Yeelen (1987)

Deze Malinese film won verschillende prijzen, waaronder de juryprijs van Cannes. Wel, ik ben er niet zo lyrisch over. De film bestaat uit voornamelijk rituelen, waarbij verschillende goden verzocht worden om iets voor elkaar te krijgen. Daartussen woekert er ook nog een stammenstrijd. Duidelijk is te zien hoe enorm leden van de Peulh-stam afhankelijk zijn van hun magie. Ik vond het niet overal zo bijster interessant en had eerlijk gezegd op een beter 'groeten uit de rimboe'-sfeertje gehoopt. De fantasy-elementen plus het eind was daarentegen toch wel leuk gevonden.

Ik ben niet zo heel bekend met de Afrikaanse film. Verder dan een paar films uit Zuid-Afrika en de mini-serie Shaka Zulu ben ik tot nu toe niet gekomen. Daar kwam gisteravond verandering in, met het zien van Yeelen, een film die ik toevallig ontdekte en die mij wel interessant leek.

Yeelen is in ieder geval met geen andere film te vergelijken. Zoals de hoes is, begint het verhaal ook, met een mooie zonsopkomst. Verder vallen de Afrikaanse landschappen ook op, die mooi in beeld worden gebracht. Het verhaal zelf is vooral interessant. Alle rituelen en manieren, die bij de diverse stammen naar voren komen, zijn leuk om te zien. Echt heel boeiend is het allemaal niet, maar interessant genoeg om niet voor verveling te zorgen. In het laatste half uurtje gaat het niveau dan gelukkig nog iets omhoog en wordt het allemaal ietwat surrealistischer. Visueel beleeft Yeelen dan ook haar hoogtepunt, en de afloop is ook best fascinerend.

Leuk om een keer gezien te hebben in ieder geval. Best interessant en vooral richting het einde behoorlijk goed. Daarvoor is het soms wat minder en is het ook wat moeilijk jhe in te leven, omdat er verder ook totaal geen muziek in voorkomt. Maar in zijn geheel zeker niet slecht dus.

3,0*

Dat opgroeiende zonen andere plannen hebben voor hun toekomst dan de wens van de vader, komt in elke cultuur voor. Een vader die uit jaloezie en egoïsme zich fel verzet omdat zijn zoon hetzelfde beroep wil gaan uitoefenen als hijzelf, komt minder vaak voor. Over dit tragische gegeven wordt in de Malinese film Yeelen verteld. Het verhaal is gebaseerd op een legende die door de Bambara-stam wordt verteld en speelt zich ergens in de 13e eeuw af, zo las ik.

Voor de jonge Niankoro van de Bambara-stam in het zuidoosten van Mali, die op het punt staat volwassen te worden, is het belangrijkste doel om genezer en magiër te worden. Als genezer en magiër wordt hij evenals zijn vader lid van de eerbiedwaardige klasse van de Komo, de wijze mannen. Hij gaat op weg naar zijn oom die ook genezer en magiër is om hem te onderwijzen. Het begin van een avontuurlijke reis door extreme landschappen en langs vele stammen met eigen tradities en eigen rites.

Een sterke roeping, opstandigheid, eigen identiteit en initiatie zijn de belangrijke thema's die passeren in deze film over de weg naar de volwassenheid die wordt verbeeld als een reis door onbekende en gevaarlijke gebieden. Een reis die door een meedogenloze natuur voert. Prachtig gevangen in beelden die de innerlijke gemoedstoestand van Niankoru schitterend weerspiegelt. Ze maken van Yeelen een magnifieke visuele ervaring.

Yeelen is een mythische film. Een film die een krachtige rust uitstraalt. Een film die de kijker door een vreemde en uitgestrekte wereld leidt ergens in het zuiden van de Sahara. Een ingetogen film met een heerlijke spirituele sfeer die perfect past bij het verhaal dat zo prettig sereen aan het oog voorbijglijdt.

"My penis betrayed me!"

Gebaseerd op een 13de-eeuwse legende van het Bambara-volk is dit een heroïsch zoektochtverhaal, een soort Afrikaanse El Topo. Het gaat over een Malinese Bambara-man die zijn moeder moet verlaten omdat wordt opgejaagd door zijn vader, een duistere tovenaar, en onderweg naar zijn oom zelf spirituele krachten ontwikkelt. Ondanks de opnames van de opwaaiende zandduinen en wuivende savannebomen als achtergrond soms best prachtig zijn. Vermoedelijk had het allemaal met iets leefregels en religie te maken...maar voor de Westerse kijker is dit ongrijpbaar Dat mysterieuze zorgt er wel voor dat je blijf kijken maar verder valt het nogal tegen doordat de scenes erg geënsceneerd aanvoelen, op een nogal soapachtige manier en het tempo is gewoon traag, waardoor de 105 minuten erg gingen slepen. Sommige zullen ook direct aan begin worden gechoqueerd aangezien er ritueel en niet zachtzinnig een kip van zijn leven wordt beroofd. De film is werd bekroond met de juryprijs op het filmfestival van Cannes in 1987 en werd daarmee de eerste Afrikaanse film die een prijs won. Het is een prestatie, echter kan ik niet veel met de film.