Snow White and the Seven Dwarfs (1937)

Leuk eerste deel uit de lange disney classics reeks. Een kleurrijke, vol humor en leuke personages tekenfilm. Het hoofdpersonage is niet het leukste personage want de dwergen stelen de show toch wel. Vooral Grumpy en Dopey zijn hilarisch.

Herzien in het kader van het voornemen alle 'Disney Classics' in chronologische volgorde te herkijken, vermoedelijk voor het eerst in ruim vijfentwintig jaar dat ik de film in zijn geheel zie. Het zal nooit mijn favoriete animatiefilm of Disneyfilm worden, daarvoor is het bij vlagen té zoet, maar als mijlpaal in de filmgeschiedenis is Snow White eigenlijk niet te missen voor animatiefans.

De natuurlijk manier waarop de karakters bewegen, de details van de wereld, ook bijna tachtig jaar later ziet het er nog steeds goed uit. Vanaf de eerste beelden druipt het vakmanschap eraf. Waarom dan dat behouden cijfer? Mierzoete scènes en dialogen weerhouden mij van het echt opgaan in het verhaal, waardoor het toch voornamelijk bij filmtechnische waardering blijft. En de liedjes doen het voor mij (zoals wel vaker) ook niet echt.

Leuke trivia op IMDb trouwens, met eervolle vermelding voor het feitje dat men 'in het theater steeds noodgedwongen de bekleding van de bioscoopstoelen moest vervangen na iedere voorstelling, omdat ze doordrenkt waren met kinderpis (vanwege de verdwaald in het bos scène).'

Andere tijden....

Deze Disney klassieker is verbonden aan mijn allervroegste filmherinnering: de scene dat Sneeuwwitje de dwergen op hun hoofd kust en Dopey steeds opnieuw in de rij aansluit. Toen was ik een jaar of 4 a 5 schat ik zo in. Daarna heb ik deze film nog wel eens gezien, en vandaag weer voor het eerst in lange tijd. Natuurlijk maakt het niet meer zo veel indruk, maar ik kan niet anders dan bewondering hebben voor het vakmanschap, de originaliteit en het engelengeduld die in deze film zitten.

Er zitten zo veel details in, niet alleen in de figuurtjes maar misschien wel meer nog in de achtergronden: als je de film op een willekeurig moment stilzet zie je die rijkdom in detail pas goed, in de deuren, muren, vloeren, raamkozijnen, meubels. Het moet echt monnikenwerk zijn geweest dat allemaal met de hand te schilderen. Zoals al eerder opgemerkt heeft Disney toch wel een eigen draai gegeven aan de ouderwetse sprookjes, die een film een typische Disney-feel meegeven. Inmiddels is dat wel een cliché te noemen, en ook niet direct complimenteus, maar in 1937 behoorlijk vooruitstrevend.

Opvallend dat Sneeuwwitje zelf nog het minst uit de verf komt, samen met de prins. De tekenaars konden duidelijk beter uit de voeten met dieren, en in veel volgende Disney films speelden dieren dan ook de hoofdrol.

Walt Disney was bij lange na niet de eerste die zich bezig hield met animatiefilms [Gertie The Dinosaur uit 1914 is de oudste nog bestaande animatiefilm], maar hij was wel de maker van de eerste animatiefilm met dialoog. Dat was Steamboat Willie uit 1928, waarin Walt Disney zelf de stem insprak van de hoofdfiguur die we nu allemaal kennen als Mickey Mouse. Maar het maken van een tekenfilm was kostbaar, vandaar dat die vroege animatiefilms niet helemaal strak zijn getekend en dat ze niet langer dan 7 minuten duurden. Disney was zich snel bewust van het feit dat het medium van de animatiefilm onbegrensde mogelijkheden bood. En binnen een paar jaar na Steamboat Willie besloot Walt Disney om een dramatische, avondvullende animatiefilm te maken. De filmwereld verklaarde Disney voor gek: het project zou jaren in beslag nemen, hem een fortuin kosten en men was ervan overtuigd dat het publiek zich nooit emotioneel zou kunnen identificeren met getekende karakters en dat het dus een absolute flop zou worden.

Disney volhardde echter en produceerde in de voorafgaande jaren ook nog tientallen korte filmpjes om zo zijn droomproject te financieren. Disney was niet volledig doof voor alle kritiek en wist dat zijn hoofdpersonages er zo realistisch mogelijk uit moesten zien. Daarom gebruikte hij een balletdanseres om alle scènes van Sneeuwwitje uit te beelden en liet hij zijn animatoren de gefilmde frames van haar bewegingen frame voor frame natekenen. Dezelfde techniek gebruikte hij voor de Boze Stiefmoeder. Het resultaat is dat met name de bewegingen van beide karakters volstrekt overtuigen. Disney combineerde deze pogingen tot realisme met prachtige filmtechnieken. Sneeuwwitjes vlucht door het Donkere Woud is een meesterwerk van animatie, montage en geluid en is wellicht nog steeds de meest angstaanjagende scène uit een Disneyfilm ooit. En de transformatie van The Evil Queen naar de heks is ook nog steeds ééntje die kinderen ongetwijfeld de stuipen op het lijf jaagt.

Een ander artistiek hoogtepunt is de ‘Whistle While You Work- scène, waarin Sneeuwwitje met de hulp van tientallen duren het huis van de dwergen schoonmaakt. Het liedje is aanstekelijk, maar de scène maakt vooral indruk vanwege de talloze ideeën die erin zitten. De crew moet zich eindeloos vermaakt hebben met brainstormsessies over hoe ze de specifieke eigenschappen van een eekhoorn zouden kunnen gebruiken in deze schoonmaakscène. De zeven dwergen kregen elk herkenbare menselijke kwaliteiten, zodat iedere kijker zich wel kon identificeren met één van hen... en vaak ook nog iemand uit de directe omgeving.

Kortom: Snow White and the Seven Dwarfs werkt op alle fronten en was in het crisisjaar 1937 de enige film (!) die een positief resultaat behaalde. Belangrijker nog: deze film betekende het begin van de avondvullende avondfilm en we mogen dus gerust stellen dat de huidige animatiefilmindustrie berust op de waanzinnige droom en het ongekende succes van dit meesterwerk, dat elke keer opnieuw imponeert. En wanneer ik me realiseer wat voor enorme sprong voorwaarts deze film was, komen bij mij ook de emoties los bij het zien van deze film. Een film om te koesteren, now and forever.

Hoi allemaal, hoe kunnen we de tweede nasynchronisatie 1984 krijgen van Sneeuwwitje en de zeven Dwergen vandaag?

Ik hou van Sneeuwwitje, dat is goed Disney animatie

“She's beautiful. Just like a angel!”

Disney klassieker die nog niets van zijn magie heeft verloren. Het knappe van deze oude Disney films is dat ze vanaf het begin een betoverende filmervaring zijn. De animatie, de muziek, de algehele warmte die de films uitstralen en gevoel van melancholie etc. Snow White and the Seven Dwarfs heeft het allemaal. De eerste Disney klassieker en nog steeds één van de beste. Al het werk dat hierin is gegaan, en de passie en creativiteit dat er vanaf straalt, blijft fenomenaal.

Het moet een onvoorstelbare onderneming geweest zijn om dit te maken. Walt Disney stond aan het hoofd van een leger aan animatoren en andere medewerkers. Elk frame werd afzonderlijk getekend met enorme zin voor detail. Er zijn verschillende lagen om diepte te creëren. Menselijke modellen hielpen om elke figuur een passend uiterlijk en een eigen manier van bewegen te geven. Het resultaat is mooier dan veel moderne computeranimatie, met name de omringende natuur.

Deze natuur is bezield. Wanneer er iets ergs gebeurt, onweert het. In een treurige scène stroomt de regen als tranen neer; in een vrolijke scène schijnt de zon. De dieren lijken op die uit het korte Little Hiawatha een half jaar eerder. Ze hebben menselijke eigenschappen en kiezen partij. Wanneer de heks met de vergiftigde appel komt, zitten zeven vogeltjes toe te kijken.

Sneeuwwitje Is prefeministisch. Ze blinkt uit in huishoudelijke en opvoedkundige taken, maar moet passief wachten op haar mannelijke redder. De ijdele koningin is de stereotiepe boze stiefmoeder, die Jef Nys inspiratie zou bieden voor de koningin van Onderland. De jager had een wat grotere rol mogen krijgen, omdat hij met de twee kanten tegelijk samenwerkt. De dwergen zijn dubbelzinnige wezentjes. Ze zijn kinderlijk, maar hebben in zes van de zeven gevallen een baard. De prins is het zwakste personage. Deze necrofiele aristocraat komt op het einde even langs op z’n witte paard om de trofee op te strijken. Waarom trouwt ze niet met een van de dwergen?

De afwisseling tussen avontuur, romantiek en humor zorgt dat het boeiend blijft van begin tot eind. De muziek is uitbeeldend. De liedjes zijn nog in operettestijl. Zoveel jaren later blijft dit spel van kleur en beweging een belevenis voor jong en oud.

De relatie tussen Snow White en Grumpy is eigenlijk de enige die een beetje interessant is. Alle andere personages zijn compleet gek van Snow White, of haten haar. Snow White zelf is enkel een ideaal. Verder bizar hoe snel en geruisloos de wederopstanding plaatsvindt. Maar aan de andere kant, what else is there to say? De heks moet nog vernietigd worden wellicht. Dat is mogelijk meer iets voor de moderne tijd, terwijl in oudere dagen misschien het kwaad als een onvermijdelijk deel van de wereld werd gezien. Ik lees er natuurlijk allemaal veel te veel in (Aha ik lees nu dat in het verhaal van de gebroeders Grimm de heks wel dood gaat.)

Anyway, eigenlijk komt het erop neer dat Snow White een sentimenteel plaatje is van eekhoorns die een keuken kuisen en dwergen die hun gezicht wassen. Overigens niks mis mee; deze scènes barsten van de creativiteit. Ik vind bijvoorbeeld bij veel van de Miyazaki films dat ze een beetje inkakken wanneer in de third act het verhaal semi-plichtmatig ontvouwd moet worden. De exploratie van de geschapen tekenwereld is meestal het hoogtepunt.

Sneeuwwitje is toch wel één van de oerklassiekers van Disney, de eerste zelfs zo blijkt. Het plot van de gebroeders Grimm is eigenlijk qua basis en plot al zo sterk dat je er alleen maar wordt door meegezogen en kan van genieten. Toch nog steeds één van mijn favoriete verhalen, denk ik.

Naast het sterke plot vallen ook de sterke personages op. De heks dito boze stiefmoeder is legendarisch, maar ook de dwergen en Sneeuwwitje zelf zijn knappe personages. Net zoals zovele sprookjes komt,de donkere duistere kant hier goed tot zijn recht. Prima geanimeerd trouwens voor een film uit 1937. De dwergen blijven met elk hun karakter fijn en ook de vele bosdieren bezorgen de film een mooie nostalgische afwisseling. Blijft een fijne animatiefilm!

Wat een prachtige film.

En dan uit die tijd.

De humor is nog steeds leuk en de spanning is nog steeds aanwezig.

Dvd voor 0,50 cent gekocht bij een kringloopwinkel.

We hebben genoten van de film. Ooit als kind eens gezien, maar nu vele jaren later nog steeds een geweldige film.

Voor de kleintjes best wel een eng verhaal. De heks en haar grote ogen maakte vroeger al indruk en nu nog steeds.

Onder het motto alle Disney-klassiekers eens te (her)bekijken, was gisteren Snow White and The Seven Dwarfs als eerste aan de beurt. En dan kan ik alleen maar concluderen dat de film er 85 jaar na dato nog steeds wondermooi getekend uitziet. Er is veel aandacht voor details, zowel op vlak van de kleurrijke omgevingen, de personages, de diertjes, de achtergronden. Het ziet er allemaal nog vrij sober en beheerst uit, maar de fantasie en magie druipt er wel al van af. Dat is meteen ook het sterkste punt van Snow White, want op vlak van verhaal en tempo is het denk ik niet direct de beste Disneyfilm. Je voelt wel dat het redelijk magere verhaaltje, zeker in het middenstuk, opgerekt wordt met onnodige scènes en liedjes om de speelduur van een langspeelfilm aan te kunnen tikken. Het is niet enorm storend, maar het zorgt er wel voor dat de film in de tweede helft aanvoelt als een verplicht nummertje om uit te zitten. Het einde zelf is enorm onbevredigend en in se ronduit problematisch, en kan je ook echt alleen maar bekijken door de lens van de archetypische sprookjesstructuur. Als je het op die manier bekijkt, werkt het nog wel, want een sprookje is Snow White door en door, maar feit blijft dat het einde het zwakste aspect van het verhaal is.

3* voor Disney klassieker numero 1.

Als ik deze film zou beoordelen op basis van z'n enorme historische belang, de financiële durf van Disney en de gigantische inpanningen van alle betrokkenen zou ik hier onmogelijk minder dan 5* voor kunnen geven. Helaas is de film zelf minder indrukwekkend dan z'n wordingsgeschiedenis, vooral omdat de titelfiguur een nogal flets typetje is (met bovendien een kinderlijk en daardoor uiterst irritant praat- en zangstemmetje, bijna net zo kirrend als Betty Boop) en de prins zelfs een totaal nietszeggende verschijning, zodat het gewicht van de film bijna geheel op de schouders van de dwergen rust. En dat blijft toch een zevental amusante personages die gelukkig nergens de sentimentaliteit meekrijgen die bijvoorbeeld sommige dieren wèl aankleeft, maar uiteindelijk doet het verhaal me toch te weinig om hier een echt hoog cijfer aan toe te kennen. Mooie creepy scènes in het bos, met die klauwen van de bomen en de drijvende boomstammen die op krokodillen lijken, en op mijn gerestaureerde DVD ziet alles er subliem uit.

Dvd 1 o.a. making of vertelt door Angela Lansbury maar geen Nederlandse ondertitels en een sing along van Heigh ho op dvd 2 staan o.a. als extra Sneeuwwitje keert terug, soepscène en de opbouw van het bed. En hoe het allemaal begon. Allemaal met Nederlandse ondertitels.

De film is in vergelijking met de eerste keer dat ik hem zag, dit was 2 januari 2011 toen uitgezonden door SBS6 het toch steeds beter gaan doen dan toen. Al waren de Nederlandse stemmen daarbij ook goed.
Beeldkwaliteit is heel goed voor zo'n oude film. Aanvankelijk had ik de originele versie opgezet maar ben daarna toch overgegaan naar de Nederlands gesproken (1990's) versie. Die is zachter maar in combinatie met Nederlandse ondertitels allemaal prima te volgen. Sneeuwwitje zingt hier ook hoog maar toch minder dan in het origineel.

Muzikaal prachtige film met mooie/leuke liedjes.
De titelsong is instrumentaal One song, daarna gezongen als de prins, Sneeuwwitje ziet, daarna volgt With a smile and a song gezongen door Sneeuwwitje, als ze in het huis van de dwergen is zingt ze Whistle while you work en meteen erachter aan zingen de zeven dwergen Dig dig dig song/Heigh-ho (dit blijft wel een muzikaal hoogtepunt), (Bluddle-uddle-um-dum (Dwarfs' washing and yodel song) dit liedje gaat helaas wel ten onder door het langdradig gedoe van de zeven dwergen, na het eten volgt The Silly Song (eveneens een muzikaal hoogtepunt). Dan volgt nog Sneeuwwitje die Some day my prince will come zingt, richting het einde volgt nog een keer One song.

Visueel ook heel mooi gemaakt.
Sneeuwwitje die omringd wordt dieren en dit blijft de hele film wel zo doorgaan. Sneeuwwitje en de koningin zijn ook mooi getekend en zelfs de heks. Het hele heksgedeelte is grappig om te zien, een beetje creepy ook wel, zelfs de kraai wordt er bang van. Met de gieren richting het einde is ook leuk gedaan. Het begin is wat sentimenteel en het einde nog wat sentimenteler maar het zijn op zich niet heel lange gedeelten. De film blijft goed gaan totdat de dwergen zien dat er iemand in het huis is. (Ik begrijp ook niet goed waarom ze in een diamantmijn werken terwijl hun huisje er maar armoedig bijstaat). Dit is een langdradig gedeelte. Nadat Sneeuwwitje zegt dat ze zich eerst moeten wassen voordat ze eten krijgen, volgt alweer een langdradig gedeelte met die stinkdwergen. Daarna schakelen we weer over naar de koningin en weet de film tot het einde toe goed/redelijk te vermaken.

Het verhaal zelf stelt niet zo veel voor. De stiefmoeder/koningin wil de mooiste zijn van het land, daarom laat ze Sneeuwwitje in lompen gekleed en vies werk doen. Een prins ziet Sneeuwwitje maar zij vlucht voor hem. Voor de spiegel krijgt de koningin te horen dat Sneeuwwitje toch nog mooier is. Daarop geeft ze een jager opdracht Sneeuwwitje naar het bos te nemen, haar daar te doden en haar hart in een kistje te doen. De jager krijgt dit niet voor elkaar, hij laat Sneeuwwitje diep het bos in vluchten. Sneeuwwitje ontdekt daar het huis van de dwergen. Als de koningin voor de spiegel verneemt dat Sneeuwwitje nog leeft en de jager een varkenshart in het kistje heeft gedaan besluit ze zelf actie te ondernemen. Ze tovert zich om tot een heks en neemt een giftige appel mee. Met een hap uit de appel zal Sneeuwwitje in slaapdood belanden. Het tegengif is een liefdes kus maar daarover maakt de heks zich geen zorgen, Sneeuwwitje is dan al levend begraven, denkt ze. Ondanks waarschuwingen van de dwergen en de dieren lukt het de heks toch om haar plan uit te voeren. De dieren krijgen wel voor mekaar dat de dwergen weer terugkeren naar het huis maar te laat. Ze komen de heks tegen. Deze vlucht en wil de dwergen verpletteren met een grote kei. Helaas breekt de rots af en de heks dondert het ravijn in met de kei erachter aan. De dwergen zijn bedroefd maar vinden Sneeuwwitje te mooi om te begraven, daarom plaatsen ze haar in een glazen kist. Dan arriveert de prins, die haar wakker kust en vervolgens meeneemt naar zijn kasteel.

Vooral muzikaal en visueel mooie/leuke film om te zien maar wat het verhaal betreft gaat ook wel. Ik had de dvd eigenlijk vooral vanwege de extra's maar de film zelf is me tegen verwachting ook best goed bevallen.

Deze 4k versie had ik al een tijdje liggen. Ook al omdat ik de gewone blu ray nog niet zo heel lang geleden had gezien. De 4k versie ziet er strakker uit maar wel met alleen de Engelse subs. Moge duidelijk zijn dat dit geen probleem is.

De vorige keer gaf ik nog een 4 sterren maar gaat toch een klein half puntje eraf. Nog steeds een icoon van een Disneyfilm maar jammer dat er net iets teveel in wordt gezongen. Het middenstuk met de 7 dwergen blijft gewoon geweldig. Ook grappig dat ze alle 7 hun eigen karakter hebben. Bij tijd en wijle ook nog best griezelig voor de allerkleinste. Blijft een topper onder dit soort animaties.

Film 3,5

Beeld (4K) 4,0

Geluid 3,5

Vorig jaar voor het eerst in heel lange tijd eens herzien en laatst voor het eerst op Blu-Ray. Wat Disney tegenwoordig doet en op de markt brengt interesseert me niet meer, maar de originele classics onderwerp ik de laatste tijd wel eens aan een herziening. Ik heb geweldige jeugdherinneringen aan Snow White and the Seven Dwarfs, dus ik was benieuwd wat ervan overeind zou blijven staan.

Het korte antwoord: alles eigenlijk. Snow White is de eerste avondvullende animatiefilm die Walt Disney uitbracht en, ondanks dat de eer van mijn favoriet waarschijnlijk altijd naar The Lion King zal blijven uitgaan, tevens één van zijn beste. De film zit boordevol prachtige, memorabele muziek en liedjes. Frank Churchill, Leigh Harline en Paul Smith verdienen wat dat betreft echt een compliment, want de muziek werkt hier niet alleen sfeerverhogend, maar ook echt accentuerend. Zelden is me tijdens een film zó opgevallen dat de muziek naadloos aansluit bij alle bewegingen die je op het scherm ziet. Doet wat denken aan die oude Disney-shorts, waarvan ik er in mijn kindertijd ook wel eens een paar gezien heb. Geweldig gedaan!

En dan de vormgeving. Je wordt moeiteloos meegezogen in een fantasiewereld waarin alles mogelijk lijkt, maar die ook sterk doet denken aan de onze. Animaties van de bosachtige omgeving zijn schitterend en ook de figuren kunnen nog goed mee, hoewel je wel merkt dat de prins er een beetje bekaaid vanaf komt. Op de een of andere manier komt zijn animatie wat stroever over dan de rest, maar ik kan er niet de vinger op leggen waar dat aan ligt. Snow White zelf, de dwergen en de koningin zien er gelukkig schitterend uit. De dwergen zijn leuke, kleurrijke figuren, die allemaal iets toevoegen en hun eigen persoonlijkheid hebben. De koningin is gewoon 100% horror, haha. Ik snap maar al te goed dat ik er als klein jochie als de dood voor was en dat mijn ouders dat stukje van de transformatie moesten doorspoelen.

Gewoon een hele fijne classic dit. De film bevat eigenlijk louter leuke, aanstekelijke liedjes en kent nauwelijks scènes die de vaart uit de film halen. De film is rijk aan tal van memorabele sequenties, of je het nu hebt over Snow White die door het bos vlucht, de introductie van de dwergen, de eerdergenoemde transformatie van de koningin, de dansavond of de climax tussen de dwergen en de koningin... Er is veel aandacht besteed aan details op het gebied van animatie en geluid, waardoor alles heel authentiek overkomt. Het is wellicht bij vlagen wat minder vloeiend dan het latere werk van Disney, maar mag het?! Het is een film die kwalitatief nog steeds fier overeind staat in 2025 en dat is toch wel een mooie prestatie. Ik verhoog met een halve ster.

4,5*