I Cento Passi (2000)

Ergste film aller tijden

Sterke verfilming van een 'familierelaas'. De zoon keert zich af van de Maffia. Wie van de familie keert zich tegen hem?

Een erg sterke persoonlijkheid is Peppino, die zijn politieke ideologie nastreeft. Dit is echter ook gevaarlijk voor zijn vrienden/familiekring.

Ook mooie muziek van o.a. Procol Harum, Animals en Janis Joplin:

****

Waar te zien?

Canvas, dat is de Vlaamse openbare omroep.

Hij vroeg dat 2 jaar geleden zo te zien.

Maar deze film kijkt me erg interessant, ga ik zo wel een kans geven.

Hij viel mij uiteindelijk wat tegen.

Ik vond het zeker geen slechte film. Hij was best anders dan ik had verwacht, het draaide voor een groot deel om Peppino Impastato zelf, en zijn familie. Maar deze film schetst denk ik wel een vrij realistisch beeld van de mafia. Hoezeer dat verankerd zit in het dagelijkse leven in bijvoorbeeld Siciliaanse dorpjes.
De acteerprestaties vond ik echt sterk, en de film bevat wat mooie scenes. Vooral die scene op het laatst, als Peppino's politieke vrienden onverwacht hun steun betuigen met een grote optocht.
Ook de muziek is best aardig, en de landschappen en decors zijn prachtig. Er zal ook wel veel op locatie zijn gefilmd, dus dat staat al wel garant voor mooie plaatjes.
Goede film. Wel wat traag, maar het lijkt me een waardige verfilming van een waargebeurd verhaal. Een dikke 3.5*

Volledig met je eens Thomas. Ik heb me geen seconde verveeld. De muziek was zeer sterk (oa. House of Rising Sun van The Animals en Suzanne van Leonard Cohen) Maar het beste waren natuurlijk die onverwoestbare acteerprestaties. Vooral Peppino en Peppino's vader vond ik zeer sterk (ik ken de namen van de acteurs niet, sorry). Mooi, realistisch beeld van de beruchte maffia. 4*

Schitterend film , perfecte aanloop voor la meglio Gioventu.

Je kan hier zeker zien hoe een sublieme regisseur Marco Tullio Giordana is.

.

Hij heeft net zoals in zijn meesterwerk La meglio Gioventu een duidelijke kijk op een jeugdige onstuimigheid en annaliseert de overgangsfases waarmee die gepaard gaan .

Een grote dosis drama ontbreekt daar natuurlijk niet aan, door familiale banden aan te raken die zo universeel zijn raakt hij volgens mij elke kijker.

Dat maakt hem een grandioos regisseur misschien wel de regisseur van begin 21 ste eeuw . (wat het schetsen van het universeel menselijke betreft)

Hij verteld een verhaal dat perfect aansluit , die behoorlijk emoties teweegbrengt zonder dat hij zich baseert op goedkope emotionaliteit .

Het is juist de hardheid waar al de personages in hun ondergang

rechtop blijven staan door hun in te houden en slecht af en toe een inzinking hebben dat hun zo groot maakt als helden die voorkomen in opera's.

Bovendien heeft hij een meesterlijk inzicht in hoe je een bepaalde tijdsgeest op een zeer frisse wijze naar voor laat komen.

Hij parfumeert bijna de scenes op een zachte wijze , de juiste styling , haircuts , auto's , behangpapier , je kan het niet bedenken maar alles is (of lijkt ) juist.

Hij filmt in verschillende kleuren maar in een onwaarschijnlijke helderheid.

Hij schilderd met licht en donker.

Heeft een onwaarschijnlijk inzicht in de hele cultuurevolutie in stijl die zich zowel in de italiaanse cinema heeft gemanifesteerd als een inzicht in de popcultuur van heel West-Europa.

De man slaagt er in om de jeugd van mijn ouders en die generatie beter te begrijpen .

Hij laat me de sfeer zien van de jaren als ik een peuter was .

Ook al ben ik geen Italiaan

Maar dit met een politiek geschiedkundige achtergrond.

Dit doet hij in deze film maar ook La meglio giuventu.

Daarom is hij zo universeel

nl. op één gegeven nl. de vraag wie ben ik ? waar sta ik voor ?

In Cento Passi

gaat het hoofdpersonage in tegen iets waar niemand durft aankomen.

Een Queeste van het hoofdpersonage gecombineerd met het menselijke falen op een historische politieke achtergrond en een idialistische overtuiging gepaard gaande met het conflict dat dat brengt tussen hem en familie en vrienden.

Ik vind de grootste acteerprestaties geleverd door de vader en de moeder die zoals elke ouder de onstuimigheid van hun kinderen moeten dragen .

Je ziet hier een onvoorwaardelijke liefde met alle problemen van dien .

Al tweemaal heeft MARCO TULLIO GIORDANA mij zo in het hart gegrepen dat ik hem werkelijk reken tot de beste regisseurs .

Jonge politieke activist en idealist komt op voor zijn idealen en brengt daarmee zijn familie en uiteindelijk ook zichzelf in grote problemen. Zeker geen slechte film, maar hij weet me toch niet echt te raken. Misschien het onderwerp .....

Een respectvolle, maar ook trage hommage aan Peppino Impastato: een jongeman die op een moedige wijze de strijd aanbond tegen de georganiseerde misdaad op Sicilië. Achtergrond vormt het politieke radicalisme in de jaren zestig en zeventig. De regisseur ziet de maffia bijna als een cultureel fenomeen en diens daden zijn hier slechts bijzaak. De film is meer gericht op de gevolgen en conflicten binnen de betrokken families en het verstrikt raken in de vader-zoon relatie. De prachtige song "A Whiter Shade of Pale" van Procol Harum versterkt de emotie en de retro look van de jaren zestig en zeventig verhogen de sfeer.

De productie werd onder meer genomineerd voor een Golden Globe en de Gouden Leeuw (filmfestival Venetië).