The Raven (1935)

Na the Black Cat is dit de tweede Poe-Karloff-Lugosi-film.

De beste rol is natuurlijk voor Lugosi. Een erg sterke acteur, die ondanks dat hij meer scènes heeft nog steeds na Karloff op de titelrol staat. Lugosi weet goed zijn waanzin te verbeelden, maar is ook erg sympathiek als het moet. Zijn steeds verder afglijdende is prachtig om te aanschouwen.

Boris Karloff is ook goed op dreef. Bijna de gehele film lang heeft hij een verminkt gezicht (niet het sterkste staaltje qua special effects, maar voor die periode zeker niet onaardig), maar hij weet goed sympathie op te wekken door zijn wanhopige blik. Ondanks dat hij een gezocht crimineel is heb je toch medelijden met hem.

Het plot is erg aardig en de uitwerking ook. In het begin denk je dat het Lugosi puur om de liefde van een onbereikbare vrouw gaat, maar het draait uiteindelijk uit op zijn obsessie met de verhalen van Edgar Allan Poe, wat een paar interessante en intense situaties oplevert. Uiteindelijk blijven Lugosi's beweegredenen vaag, maar hij weet je toch te overtuigen dat hij helemaal gestoord is.

Er zitten een paar mooie vondsten in de film, zoals de kamer die een lift blijkt te zijn en natuurlijk de scène geïnspireerd op the Pit and the Pendulum. Het einde van de film is wat voorspelbaar en de film eindigt met een erg vreemd shot van het verliefde stelletje en een slechte grap.

Van the Black Cat en the Raven blijft the Raven mijn favoriet, mede dankzij het verhaal en het einde wat beter te volgen is. Jammer dat Lugosi de rest van zijn carrière nnoit echt uit de schaduw van Karloff gekomen is, want ondanks dat ik zijn Dracula niet zo goed vond was het een erg goed acteur.

Gebaseerd op het gedicht The Raven van E.A. Poe. "Gebaseerd" is misschien nog sterk uitgedrukt, want behalve wat duistere symboliek heeft deze adaptatie weinig met het bronmateriaal van doen. De film is vooral een klassieker omwille van het samenspel tussen Lugosi en Karloff, twee horroriconen die hier gestalte geven aan een doorgedraaide chirurg die verliefd wordt op de vrouw van wie hij het leven redt en een moordenaar die zijn gezicht door eerder genoemde wil laten reconstrueren.

Lugosi zet een stijlvol karakter neer, Karloff een simpele ziel die zich laat ringeloren door de chirurg en vervolgens als slaaf ingeschakeld wordt. Behalve een zwarte raaf die sporadisch in beeld komt en Lugosi die vlijtig uit het oorspronkelijke gedicht citeert, vertoont het script geen raakvlakken met "The Raven". Wel is de sfeer schatplichtig aan Poe, in die zin dat de gruwelen zich afspelen in een onderaardse kerker vol marteltuigen. Een door Poe geïnspireerd museum, zeg maar.

De film geniet niet de bekendheid van Dracula of Frankenstein, maar is toch wel een Universal-klassieker die kan tellen. Meer tekst en uitleg: Cult Movies Reviewed: The Black Cat vs The Raven - special - cultmoviesreviewed.com

Typerend dat Boris Karloff op alle posters en bij de opening/end credits bovenaan staat, want naar mijn mening is het toch voornamelijk Bela Lugosi die deze film weet te dragen.
Zijn relaas over zijn afdwaling in krankzinnigheid is mede zo pakkend, omdat Lugosi zo'n uitstekende acteerprestatie neerzet.
Boris Karloff weet ook wel sympathie op te wekken, maar laat voornamelijk wat een herhaling zijn van zijn klassieke Frankenstein performance (al heeft hij deze keer wel meer tekst).
De twee zijn een beetje als Christopher Lee en Peter Cushing: als je ze beiden op hun best ziet verbleken de overige personages daar eigenlijk bij.
Dat is eigenlijk ook wat er in deze film gebeurt, want ik moet zeggen dat ik de overige personages weinig noemenswaardig vind. Zonde voor de overige cast leden misschien, maar geen ramp voor het uiteindelijke kijk plezier.

Een film over een chirurg die een vrouw helpt nadat ze een auto-ongeluk heeft gehad. Het is de rode draad in dit verhaal dat uiteindelijk leidt tot een vrij macabere situatie. Het is jammer dat na het ongeluk het verhaal wat traag verder gaat, want de tweede helft van de film maakt toch een hoop goed in vergelijking met de eerste helft. Vanaf de ingreep van Vollin aan Bateman wordt de film een stuk interessanter. Bateman wordt gezien als een monster na die ingreep, maar persoonlijk vind ik monster een te groot woord. Hij is verminkt, maar naar mijn idee geen monster. Het moment dat hij de spiegels ziet vond ik één van de beste scenes tot dat moment, maar daarna volgen ook nog enkele prima momenten. Zo was de 'torture' kamer overduidelijk ook mede geïnspireerd door The Pit and the Pendulum interessant, maar ook de martelwerktuigen, de kamer die via een lift naar beneden komt en de kamer met de muren die naar elkaar toe schuiven waar na een worsteling uiteindelijk Vollin zelf in terechtkomt . Boris Karloff en Bela Lugosi spelen uiteraard weer sterk en het is dan ook jammer dat de film laat op gang komt, want inhoudelijk viel het mede dankzij de tweede helft niet tegen.

Een beetje een rommelig allegaartje in die zin dat voor bepaalde scènes inspiratie werd gehaald uit andere verhalen van Edgar Allen Poe ( Black Cat, Pit &Pendulum). Maar ook deed de film me denken aan het creëren van een monster (Frankenstein) en is de verschijning van Lugosi toch wel heel erg Draculiaans.

Gelukkig was de speelduur kort want ik vond er weinig aan is dus mijn conclusie.

De film gaat van start met een ongeluk en de dokters kunnen niets doen om het slachtoffer te helpen. Maar gelukkig is daar nog neurologisch-chirurg Dr. Richard Vollin (Bela Lugosi) Deze doet zijn intrede met het citeren van het gedicht The Raven van Edgar Allan Poe. Want Vollin heeft een obsessie voor Poe's verhalen. Vandaar dus ook de naam van de film. En zo blijkt is ook de Pit and the Pendulum een favoriet. Het is duidelijk dat het bronmateriaal niet vandoen heeft bij deze film. Toch is het nog aardig dat er verwezen wordt naar Poe. En dan naar pas vijftien minuten komt Boris Karloff ten tonele als Edward Bateman. De tweede samenwerking van Karloff en Lugosi naar THE BLACK CAT uit 1934. En als die twee bij elkaar zijn komt er meer vaart in de film. De rest van de cast komt verder nog maar weinig aan bod. Helaas hebben ze een te makkelijk en simpel verhaal tot hun beschikking om echt te kunnen vlammen. Een leuk detail voor de oplettende kijker is het feit dat als Irene Ware als Jean Thatcher de dans “The Spirit of Poe,” opvoert voor de Dr. Vollin ze dit doet op de oude opera-set van de film PHANTOM OF THE OPERA uit 1925.

Mwah, een beetje een niemendalletje van een film die meelift op de Poe-hype uit die tijd, en op de namen van Bela Lugosi en Boris Karloff. De eerste draagt de film, schmierend en al, waarbij het een typisch mad scientist verhaaltje is. Het mag dan wel 'The Raven' heten, maar met dat verhaal heeft het maar bar weinig van doen, en hoewel er allerlei verwijzingen naar Poe zijn (The Pit and the Pendulum komt prominent voorbij, en ook Lenore wordt er met de haren bij gesleept -het karakter van Lugosi is Poe-fanaat) lijkt het eigenlijk meer op Frankenstein of The Invisible Man. Het duurt gelukkig maar een uurtje, en zelfs dan blijft het nogal mager.

Mwah, de film blijft wat overeind door de twee acteurs Bela Lugosi en Boris Karloff. Echt spannend wordt het niet en buiten de folterkamer en het verminkte gezicht van Karloff heeft dit filmpje te weinig horrorelementen. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang waardoor de film toch enigszins vlot wegkijkt. 5/10

The Raven heeft nogal weinig nieuws te bieden en is naar mijn mening toch de minste Karloff-Lugosi productie. Het voelt niet aan als een horrorfilm want veel engs valt er niet te beleven. Om een op foltering en moord beluste wetenschapper te zijn, voert Lugosi toch opvallend weinig foltering of moord uit. Voor de mensen op zoek naar sfeer, laat deze maar links liggen. Het is je standaard 30's Universal Picture zonder al te veel inhoud. Met een runtime van slechts 61 minuten voelt het toch nog te lang aan.

Niet rampzalig maar eerder een nogal goedkope productie.

2,5*