Nachtgestalten (1999)

In Nachtgestalten spelen eenvoudige mensen de hoofdrol. Mensen die stevig aan de bak moeten om het hoofd boven water te kunnen houden. Mensen die door het leven zijn getekend. In Nachtgestalten worden meerdere verhalen verteld die naast elkaar lopen en elkaar soms kruisen. De film vertelt van daklozen, oudere yuppen, immigranten en punks en doet dat rauw en onverbloemd.

Behalve aan zijn personages besteedt regisseur en schrijver Andreas Dresen aandacht aan de stad Berlijn, de plaats waar alle verhalen zich afspelen. Fonkelend en grofkorrelig vangt hij de charme van de stad in de periode zo rond de eeuwwisseling. In die imposante stad waren de personages rond. En dat zijn nu eens niet personages met een knap uiterlijk of personages die geslaagd zijn in het leven en aan luxeproblemen lijden. De film vertelt van de levens en leefomstandigheden van personages waarin je je liever niet wilt verplaatsen. Drugs, prostitutie en armoede. Dat zijn de zaken waarmee de personages in deze film in aanraking komen.

Inleving in de personages is moeilijk. Toch ontstaat er in het verloop van de film iets wat op sympathie lijkt maar dat net zo goed medelijden zou kunnen zijn. De acteurs die de karakters vormgeven doen dat zonder uitzondering bewonderenswaardig goed. De karakters komen authentiek over. De dialogen zijn rauw en gepeperd. Nachtgestalten toont deprimerende situaties maar is niet alleen maar somber. Soms is de film grappig of gewoon ontroerend omdat er in de ellende ook mooie menselijke dingen oplichten.

Nachtgestalten is een film die de kijker de weerbarstigheid van de stad Berlijn toont. Een stad waar wonderen geschieden. Een stad waar zowel lelijkheid als schoonheid bloeit. Mooi en intrigerend zichtbaar in de visualiteit en in de personages. Fijne film.