Black Dawn (1997)

Black Dawn is zo'n typische film die ik aanschaf als ik door de '10 voor 10 euro' bakken aan het snuffelen ben. Het hoesje lijkt nergens op, maar zodra er een verlopen b-icoon als Lorenzo Lamas opstaat, neem ik het toch maar mee. Het fijne hier aan is dat ik van tevoren al weet dat de film niet al teveel kan zijn, maar als het niet denderend is heb ik er niet teveel geld aan verloren. Valt de film mee, dan heb ik er weer een leuke film bij. Gelukkig hoorde Black Dawn bij de groep meevallers.

Voor een actiefilm was er dan wel verbazingwekkend weinig actie, de wisselwerking tussen Lorenzo Lamas en Catherine Lazo werkte toch behoorlijk goed. Jammer dat laatstgenoemde amper iets anders heeft uitgevoerd, het is een leuke meid die nog best goed acteert ook (helemaal voor dit soort films). Lamas speelt zijn eigen nonchalante zelf, maar dan wel als een zelfvoldane ex-agent die onder andere Erasmus, Aquino en Camus leest. Altijd leuk om een droogkloot tegelijkertijd wat intellectuele roots te zien hebben, dat zorgt er in ieder geval voor dat het stereotype actieheld niet automatisch over komt als een anabole debiel met teveel testosteron. Lamas blijft op een bepaalde manier een weinig verheffend acteur, maar wat hij wel mee heeft op andere c-helden als Olivier Gruner en Don Wilson, is toch het feit dat hij in ieder geval wel charisma heeft en ten minste niet met een achterlijk accent hoeft rond te lopen. Jammer alleen dat er weinig martial arts aan te pas komt, ik mag zijn taekwondo en karate toch graag zien.

Black Dawn heeft wel in zijn voordeel dat de film bij vlagen leuke dialogen heeft en de personages van Lamas en Lazo vrij behoorlijk zijn uitgewerkt. Het allerleukste is toch aan dit soort films dat, juist door het feit dat het allemaal niet te serieus hoeft, de acteurs op een leuke speelse manier met elkaar kunnen omgaan. De twee zeiken elkaar continu af, maar de onderlinge seksuele aantrekkingskracht is zo duidelijk, dat het gewoon een genot is om de onderlinge chemie te zien.

Wat de film in zijn nadeel heeft is toch het feit dat er buiten de fijne speelsheid van de dialogen vrij weinig gebeurd. In het begin is er een flauwe schietscene (mensen schieten in de lucht met een uzi, waarop ineens een vrouw in haar borst getroffen neervalt) maar de resterende actie vinden we toch echt pas rond de 80 minuten als Lamas het meisje redt en in zijn eentje met machinegeweer het huis van de main badguy binnenvalt. In dat opzicht is de term actiefilm misschien ietwat misleidend, maar met een beetje goede wil kunnen de liefhebbers hier alsnog wel om lachen. Pluspuntje nog voor Daniel Zacapa, die een erg leuke rol als Lamas' maatje neerzet.

Voor een lichtvoetig filmpje met een paar leuke rollen zit je goed bij Black Dawn. Mensen die niet kunnen lachen om hoofdpersonen die hun eigen trap laten instorten als er boeven naar boven proberen te komen en iedere keer hondenfluitjes gebruiken om geavanceerde apparatuur in de war te brengen hoeven hier zeker niet aan te beginnen.