Garage Days (2002)

Vind dit zelfs z'n beste film.

Begint allemaal een beetje pover en ook het einde is by the book. Opzet is eigenlijk ontieglijk saai en voorspelbaar, maar Proyas weet de film, zeker in het middengedeelte, wel goed op te leuken.

Af en toe best fraai vormgegeven, zelfs op de momenten dat er minder aandacht op het visuele werd gevestigd oogt de film nog best mooi. Soms iets te poppy, maar over het algemeen erg leuk.

Muziek kon mij helemaal niet boeien, noch het hele rockwereldje erachter. Ben dan absoluut ook geen fan, verder gewoon ook slechte muziekkeuze.

Het hele verhaaltje is flauw en saai maar wordt luchtig gebracht en is soms ook gewoon leuk en grappig. Kleurrijke personages, dat gelukkig wel.

En zo is het een aardig opgefleurd niemendalletje dat zich qua tempo en ook vooral visueel weet te onderscheiden van zijn soortgenoten maar nergens echt geniaal of memorabel wordt. Een snel vergeten apart filmpje.

3.5*

The Crow en Dark City vond ik beide fantastisch maar deze film was drie keer niets.

Het grootste probleem was dat alles nogal geforceerd overkwam. Elk bandlid leek wel een karikatuur en de onderlinge intriges waren nauwelijks interessant. Ook erg vervelend was de moraal op het einde. Incidenteel heb ik wel kunnen lachen maar echt sympathiek of interessant werd het nergens. Het enige echt positieve waren een paar goede songs en de mooie Holly Brisley als de roodharige stoeipoes.

Matig

Nietszeggende komedie met een flauw verhaal over een flut band met achterlijke persoonlijkheden. Te lachen valt er eigenlijk op een paar momenten (de AC/DC coverband was wel grappig) na niets. Het enige leuke aan deze film is de vele jaren 80 muziek en de AC/DC muziek (met Bon Scott) tijdens de film en de manier hoe de film is verfilmd. Verbaasde me wel dat deze film uit 2002 komt (zag hem toevallig op Film 1) want voor mijn gevoel oogde het best recent.

Aardige film over een beginnend rockbandje dat er alles aan doet om door te breken. Een eenvoudig verhaaltje met aardig wat clichés waaronder de gebruikelijke relatieperikelen wordt enigzins gered door de kleurrijke look van de film, de vlotte montage en dito camerawerk. Een vreemd uitstapje voor regisseur Alex Proyas, die vooral bekend staat om zijn sciencefictionfilms. Een kleine 3 sterren.