Les Grandes Vacances (1967)

Groote Lulu - Anvers

Het heeft een tijdje stil gelegen rond Louis de Funès, de laatste film die ik van hem zag was Sur un Arbre Perché ergens eind september, maar gisteren had ik weer eens zin in een filmpje van de Franse komiek en dan is er altijd nog een serieuze kijkvoorraad van zo'n 12 films die ik nog heb liggen. Ik heb wel even aan het twijfelen geweest om Les Grandes Vacances op te zetten, Warre Borgmans noemde het een opvolger van La Grande Vadrouille en het was al erg lang geleden dat ik die nog had gezien, maar gisteren dan toch de gok gewaagd.

Zie hier persoonlijk geen enkele link met La Grande Vadrouille in maar misschien mis ik gewoon iets. Ik vond het in ieder geval niet storend dat ik niet meer veel van die film wist maar dat terzijde. Als Antwerpenaar vond ik de verwijzingen naar de stad trouwens het merkwaardigste in deze Frans/Italiaanse productie. Zo loopt de Funès rond in een trui met het opschrift 'Groote Lulu - Anvers' maar heeft ook Ivo Pauwels, legendarisch geworden vanwege Nonkel Jef en van het Echt Antwaarps Teater, een kleine bijrol als de Vlaamse matroos die het personage van de Funès uit het kanaal opvist. Er wordt zelfs onderling wat Vlaams gepraat, al praten de andere matrozen tijdens het gevecht in het café eerder een soort van Duits. Erg leuk in ieder geval om Pauwels te spotten.

Voor de rest is Les Grandes Vacances weer een typische film van de Franse komiek. Ik weet na zo'n 30 films perfect wat ik kan verwachten van de Funès en als directeur van een kostschool kan hij zich weer eens lekker laten gaan. De film duurt maar zo'n 85 minuten waardoor er een hoog tempo op wordt nagehouden (enige scène die er voor mij had uit geknipt had mogen worden is de scène waar de vrienden van Philippe met de twee meisjes beginnen te dansen op de kade van hun boot) en de film verveelt dan ook nergens. De acteur laat zich ook door zijn oude vertrouwde groep omringen (Claude Gensac als zijn wederhelft, Olivier De Funès als zijn jongste zoon en nog een kleine bijrol voor Guy Grosso als professor in de kostschool) maar ook nieuwkomers zoals Ferdy Mayne als vader MacFarrell en Martine Kelly als dochter MacFarrell vormen een geslaagd klankbord voor de driftbuien van de Funès. Zeker Mayne weet zich goed staande te houden in de climax van de film.

Jean Girault is denk ik niet de populairste de Funès regisseur (die eer is volgens mij voor Gérard Oury weggelegd) maar Jean Girault is wel degene met het meest aantal films van de komiek. Niet elke samenwerking is even geslaagd maar Les Grandes Vacances mag zich tot één van de beste films uit beide heren hun oeuvre scharen.

4*

Persoonsverwisselingen, misverstanden en het overgekend gedoe van de Funès vormen de ingrediënten van deze Franse komedie die het toch al te veel van burlesque smijt-en gooi, val- en vechtpartijen moet hebben om echt grappig te zijn. Het gegeven zou nochtans een wat fijnere humor hebben toegelaten maar dat is zelden synoniem van deze Franse komiek.

Nee, dit was het toch net niet.

Ik vind de Funès geweldig, maar deze vind ik te flauw. Een te simpel verhaaltje met eindeloze herhaling, maken dat ik er voor het einde van de film al klaar mee was. Een slap einde ook nog eens.

Ik had gehoopt op een film met meer vakantiesfeer. Natuurlijk is de crux dat daar door alle perikelen voor Funès niks van terecht komt, maar toch.

Maurice Risch heeft hier trouwens wel wat weg van Jacques Villeret.

Films met de Funès waardeer ik doorgaans vrij hoog. Vind hem één van de allerbeste komieken ooit. Maar ik geef toe .. Les Grandes Vacances zit niet bij de top. Een schooldirecteur wil het Engels van zijn zoon Philippe bijschaven tijdens het de grote vakantie, terwijl de dochter van een rijke Schot naar Frankrijk komt om dezelfde reden. Maar de jongeren hebben andere vakantieplannen en tot grote verontwaardiging van hun families worden ze ook nog eens verliefd. De Funès verrast niet echt met zijn autoritair energiek typetje. Hij doet wat hij moet doen. De beste scènes komen er wanneer De Funès er alles aan doet om de plezierboot waar zijn zoon op zit, een halt toe te roepen. Weer moeten lachen wanneer hij daar in een veel te groot matroospak opduikt. De grappendichtheid was net te laag om van een topper te spreken. Kleine 3,5*

Verstand op nul en genieten maar. Persoonsverwisselingen zijn een beproefd gegeven voor komedies en ook hier werkt het prima. Het dendert maar voort zonder dooie momenten. De humor kon ik zeker smaken en Louis de Funès is me nog nooit tegengevallen (wat een understatement is). Het einde van de film is vrij gek, maar het is dan ook een vrij gekke film.