Choyonghan Kajok (1998)

Boring!

Wat een teleurstelling. Ondanks de Zuid Koreaanse cinema een stuk minder gek is dan de Japanse verwachtte ik toch wel wat van deze komedie waar Happiness of the Katakuris op gebaseerd is.

Maar helaas bleek het nog saaier te zijn dan een vriendschappelijk duel van Feyenoord.

En hoe komt dat, omdat ze zijn vergeten Miike te bestellen bij de japanner. Deze film mist totaal de doldwaasheid van Katakuris. In plaats van doldwaasheid kreeg ik saaiheid. Veel verder dan elkaar zo nu en dan op het hoofd slaan en vreemd kijken kwam het helaas niet.

Het zag er allemaal nog best aardig uit en het eerste half uur was wel te doen maar verder dan een magere 2 sterren kom ik niet.

De halve remake van Miike heeft veel leukere vondsten, maar die film is af en toe gewoon écht te matig voor woorden.

Deze "Quiet Family" van Mr. Ji-woon Kim is wat constanter. De sfeer is wel aangenaam en er zitten een paar hilarische momenten in.

Redelijk, 3.0*

Aardige zwarte comedy.

Maar het is lastig om ten volle van deze film te genieten als je eerst Miike's bewerking gezien hebt. Hoewel het plotje wel min of meer overeen komt, is Katakuri's zo'n sappige mix van allerlei gekkigheid dat deze film al snel een beetje saai aanvoelt.

Constanter is deze wel, dus als je dat leuk vindt kan The Quiet Family misschien wat beter bevallen. Visueel iets netter allicht, de humor is wat afgelijnder en krijgt meer de ruimte om een consistent sfeertje te scheppen. Acteerwerk is wel weer vanouds luidruchtig, iets wat ik bij Koreanen doorgaans niet zo kan waarderen.

Muziekkeuze is ook verschrikkelijk. Verder kabbelt deze film wel aardig voort, Jee-woon's talent is wel al zichtbaar, maar na 100 minuten kan ik moeilijk anders concluderen dat het allemaal wat mak is. Zou misschien iets anders geweest zijn als ik deze eerst zou gezien hebben, maar meer dan een halve zou het toch niet gescheeld hebben.

Niet vervelend, maar doe mij toch maar mét musical en stop-motion en sumo worstelaars enzo.

3.0*

Een afgelegen hotel in de bergen. Een eigenaardige familie die het hotel bestiert. Een hoop lijken. Het zijn de ingrediënten die regisseur J-Woon Kim gebruikt voor een komedie vol zwarte humor. Een eigenzinnige macabere vertelling die bijzonder leuk en fris vermaak oplevert, hoewel de film aan het einde iets van zijn esprit inlevert.

Het perspectief ligt bij Mi-Na, de jongste dochter van de familie. Zij beschouwt de bijzondere gebeurtenissen die zich in de film voordoen, op een manier die grote onverschilligheid en sarcasme tentoonspreidt. Best leuk hoe de film zich met een gestaag toenemend lijkenprobleem en het lijdzame commentaar van Mi-Na tot een morbide komedie ontwikkelt. Een komedie die vooral de eerste drie kwartier erg leuk is. Daarna valt de film een beetje in herhaling, neemt het aantal nietszeggende personages toe en worden gebeurtenissen te lang uitgesponnen. De humor komt minder tot zijn recht en het gebodene sprankelt een stuk minder.

De personages waaruit de familie bestaat zijn op zich ok. Van echte betrokkenheid met de familie en de bizarre gebeurtenissen is echter geen sprake. Daarvoor evolueren de karakters te weinig en zijn de gebeurtenissen te beschouwelijk van toon. Als dan in de loop van de film het absurde verhaal enigszins haar frisheid verliest, heeft de film niets om op terug te vallen. De apotheose valt tegen. Geen memorabel hoogtepunt, maar een onbeduidend en weinig humoristisch slotakkoord sleept de film naar zijn einde. Jammer van de mindere tweede helft, maar desondanks heb ik toch een vermakelijke film gezien.