O Princípio da Incerteza (2002)

One is vulnerable if one wants to conform to patterns of behaviour called normal

De Oliveira (bijna) op zijn best. Dichtgetimmerde context. raadselachtige protagoniste, rustig gevoerde maar ondertussen vlammende dialogen vol venijn en onderhuidse bedoelingen, en een gestructureerde opbouw.

De ongetitelde hoofdstukken worden aangekondigd door een stukje tekst over wat er in de tussentijd is gebeurd en d.m.v. shots, genomen vanuit een rijdende trein. De trein heeft verschillende betekenissen: Het is het vervoermiddel waarin de hoofdpersoon zit als ze van de ene vriend of familiedlid naar de andere reist en zo eigenlijk steeds meer in de problemen raakt, maar daar ook weer uit weet te komen. Het is ook een voorteken in haar dromen van personen die komen te overlijden. En het is ook het voertuig van de kijker, die vanuit de trein pittoreske dorpjes ziet, maar niet weet wat daar allemaal gaande is.

De diner scenes zijn echt de atractie van de film en hadden van mij wel wat langer mogen duren. En Isabel Ruth is werkelijk fenomenaal als Camilla. Het personage vind ik ook één van de sterkste die in de Oliveira's films te zien is. Maar ook Leonor Silveira geeft sterk tegenspel als intelligente bordeelhoudster. Interessant ook om achteraf te horen hoe de Oliveira zijn acteurs regisseert. Hij regisseert ze in feite op subtext, maar ze mogen hun personage zelf niet te veel invullen.

Deze film is qua toon en stijl het meest vergelijkbaar met Abraham's Valley. Maar is gelukkig iets brutaler en meer gelaagd.
Very nice.

Na gisteren 13 films van De Oliveria gezien en dit is nog altijd mijn favoriet. Hij maakte dan wel niet op zijn 104e zijn Magnum Opus, maar wel op zijn 94e (ook niet mis). Ik ga denk ik Party nog kijken, maar daar laat ik het denk ik maar bij.

correctie: Leonor Baldaque speelt Camilla.