Girl Shy (1924)

Een van de minder bekende Lloydfilms, maar tot mijn verbazing een van de beste. Mijn oude kritiek dat Lloyd de magie en persoonlijkheid mist van Chaplin en Keaton staat aan de ene kant nog steeds, maar gelukkig neemt dat aan de andere kant niet weg dat hij geen meester is van de slapstick. Puur en alleen op de kwaliteit van de gags en grappen (en dus niet op andere emoties, filmmeesterschap en dergelijke zaken) beoordeelt is dit misschien zelfs de meest geslaagde slapstickfilm die ik tot nu toe gezien heb.

Girl Shy werkt van begin tot einde. Bijna iedere grap komt aan. Die scène waarin hij droomt een vamp te versieren is een geweldig staaltje timing van bewegingen en levert een geestig visueel schouwspel op. Lloyd hoeft hier ook nooit zijn grappen lang aan te houden of te herhalen, want hij springt van de ene in de andere. Grote achtervolgingen en fysiek veeleisende momenten worden afgewisseld met fijne kleine geintjes zoals Lloyd die ongemakkelijk een klein dansje doet (mijn favoriete moment) en een blik op Lloyds aparte klok.

Voordeel is ook dat ik me voor het eerst hier echt betrokken voelde bij de hoofdpersoon. Lloyd doet doorgaans niet aan karakterontiwkkeling. Hoeft ook niet echt bij slapstick, maar een typetje met een beetje karakter doet geen enkele film kwaad, zoals ook hier blijkt. Lloyd werkt voor het eerst de romance die in elk van zijn films centraal staat een beetje uit en daardoor zat ik er gewoon nog beter in. Het maakt de film zelfs iets meer feel-good. Ik schreef ook al bij Why Worry? dat Jobyna Ralston een goede vervanger is voor Mildred Davis als leading lady en daar blijf ik bij. Ze heeft gewoon meer uitstraling en krijgt zelfs wat te doen, toch wel uniek in een slapstickfilm. Natuurlijk zijn de grote grappen vooral bedoelt voor Lloyd, maar Ralston mag toch wat klein komisch talent tonen en is een waardige tegenhanger voor Lloyd, in plaats van slechts een vrouw die alleen mag komen opdraven om verliefd in Lloyds armen te vallen. Ralston maakt het liefdesplotje op een bepaalde manier aannemelijker.

Verplichte slapstickkost dit. Jammer dat het een ietwat vergeten film is geworden.
4*

I'd love to meet the sheik that wrote that stuff

Aha Harold Lloyd, de komiek waarvan ik nooit had verwacht dat hij zo'n plaatsje in mijn filmhart ging kunnen veroveren. Ik ben op zich geen enorme fan van silent films en tot nu toe was het enkel en alleen Buster Keaton die me nagenoeg altijd kon bekoren. Geen Laurel & Hardy, geen Charlie Chaplin, geen ... Neen: Keaton was de koning. Opeens was daar echter een bebrilde man die bijna altijd 3.5* of hoger weet te scoren en kwam er een nieuwe uitdager op de proppen en zowaar: met Girl Shy komt hij nog wat dichter in de buurt van de Great Stone Face.

Want Girl Shy is, zelfs met zijn atypische speelduur voor een stille Harold Lloyd film, van de eerste tot de laatste seconde genieten. Van de leuk in beeld gebrachte hoofdstukken uit Harold's boek tot aan de relatie met Mary en natuurlijk de climax waar Harold alles op alles zet om het huwelijk van Mary en Ronald te stoppen. Hoewel niet alles even goed lukt weliswaar (de achtervolging voelt nogal Keatonesque aan en begint op den duur een beetje te slepen), is het een formaliteit die je Lloyd met gemak vergeeft. Zeker ook omdat hier opnieuw zoveel leuke ideeën inzitten. Geniaal natuurlijk om een stotteraar de hoofdrol te geven in een film zonder geluid maar ook heel het Harold/Mary aspect werkt gewoon goed. Er is simpelweg iets aan de stijl van Lloyd dat me altijd wel weet te charmeren. Een soort van combinatie tussen het verhaalaspect van Chaplin of Laurel & Hardy en het stuntwerk van Keaton.

Girl Shy was de eerste Lloyd film nadat hij weg was gegaan van Hal Roach Studios en dan is het fijn dat hij toch dezelfde kwaliteit heeft weten benaderen als bijvoorbeeld een Safety Last. Voor een groot stuk is dat natuurlijk te wijten aan het feit dat Lloyd altijd wel eenzelfde soort rolletje speelt (vreemd genoeg lijkt hij ook nooit ouder te worden hoewel ik nu al een aantal films heb gezien variërend uit 1922 tot 1934) maar hij gebruikt ook vaak dezelfde cast. Zo keert Jobyna Ralston terug en net als in Why Worry? weet ze echt veel met haar personage te doen. Ze slaagt er op de een of andere manier in om echt een iemand van vlees en bloed te worden en de combinatie met Lloyd werkt gewoon echt goed. De volgende film in de boxset die ik heb is Among Those Present en die is nog van voor Mildred Davies vervangen werd door Ralston, ben benieuwd wat ik nu van Davis ga vinden.

Want die was de eerste leading lady in Lloyd films (nadat de snoeper effectief met haar trouwde naast het grote scherm) maar ik denk dat Ralston gewoon beter werkt. Soit, maakt verder niet veel uit voor Girl Shy. Kort gezegd is dat één van de beste Lloyd films die ik tot nu toe heb gezien en ik denk dat ik enkel Safety Last moet voorlaten qua kwaliteit. Laat de rest ook maar komen in ieder geval!

4*