Knielen op een Bed Violen (2016)

Gisteren in een bijna volle zaal gezien.

Zelden zo'n integere Nederlandse film gezien.

Een keer een Nederlandse film zonder blote vrouwen, en dat is wennen!

Ik heb het boek doorworsteld en de regisseur heeft hier en daar de makkelijke oplossing gebruikt maar het resultaat mag er zijn.

Atsma acteert ingetogen en herlaar speelt zijn vrouw geweldig!

Verder een keer een film die geen parade van BN is!

Zeer matig.

Boek niet gelezen, maar wel de kern van het verhaal meegekregen. Althans, dat denk ik toch, want diezelfde kern kon ik maar moeilijk ontwaren in deze verfilming. Het achterliggende gegeven rond geloof lijkt wat verwaterd in ruil voor meer karakterdrama.

Da's een probleem, want Atsma doet het niet echt geweldig. Vooral op intense momenten (de storm) is z'n acteerwerk ondermaats, waardoor zijn personage nooit echt goed vorm krijgt. Ook de rest van de cast deed het maar matig (de twee zoons vielen negatief op), enkel Marcel Hensema deed het best naar behoren.

Toch schuilt in zijn rol het grote probleem van de film. De sekteleden doen eigenlijk verdacht weinig verkeerd in deze film, daarbij komt dat ze in het begin bijna als bovennatuurlijke wezens neergezet worden (plots verdwijnen enzo). In plaats van dat de film gaat over de controlerende en verwarrende kracht van sektes, krijgt je bijna een horror script voorgeschoteld. Begrijp die keuze niet echt.

Visueel is het vooral erg functioneel, de soundtrack staat me nu al niet meer bij en 110 minuten is best lang voor een film die alle interessante stukken geknipt heft. Mnee, ik vond het een redelijk tame bedoening, terwijl ik een wat scherper relaas over geloof verwacht had. Wellicht ook dat Sombogaart (ken hem verder niet als regisseur) niet de geknipte man was voor deze verfilming.

1.5*

Ik zou het geen goede film willen noemen, maar ergens aan het eind liet het nog wel enige indruk achter. Dat zal vooral door de regie komen die het vrij duistere boek nog donkerder maakt in de film met zware muziek en nachtmerrieachtige visioenen. Vrij goedkoop effectbejag eigenlijk, maar het werk wel. Acteerwerk is maar zozo. Van Barry Atsma ben ik nooit fan, maar met dat andere kapsel en accent ga je hem bijna vergeten. Bijna, want altijd zie je nog wel Atsma en hij weet nooit echt duidelijk te maken waarom hij in die godsdienstgekte mee gaat. Herlaar doet het al beter maar is niet altijd even vast in haar accent. Nooit geweten ook dat men in Velp al zo zeer richting een zachte g ging. De kinderen acteren eigenlijk niet, die sekteleden zijn vooral eng en het is fijn om dan aan het eind nog een paar scènes te mogen genieten van Gaite Jansen. Verder kijkt de film redelijk weg, pas tegen het eind begint het allemaal wat traag te gaan. Maar ik had best liever aan het begin wat meer sfeerscènes gezien tussen Atsma en Herlaar, ook om hun relatie meer kleur te geven waar de rest van het verhaal toch om draait. Dat deed Siebelink in zijn boek toch wat beter. Aankleding is dan wel weer prima en de geluidsmix is echt het enige dat ver onder de maat is. Soms waren de acteurs nauwelijks te verstaan. Muziek stond harder dan het omgevingsgeluid, en dat geluid was vooral weer ruis als er gesproken werd. 2,5*.

Ik sluit me helemaal aan bij Martinello hierboven. Superbe rol van Atsma, die alle mogelijke struikelpunten (dronkenschap, ouder worden, sterven) goed omzeilt en steeds zeer geloofwaardig blijft. En het probleem dat hij (Atsma) niet duidelijk kan maken waarom hij (Sievez) zo enorm gelovig wordt, tja, is dat ooit wèl begrijpelijk voor de buitenstaander? Ik ben al lang blij dat de filmmakers niet verder bouwden op die korte scène aan het begin van de film en daardoor alles gingen verklaren vanuit een 'traumatische belevenis in de jeugd" (hoewel er natuurlijk nog wel flitsen van de vader in het graf terugkomen). Nee, ik vond het een degelijke bewerking en een zeer sterke film, gelukkig zonder echte horror en ook zonder dat Atsma een freak wordt, keurig conform het boek dus.

        Voor alle duidelijkheid: ik kom zelf niet uit enig gelovig nest, heb er later ook nooit naar verlangd en zal het hopelijk ook nooit worden; het boek vond ik even verschrikkelijk als indrukwekkend, en de film gelukkig iets minder wanhopig stemmend dan het boek zonder dat de sfeer daarvan verloren ging.

Knielen op een Bed Violen

Verfilming van de boeksensatie. Paul Verhoeven (meende ik mij te herinneren) wilde zich hier niet aan branden, omdat een naar personage als Hans Sievez niet op het witte doek over te brengen zou zijn. Ben Sombogaart wilde het duidelijk wel proberen. Met de bronliteratuur ben ik niet bekend, dus ik kon volledig blanco de film in gaan. Eens kijken wat Ben er van gebakken heeft.

De film kenmerkt zich door ups en downs. Sommige stukken zijn sterk, andere heel wat minder. Het begin is vermakelijk, kent een goede opbouw en je leert de spirituele zoektocht van Hans als persoon goed kennen. Deze kent het juiste tempo en tijdsspanne. Naarmate de conflicterende belangen die Hans' geloof en liefde met elkaar in strijd brengen toenemen zakt de film wat weg. De relatie tussen Hans en Margje voelt wat doorsnee en kent weinig diepgang. Ook de interne strijd van Sievez komt, op een enkele moment na, niet goed naar voren. Tegen het einde krabbelt de film dan weer op. De slotscènes voelen dan weer krachtig en kennen een diepere uitgraving van Sievez als persoon.

Barry Atsma blijft toch Barry Atsma. Prima acteur, die echter nooit boven zichzelf uit weet te stijgen en je hem als persoon nooit los kan denken van het karakter dat hij speelt. Misschien zou een pruik eens helpen. Toch is zijn prestatie hier wat minder. Hij weet Sievez als persoon wat magertjes te vertolken, zijn spel is wat oppervlakkig en de interne strijd die in hem woed weet hij moeizaam over de brengen op het publiek.

Die strijd van Hans Sievez wordt het best geuit door Noortje Herlaar, niet de persoon dus van wie die moet komen. Zij weet het in haar woedende conflict tussen de liefde voor en het geloof van haar man een stuk beter te uiten. De scènes worden ook beduidend beter als zij het voortouw neemt en het conflict met haar man opzoekt. Daarmee weet ze Atsma behoorlijk door de film te sleuren.

Visueel oogt de film prima. De sfeer zit er met momenten prima in. Vooral de zwarte jassen weten in elke scène gelijk een aparte sfeer te creëren. De zeer herkenbare symboliek geeft een apart gevoel. Als het goed lijkt te gaan komen ze roet in het eten gooien. Zij geven de film een fijne dynamiek. De resterende clichématige Hollands-heid die aan de rest van de film kleeft dienen we maar voor lief te nemen.

Knielen op een Bed Violen is zeker geen topper en kan op momenten veel beter. Toch is het zeker geen draak van een productie en het kijken wel waart, voor 1 keer dan...

3*

Degelijk, maar zo degelijk dat het saai is. Geen film voor het grote publiek. Men miste het lef en eigen visie om er echt iets moois van te maken. Blijft allemaal keurig binnen de lijntjes, maar word nergens echt gedenkwaardig, niet prikkelend, geen vuurwerk. Atsma doet het best aardig in de hoofdrol, maar een echt groots acteur is hij niet, en zal hij ook niet worden. En dat geld eigenlijk ook voor deze verfilming, mager zesje niveau.

Het boek ken ik niet, maar de film is indrukwekkend op sommige momenten. Gevoel van drama wordt goed weergegeven. De kleurstelling van de film past perfect bij de tijd waarin de film zich afspeelt. Het acteerwerk is goed. Jammer dat het verlangen naar het geloof alleen als verlangen naar voren kwam. De reden was duidelijk, maar wat de hoofdpersoon er bij beleefde blijft een beetje vaag. Net drie sterren.

Drie sterren van mij. En dan vooral voor het prachtige spel van Noortje Herlaer en de bij tijden fantastische soundtrack.

De film zelf vind ik soms erg langdradig.

Ik vond dit een vreemde film. Op sommige momenten heb ik mezelf doodgeërgerd aan wat ik te zien kreeg, andere momenten vond ik het oprecht een goede film. Mede door het sterke einde heeft de film uiteindelijk toch kunnen overtuigen. Zelf hou ik niet zo van bevennatuurlijke aspecten, dus ga ik er maar even vanuit dat de scène met het contact met God maar een interpretatie was van Atsma's karakter. Wat ik wel heel appart vond, ik hoop dat iemand mij dit kan uitleggen, is dat ik niet begrijp waar die Mieras vandaan komt. Komt hij uit de lucht vallen, of zit hij constant in de struiken te wachten tot het juiste moment om contact te zoeken? De manier waarop hij een aantal keer ten tonelen komt vind ik ronduit lachwekkend en amateuristisch. Ik kreeg in het begin zelfs het gevoel dat hij een imaginair personage van de hoofdpersoon was. Hier hadden ze toch wel iets beters op kunnen vinden. Mede om het sterke einde en omdat deze film niet zo bagger was als een hoop andere recente films van Nederlandse bodem, geef ik Knielen op een Bed Violen 3*.

Afgelopen donderdag een stampvolle zaal bij deze film in ons filmhuis. Dit kwam mede doordat scenario-schrijver Hugo Heinen voor ons de film inleidde en na afloop vragen beantwoordde. Ik had de indruk dat het publiek genoot van deze evenwichtige verfilming. De meesten zullen het boek hebben gelezen of er van hebben gehoord. Vind dat de acteurs het naar behoren doen. Zéker een van de betere Nederlandse films van de laatste tijd.

Bij vlagen best boeiend drama van Nederlandse bodem.Het boek heb ik (nog) niet gelezen maar de film wakkert mijn interesse wel aan.Daar zal ik dan wel het visuele aspect moeten missen,naar mijn mening het sterkste punt van Knielen op een Bed Violen De beelden waren bijzonder fraai iets wat in iets mindere mate ook voor de setting en tijdsbeeld geldt.

Het verhaal was interessant maar kende ook wat saaie stukken en vond het ook af en toe wat stuurloos.Iets wat overigens niet per se negatief hoeft te zijn want dat paste wel bij het totaalbeeld annex hoofdpersoon.

Blijft over het acteerwerk,niet echt opzienbarend maar wel degelijk.Noortje Herlaar en Bert Luppes maakte nog de meeste indruk en Barry Atsma viel me zeker niet tegen.

Een ruime voldoende.

Het boek van Jan Siebelink zal nog een stuk zwaarder zijn, maar ook deze film wakkerde mijn interesse niet echt aan. Op basis van de trailer verwachtte ik een zwaarmoedig dramastuk, dat ik alleen moest gaan kijken voor het tijdsbeeld en de (theologische/filosofische) inhoud.

Daar kwam het vorige week dan toch van, toen ik gevraagd werd in een talkshow iets te vertellen over de representatie van religie in de Nederlandse (film)cultuur. Knielen op een Bed Violen bleek uitermate geschikt, mede omdat in de tweede helft van de film een duidelijk contrast zichtbaar wordt tussen het 'oude', traditionele geloof en het vrijzinnige, seculiere denken dat vanaf de late '60s doorgang vindt.

Persoonlijk was ik een stuk minder onder de indruk. Identificatie met de hoofdpersoon (gespeeld door Barry Atsma) was voor mij een onhaalbaar ideaal, en het scenario vond ik nogal eendimensionaal. Al vrij snel was voor mij helder waar het ongeveer heen zou gaan; in het vervolg werd ik eigenlijk alleen nog enthousiast van een paar scherpe dialogen. Dat waren er echter nog steeds te weinig. Ik miste diepgang, en bij gebrek aan écht sterke acteerprestaties ging dat op den duur steeds meer opspelen. Visueel tenslotte zag ik weinig interessants; de film is redelijk vakkundig gemaakt, maar daar blijft het ook bij. Wat die visioenen en hemelaanzichten gesproken, die had Sombogaart wel tot één krachtige sequentie mogen beperken. Eveneens had de rol van Mieras wel wat minder om het lijf mogen hebben. 'Wat een naar mannetje', zeg ik dan even heel plat.

Knielen op een Bed Violen blijft daardoor op veel gebieden vlak en kent een gebrek aan echte (narratieve) scherpte. Ik vermoed dat het boek stukken beter is, dus wellicht waag ik me daar ooit nog aan.

2*

Ik heb het boek nooit gelezen en ik moet zeggen: de film nodigt daartoe nu niet bepaald uit. Zware kost over hel en verdoemenis, somber en donker, een beetje beangstigend zelfs. Ondanks het alleszins aanvaardbare acteerwerk niet mijn ding.

Zware kost die niet altijd overtuigend genoeg gebracht werd.

De acteerprestaties zijn wisselvalig, helaas ook die van Atsma.

En toch... en toch vond ik dat Atsma echt de personage werd.

De kracht van de film zit voor mij met name in de rustige opbouw,

en een overtuigend slot. Daarom toch een voldoende. *3.0

Indrukwekkende sobere film van Nederlandse bodem. Ik ben niet bekend met het boek, maar wel benieuwd. Het scenario is zware kost en roept een naargeestige sfeer op en de muziek helpt hierbij. De preken deden mij denken aan mijn kindertijd toen we nog iedere week in de kerk zaten. Het riep bij mij geen nostalgische gevoelens op, want heb vaak gezien dat (extreem) geloof meer kapot maakt dan je lief is. Gedragingen van de zwartjassen kwam griezelig dicht bij de waarheid. Ware het niet dat ze meestal aan de deur komen wanneer je net een geliefd iemand hebt verloren (ze scannen kranten op rouwadvertenties......). Ik vind de acteurs goed spelen. Misschien was er iets meer uit te halen geweest, maar nogmaals een erg goede film!!

Say again? Ik weet niet waar jij de afgelopen 10 jaar hebt geleefd en of jij ooit het nieuws hebt aangezet de afgelopen tijd, maar je ziet in elk geval meer doden door anti-moslims op moslims dan andersom. Als je kijkt naar het aantal aanslagen van deze idioten (terroristen die overigens niks met de islam te maken hebben) halen ze veel minder uit dan de aanslagen op moslims. Er komt steeds meer haat naar moslims en ik denk dat straks eerder moslims zich zorgen moeten maken over hun veiligheid in NL dan andersom ?

Hoe dan ook, deze film gaat over sektes. En het Christendom. Dus helemaal los van de Islam.

Ik vond het een prima film, alleen er waren wat dingen die van mij anders hadden gemogen.

Waarom ze die zwarte hoeden ineens laten verschijnen en verdwijnen, is mij een raadsel. Waarom hij ineens z'n baby verloor, is mij een raadsel. Waarom hij geraakt werd door het licht en vervolgens de dupe was van de storm, is mij ook allemaal een wonder. Wat ik hiermee wil zeggen, is dat ik het bovennatuurlijk vind overkomen. En dat vind ik jammer.

Toch een goede boekverfilming. Terwijl ik het boek nog moet lezen en hier naast me ligt.

Een mooie schets over hoe een gezin zich laat vormen door de kerk en de regels van God. Iets wat indertijd het dagelijkse leven in een dorp was. Maar bloemenkweker Hans twijfelt er stiekem wel over. Hij runt een bloemenhouderij in zijn tuin en probeert de relatie met zijn liefde Margje en zijn zoon stabiel te houden. Soms word hij aangesproken door een prediker Jozef die hem allerlei boodschappen in zijn oor fluistert. Hoe dat allemaal verder verloopt....

...zien we ook in de sprongen in de tijd en het feit dat het leven wel veranderd. Van de streng gereformeerde jaren 40 en 50 tot de jaren 60... het moment dat de nieuwe generatie de vrijheid viert, en dit eigenlijk datgene is wat Hans al die tijd zocht.

Voornamelijk werkt de film toe naar een wroeging uit het verleden. Interessant!

Het acteerwerk en ook voornamelijk de decoratie komen hier erg goed uit de verf. De sfeer van de tijd is hier vakkundig in nagebootst. Gelukkig word het ook nergens theatraal en over de top. Daardoor een van de betere boekverfilmingen uit Nederland.

Goed.

4,0*

Kroniek van de familie van Hans Sievez [Barry Atsma], vanaf de tragische dood van zijn vader [Mike Reus] in 1928 tot aan zijn eigen overlijden. Hij trouwt met Margje [Noortje Herlaar] en raakt onder invloed van oud-klasgenoot Jozef Mieras [Marcel Hensema] en schrijver Steffen [Bert Luppes] in de ban van het Christelijk geloof nadat zijn tweede kind dood wordt geboren. Hans’ toenemende obsessie met het geloof zorgt voor barsten in zijn huwelijk en zijn relatie met zoons Ruben [Willem Voogd] en Tom [Nils Verkooijen]. Een prachtige productie met een goed gevoel voor sfeer, uitstekend geacteerd en voorzien van een schitterende score van Dirk Brossé. Een commercieel en kritisch succes dat genomineerd voor 7 Gouden Kalveren (vreemd genoeg niet voor Atsma) waarvan het er eentje wist te verzilveren: die voor Beste Mannelijke Bijrol (Marcel Hensema).