Leprechaun in the Hood (2000)

Hij rijmt weer!

Moest ook wel, dit keer zit hij namelijk in da hood en kan hij niet onderdoen voor z'n tegenspelers.

Echt een onmogelijke setting voor de Leprechaun, maar het maakt de film nog enigszins genietbaar. Hoewel de Leprechaun eigenlijk maar een zijweggetje is in een film over een groepje rappers die hoog mikken. Dit deel brengt een fluitje en wat zombie meiden die het universum moeten versterken. Veel consistentie zit er niet in de films, echt werken doet het ook allemaal niet.

Blijft allemaal redelijk kinderachtig en de Leprechaun moet zo ongeveer de meest charismaloze bad guy zijn uit de horror geschiedenis, maar de no-boundaries pogingen die ze telkens uit hun hoed toveren om de films enige orginaliteit mee te geven is toch reden genoeg om dit dramatisch reeksje een keertje door te kijken.

Elke film lijkt zo'n 10 jaar ouder dan de release date doet vermoeden, ook deze ontsnapt daar niet aan. Blijft pover horror/komedie werk, met enkele gestoorde en foute ideeën die het nog net uittillen boven de 0.5*

1.0*, iets beter dan het dramatische 4de deel, maar deel 3 blijft nog steeds de beste uit de reeks.

Als je het al aan de stok gehad hebt met Jennifer Aniston en je in Las Vegas en de ruimte bent geweest, wat moet je dan in hemelsnaam nog doen? Juist, dan ga je naar je homies in The Hood. Leprechaun heeft het geluk dat hij al vanaf het begin van zijn loopbaan een soort lachertje is en nog niet eens in de schaduw mag staan van zijn collega- filmmonsters en horroriconen. Want het niveau waar hij hier in rondloopt is vrij bizar. Gelukkig was er vrij weinig over van zijn reputatie. Viel er dan nog veel te verliezen?

Leprechaun in the Hood. Zoals de titel doet vermoeden hebben de makers van dit vijfde deel gekozen voor nog meer humor. Sterker nog, de horror is eigenlijk in zijn geheel afwezig. Het resultaat is een komedie van het 'Wayans-broers' niveau, met de kleine Leprechaun in een bijrol. Een bijrol inderdaad, de kleine rakker krijgt bar weinig interessants te doen, aangezien het verhaal zich meer focust op een groepje irritante en beroerd acterende personen, wiens lot net zo interessant is als hun doel. De makers hebben een kleine duivelse kabouter tot hun beschikking, maar blijven liever hangen bij een stel hiphop-gangster-wannabe's met een gouden fluit. Wie wil dat nu niet zien?

Als horror is de film dus mislukt, maar als komedie slaat de film misschien nog wel een grotere flater. Grofgebekte oma's, grote mannen die zich verkleden als vrouw, rappen in de kerk ... moeilijk te geloven dat volwassen mensen dit op papier hebben gekregen met de intentie het ook te verfilmen. Dan was zelfs Leprechaun in Space nog een stuk geestiger. Leprechaun in the Hood had de mogelijkheid om geestige pulp te worden, maar de uitvoering is zo beroerd en flauw, dat werkelijk alle planken misgeslagen worden. Lelijk gefilmd, verschrikkelijke humor, beroerd geacteerd en nergens ook maar een beetje amusant. Leprechaun is zeker geen geniaal personage, maar er is toch met gemak meer uit te halen dan de makers hier doen. Maar dan moet je toch een klein beetje gevoel voor timing, humor of filmmaken hebben.

1 ster. Met veel moeite.

Vooral leuk op papier, maar in de uitwerking geen haar beter dan de vorige delen. Het is dat hier wat meer met gore wordt gedaan, want anders had het een verwaarloosbaar werkje geweest. 2*

Ik ben denk ik een van de weinigen die de Leprechaun reeks wel kan waarderen.

Voor mij heeft het een hoog jeugdsentiment waarde...en waren deze films in o.a de 90s best populair.

Deze is jammer genoeg een van de mindere uit de reeks....aan Warwick Davis ligt het niet,die doet het altijd vermakelijk .

Visueel is de film niet slecht....het heeft allemaal gewoon niet veel om handen.

Gewoon lekker de eerste paar delen kijken

Slechter dan Leprechaun 4 kon het natuurlijk niet worden, maar ik denk niemand erop gerekend had de 5e film in deze uitgemolken franchise zo'n verrassend schot in de roos zou blijken. De aanwezigheid van Ice T is één van de sleutelelementen in deze onderhoudende horrorkomedie. In een milde parodie op zichzelf speelt hij Mack Daddy, een voormalige kruimeldief die na de vondst van een zak met goud een even succesvolle als zelfingenomen producer is geworden. Drie zachtaardige, maar ambitieuze hiphoppers proberen letterlijk en figuurlijk toegang te krijgen tot Mack Daddy's kantoor. Uiteraard komt de Leprechaun

weer op onverklaarbare tot leven om iedereen het leven zuur te maken.

Het is sowieso verfrissend om een film te zien over drie jongens uit South Central die níet aan het stereotiepe beeld van de 'gangsta' voldoen. De karakteriseringen zijn origineel en het gekibbel tussen de jongens levert leuke momenten op. Warwick Davis is ook weer in vorm, maar dit is uiteindelijk een goedkoop gemaakt exploitatiefilmpje. De makers hebben er het beste van gemaakt en dat is in dit geval een aanbeveling.

A friend with weed is a friend indeed, but a friend with gold is the best I'm told

Als er nu één horrorfranchise is die werkelijk alle richtingen uitswingt, dan is het wel de Leprechaun reeks. Na Vegas te hebben bezocht en in de ruimte te zijn terecht gekomen, was het nu tijd voor "the hood". Het was dit deel en de voorganger (In Space) dat me eigenlijk overstag deden gaan om eens de volledige reeks te tackelen. Jammer genoeg lijkt het niveau per film drastisch te zakken (de eerste film was echt een leuke mix tussen horror en wat comedy) en In Space was al helemaal niet zo leuk als ik had verwacht. Dan maar hopen dat in the Hood wel de juiste snaar raakt.

Nee, nee en nog eens nee. Geen idee hoe dit überhaupt tot stand is gekomen maar de Leprechaun uit die eerste vermakelijke delen is ver te zoeken. Een pluspunt om mee te beginnen? De Leprechaun zelf rijmt er weer op los en in een film met een setting als deze is dat een uitstekende zet. Het zorgt voor een aantal what the fuck momentjes zoals onze groene vriend die met een heuse Leprechaun-rap de eindcredits inzet maar sowieso ben ik altijd wel fan van dit soort woordvondsten. Dat is dan ook één van de weinige, eigenlijk het enige, pluspunten aan deze in the Hood. Je zou verwachten dat de focus op de Leprechaun zelf komt te liggen maar dat is niet het geval. Nee, in de plaats krijgen we een vreselijk saai verhaaltje over een stel rappers die het willen maken zonder al te veel bitches and hoes grootspraak en in het bezit zijn gekomen van een magische fluit. Zou regisseur Rob Spera in zijn jeugd toevallig iets van De Smurfen gelezen hebben? Daar zat namelijk ook een magische fluit in.. Verder is de climax volstrekt belachelijk en nagenoeg onbestaande.

Nog een pluspunt is dat Warwick Davis nog altijd de rol van Leprechaun speelt. Hij is er al vanaf het eerste deel bij en zonder hem had deze reeks volgens mij nooit zoveel sequels gekregen. In de opvolger (die de ronkende titel "Back 2 tha Hood" heeft gekregen, ik ben benieuwd waar die over gaat gaan...) doet hij ook nog mee maar dan stopt het jammer genoeg. De Leprechaun reeks staat verder niet echt gekend voor zijn goede personages of acteurs maar hier wordt het wel heel droevig. Ice-T is nog best leuk in een rol met wat zelfspot als producer Mack Daddy (hoewel het vreemd genoeg eigenlijk nooit duidelijk wordt gemaakt hoe hij zijn fortuin met de fluit heeft vergaard?) en Coolio loopt ook nog een minuutje door het beeld maar Anthony Montgomery, Rashaan Nall en Red Grant daarentegen zijn als het trio hiphoppers echter abominabel slecht. Ben benieuwd of Back 2 tha Hood nog gaat teruggrijpen naar de gebeurtenissen uit deze film.

Waarschijnlijk niet, want geen enkel deel lijkt gelinkt te zijn aan de voorganger. Nog één normaal deel dus en dan 2 remakes/reboots en dan zit de Leprechaun reeks er ook weer op. De verwachtingen zijn ondertussen erg laag dus het kan alleen nog maar meevallen. Denk ik. Hoop ik... Grappig wel dat Spera een aantal jaar later het horrorgenre vaarwel zei en zich is beginnen focussen op familiefilms. Dat had hij misschien beter van in het begin van zijn carrière gedaan.

Kleine 1.5* (vooral vanwege een paar what the fuck momentjes)

Oorspronkelijk moest dit vijfde deel zich in het Witte Huis afspelen, maar dat werd klaarblijkelijk gezien als te riskant door de studio's. Vandaar dat regisseur Rob Spera en zijn twee scenaristen het maar naar de achterbuurten van Amerika verplaatsten. Het onderstreept dat de visie achter deze serie zichzelf als horrorfilm allang niet meer serieus nam en het daarom extra veel van de humor moet hebben. De typetjes werken wat beter in vergelijking met de voorganger en specifiek Ice-T is erg lollig, maar uiteindelijk valt deze film over dezelfde obstakels die de eerdere delen evenzeer ervaarden. Het mist namelijk lef, scherpte en goed acteerwerk. De kills zijn bovendien niet creatief genoeg meer en de finale is flauwtjes, maar het valt net wat beter uit te zitten dan deel 4.