Den Blodiga Tiden (1960)

Erg moeilijk om een oordeel over deze film te vormen. Ik heb mij tijdens de vertoning continu geergerd aan de manier waarop alle indrukwekkende beelden werden tenietgedaan door de voice over (die objectief probeerde te zijn maar dat helemaal niet was, bovendien kwam het 'emotionele' timbre in zijn stem zodra er doden vielen helemaal fout over, om maar twee voorbeelden te geven) en de gebruikte muziek (gaande van misplaatst emotioneel tot overbombastisch). Ik moet toegeven dat ik de Franse versie gezien heb, maar ik denk niet dat de Zweden dit anders gedaan zullen hebben. Een oplossing zoals gebruikt in La Commune vind ik enorm veel pakkender en juister, waar de begeleidende teksten gewoon getoond worden en elke invulling helemaal aan de kijker overgelaten wordt. Dat maakt veel meer indruk dan het effectbejag van deze film.

Een dag later bijven de beelden echter wel in mijn hoofd zitten en ben ik dankbaar dat ik ze gezien heb. En dan heb ik het niet alleen over de (prachtige) beelden uit de jodengetto's en de foto's van de concentratiekampen, maar ook over de archiefbeelden van Hitler en zijn staf zelf, die ik nog niet eerder gezien had (en waarin Hitler ook menselijk overkomt, wat natuurlijk aan het denken zet over zijn drijfveren) Ik had wel de indruk dat veel beelden vooral getoond werden om te choqueren (zeker met de bijhorende commentaar. Je moet het je eens proberen indenken: beelden van uitgemergelde kinderen die met 13 in een kamer wonen, en dan een (Franse) voice over die maar blijft benadrukken hoe erg dat niet is) maar er zaten dingen in die veel meer te bieden hadden dan dat (al moest je dat er dan wel zelf uithalen). De vraag is nu wat eigenlijk de waarde van de film zelf is: ik heb me heel de tijd geergerd, het opzet van de film lijkt me helemaal mislukt, maar ze hebben gewoon geluk dat de beelden die ze gebruiken zoveel meer inhoud hebben dan ze er zelf uithalen.

Gisteren wou ik hem nog een 2 geven, nu twijfel ik een beetje. Zal morgen wel komen stemmen dan

De beelden in deze documentaire zijn sinds de release talloze keren hergebruikt, maar dat onderstreept alleen maar dat dit een perfect beginpunt is voor een ieder die zich begint te interesseren in de geschiedenis van Duitsland in de eerste helft van de 20e eeuw. Daarin staat Adolf Hitler centraal en regisseur Erwin Leiser komt met overtuigende verklaringen voor Hitlers keuzes, gedragingen en obsessies aan de hand van documenten, brieven en getuigenissen van familie, vrienden en kennissen die hem kenden in de jaren voor WOI. Alle sleutelmomenten uit zijn politieke carrière komen voorbij, zoals de mislukte Putsch van 1923, de beruchte Rijksdagsbrand en de Kristallnacht. Een zeer goed onderzocht document dat nog niets van zijn zeggingskracht heeft verloren.