Imagine: John Lennon (1988)

Interessante documentaire die Lennon eerder als cynische realist dan als zwevende hippie toont tijdens de opnamen van zijn album Imagine (1971). Mooi is de scène waarin hij een fan die bij zijn huis komt aanbellen probeert uit te leggen dat hij geen halfgod is, maar een doodnormale muzikant die zijn werk doet. Om hem te troosten biedt Lennon hem maar een lunch aan in de studio

Ono komt zoals verwacht zeer irritant en bemoeiziek over en George Harrison kruipt zoals zo vaak in zijn rol als zachtaardige, aandachtsschuwe man. Producer Phil Spector maakt nogal een freaky indruk.

Doordat Lennon de narratie van zijn bio zelf doet en er tevens gebruik wordt gemaakt van home-movies uit o.a. Ono's privé-verzameling, komt deze docu extra realistisch over. Doorspekt met geniale muziek. Solt maakte eerder al een zeer goede indruk met de docu over Elvis. Goed.

Heb bij deze film heel sterk het idee gekregen dat de film niets anders doet dan het beeld wat Lennon van zichzelf aan de wereld gaf (dat van vrede- en liefdesdronken muzikant) bevestigen. Ik mis de rauwe randjes die een documentaire zoals LennoNYC beter liet zien. Drankproblemen, problemen in de relatie met Yoko Ono (dat kan namelijk ook niet zo perfect zijn als dat deze film beweerd). Op dat punt is de documentaire qua visie helemaal niets meer dan wat we al wisten en dat is erg jammer omdat Lennon praktisch alles in zijn leven vastlegde waardoor het mijn inziens vast mogelijk moet zijn geweest om dieper op de persoon Lennon in te gaan in plaats van een sprookje te bevestigen. Tevens is dat grote arsenaal aan privémateriaal ook de reden waarom deze documentaire toch nog wel de moeite waard is. Lennon die aan een geobsedeerde fan uitlegt dat hij maar een muzikant is, soms ook bullshit schrijft en absoluut niet zingt over het leven van de voor hem onbekende jongen om hem daarna uit te nodigen voor lunch; het is bijzonder om te zien. De documentaire Imagine: John Lennon is oppervlakkig, durft niet te diep te gaan maar is vanwege haar hoofdpersoon en het beschikbare archiefmateriaal in ieder geval vermakelijk kost.

Nog maar eens opnieuw bekeken, en kan je je een betere dag indenken dat op 8 december !!

Het blijft een prachtige documentaire, en ja alweer kippenvel gekregen.

Beetje jammer.

Als je 100+uur aan persoonlijk videomateriaal als bron hebt, is dit toch niet het meest geweldige resultaat. Ondertussen heb ik aardig wat Beatles (en gerelateerde) docus gezien, probleem is dat bij vele de kern toch altijd hetzelfde is.

Deze docu gaat over John Lennon, uiteraard zijn The Beatles een groot deel van zijn persoon, maar de groep an sich zou niet het onderwerp mogen zijn van deze docu. Toch krijg je weer dezelfde beelden voorgeschoteld ... de gillende meisjes, de doorbraak in Amerika, de Jezus kwestie en cherry on the cake, het dakconcert. Het heeft allemaal zéér weinig met Lennon als persoon te maken.

Veel leuker de ontmoeting met die kerel die denkt dat de liedjes over hem gaan. Daar zie je dan eindelijk glimpsen van de échte Lennon. Ook de beperkte getuigenissen van z'n familie zijn wel leuk, al krijgen die opvallend weinig aandacht.

Echt veel wijzer wordt je niet van deze docu, behalve dan die schaarse momenten dat er uit Lennon's persoonlijke archief wordt geplukt. Dat zijn dan ook meteen de hoogtepunten, maar ik ben het eens dan er waarschijnlijk héél wat meer beeldmateriaal ter beschikking was om van de man een vollediger (en ook wel echter) beeld te scheppen.

1.5*

Informatieve docu die makkelijk wegkijkt, soms interessant is en doet wat hij moet doen, maar verder ook vrij degelijk is en weinig bijzonders kent. Er zitten enkele leuke momenten in, zoals met die fan aan huis of de discussie met de Canadese journalist, maar die momenten zijn vrij spaarzaam. Verder is het vooral het bekende werk allemaal dat af en toe wat nieuwigheden brengt, maar ook niet heel veel toevoegt. 3,0*.

Iets teveel Beatles

Een paar dagen geleden (9 oktober om precies te zijn) had John Lennon 80 jaar moeten worden. Hij zou die leeftijd echter nooit bereiken omdat hij in december 1980 vermoord zou worden door Mark Chapman waardoor hij nu dus even lang gestorven is als dat hij geleefd heeft. De perfecte gelegenheid om eindelijk eens te gaan zitten voor deze documentaire. Met meer dan 200 uur aan privémateriaal wordt er een poging gedaan om John Lennon van een andere kant te laten zien maar daar schiet uiteindelijk maar 100 minuten van over.

En dat is weinig, te weinig eigenlijk. Naar het schijnt zou de eerste cut van de documentaire 24 uur hebben geduurd en hoewel dat me dan weer te lang is (het is ook nooit goed), is dat wel het bewijs dat hier echt wel meer uit te halen was. Genoeg interessante momenten zoals die fan die inbreekt op het landgoed van Lennon en overtuigd is dat de zanger aan hem dacht toen hij sommige nummers schreef. De manier waarop Lennon met hem omgaat en hem uiteindelijk mee uitnodigt voor de lunch is niets minder dan geweldig maar iedereen die al wel eens eerder een documentaire over de Beatles of Lennon heeft gezien, ziet hier veel herhaling. Het Al Capp incident blijft merkwaardig om te zien en heeft nog zijn nut omdat die "Bed for Peace" Lennon nauw aan het hart lag maar het dakconcert hebben we al zo vaak gezien. Blijft wel erg tof trouwens om hen te zien optreden maar in een op John Lennon gerichte documentaire heeft het weinig nut. Tel daar dan ook nog eens bij dat Andrew Solt wel erg hard op het gemoed werkt (dat vallende brilletje.. De documentaire heeft als voornaamste drijfreden dat het allemaal archiefmateriaal of privémateriaal is en dan ga je zoiets in scène zetten. Gewoon bij een aantal journaals uit die tijd blijven had beter geweest) en je zit toch met een lichte teleurstelling.

Maar het kijkt wel allemaal erg vlotjes weg. Je bent af en toe een vlieg op de muur en er zitten een aantal erg geweldige en intieme stukken in. Ik vermoed wel dat er hier een iets te positief beeld van Lennon wordt geschetst maar een pluspunt zijn ook wel de interviews met onder andere Cynthia Lennon en zonen Sean en Julian.

Kleine 3.5*