The Filth and the Fury (2000)

Kende de band pas na het zien van de docu. En toch intrigeerde het me, want er wordt zo´n krachtig beeld geschetst van de tijdgeest en de opkomst van de punk.

Was inderdaad een prachtige documontaire. Over het begin dat het betuttelende Engelse maatschappij op de kop werd gezet door de Punk generatie die gewoon in het openbaar de smerigste woorden over hun strot konden krijgen wat in die tijd een taboe was. We kunnen ook zien dat The Sex Pistols bandleden zeker geen lievertjes waren en voor heel veel opschudding zorgde in Engeland. De documontaire word ook op een hele rauwe agresieve asociale wijze vertoond en dat is gewoon fantastisch. Gewoon 4 leden die langzaam maar zeker naar de klote gaan. Ook mede dankzij hun drank en drugs probleem. Vooral die Sid Vicious. Je krijgt hierin gewoon te weten dat het gewoon losgeslagen idioten waren. Ik had altijd al gedacht dat het een heftige band was maar zo heftig... Ze zetten gewoon alle godsdiensten, rassen, en de Engelse samenleving te kakken.

Vooral dat stukje dat die gitarist met zijn gitaar op het publiek in slaat was er al een voorbeeldje van.

Verder hele interesante, steenharde muziek docu. Zo kom je wel eens achter de waarheid van een willekeurige band.

4,0*

Ever get the feeling you've been cheated?

Interessante documentaire over de originele punkband: de Sex Pistols. Niet de beste of origineelste muzikanten, niet de meest interessante of werkelijk revolutionaire punkband, en ze zijn ook zeker niet de eerste band die een recalcitrante bak herrie produceerden. Maar ze hadden de attitude, en zijn uiteindelijk wel de katalysator geweest van de punk in Engeland. The Filth and the Fury geeft een overzicht van het wel en wee van de Sex Pistols: voornamelijk via interviews met Johnny Rotten, Glen Matlock, Paul Cook, Steve Jones en vele historische beelden. En The Filth and the Fury doet dat overtuigend. Het begin is nog het minste, waarin de Sex Pistols een beetje overkomen als ouwe opa's die pochen over alle stoere en stoute dingen die ze vroeger hadden gedaan. Ook daar waren een paar gimmicks waar ik me aan stoorde: alle interviews met de bandleden zijn met heel veel tegenlicht gefilmd zodat je de gezichten niet kan zien, en ook de stukjes Shakespeare die overal tussen gewurmd werden gingen me een beetje tegenstaan.

Maar daarna is het zeker de moeite waard. Dat wil zeggen, zodra de Sex Pistols eenmaal een punkrage hebben veroorzaakt en een stoffig establishment grondig hebben geschokt door vloeken op TV en op singles, provocerende kleding en aso-gedrag, en natuurlijk als klap op de vuurpijl de populaire koningin hebben lopen rellen met hun jubileumbijdrage God Save The Queen. De oorlog van fatsoenlijk Engeland tegen punk, de instroom van commercie en kuddegedrag in punk, en het manipulatieve ge-etter van Malcolm McLaren die de compleet amuzikale en zelfdestructieve Sid Vicious de band inwerkt: het is allemaal boeiend kijkwerk en er zijn ook vele gave historische beelden. En op een gegeven moment begint de neerwaartse spiraal die je wist dat zou komen. Nancy Spungen komt in beeld, en dat is het begin van het einde: junkie en dealster (volgens iedereen), amateurhoertje (volgens haarzelf) en algeheel secreet (volgens alle nog levende Sex Pistols). Wat volgt is een treurigmakende toer door de VS als novelty act, waarin Sid steeds verder naar de klote gaat en uiteindelijk Nancy vermoordt en daarna zelfmoord pleegt. Een behoorlijke downer van een einde, die me toch wel pakte, ook door de manier waarop het gepresenteerd werd. Een puike documentaire.