King of the Zombies (1941)

Pijnlijke rolverdelingen.

Mantan Moreland is een van die beroemde komische Afro-Amerikaanse acteurs uit vervlogen tijden. Ondanks de pijnlijke rolverdelingen (letterlijk en figuurlijk) tussen zwart en wit, is juist hij een van de krenten in de verder weinig smaakvolle pap. Griezelig wordt het amper, want ondanks het serieuze karakter voelt de film nogal onbedoeld kluchtig en soms amateuristisch aan. De grapjes missen heden ten dage vaak hun doel, maar de charme blijft bestaan. Een en ander is nogal belegen dus. Toch heeft de tand des tijd niet alles kapot gebeten aan deze meer dan zeventig jaar oude film.

Redelijk.

Walking cemetery, Fugitive from the undertaker

Een van de weinige Monogram Pictures-producties die een Academy Award-nominatie (de andere voor beste montage in 1952 en een avonturen-Short uit 1947 die zelfs won) heeft gekregen. Veel Poverty Row mystery/horror films stellen niet veel voor. Dat is bij deze niet veel anders!

Het plot: Mantan Moreland en twee verwisselbare blanke mannen landen noodgedwongen op een tropisch eiland en zoeken onderdak in het spookachtige huis van een gekke dokter, waar de bedienden zombies zijn. Er zijn veel scènes waarin personages lopen en ze praten uiteraard veel. Regisseur Jean Yarbrough ( She-Wolf of London , The Devil Bat ) houdt het tenminste generiek.

Poverty Row-studio's richtte zich op bioscopen in achterstandswijken en wist dat zwarte acteurs aantrekkelijker zouden zijn voor het kaartje kopende publiek Vandaar dat Mantan Moreland, een Afro-Amerikaanse acteur/komiek een iets grotere rol is te zien! Maar goed ook want hij is het beste aan dit verhaal!

Tja een oude zombiefilm uit een tijd waarin het genre nog hand in hand ging met voodoo-rituelen. Hoewel niet erg goed, was het over het algemeen, in de context van de tijd, een oké film van begin tot eind. Top ook dat jaren later juist het personage waar een racistische karikatuur van is gemaakt de film redt!

De film speelt ten tijde van WOII en twee blanke mannen en de zwarte bediende Jeff overleven een noodlanding met een vliegtuig. Op het Caribische eiland waarop ze zijn terechtgekomen ontmoeten ze de mysterieuze dr. Victor Sangre die er vreemde praktijken op nahoudt.

King of the Zombies staat te boek als een horrorkomedie. Dat is wat overdreven. De komische noot zit ‘m niet in het verhaal en evenmin in de personages. Op een personage na dan. De bangige Jeff speelt de rol van grappig ratelende angsthaas. De grappige zot die steeds angstaanjagende ervaringen heeft maar niet wordt geloofd. “If there's one thing that I wouldn't want to be twice, zombies is both of 'em”. Af en toe kon ik er wel om grinniken.

De factor komedie is dus wel te herleiden. Met de factor horror ligt dat anders. De titulaire zombies zijn er inderdaad maar zorgen niet voor verschrikking en dreiging. Het enige dat ze doen is rondlopen met houterige bewegingen en een starre blik. Ze vormen geen enkel gevaar. Spannend is het allemaal niet. Ook de pogingen om hier en daar wat suspense in te brengen zijn tevergeefs. De enige die een beetje een sinister gevoel opwekt is dr. Sangre. Met de nadruk op ‘een beetje’.

King of the Zombies is niet vervelend om te aanschouwen. Meer dan dat bewerkstelligt de film niet. Leuk als historische rariteit. Verder niet interessant.

Een kluchtige poging tot een horrorfilm in de vroege tijd van het zombie-subgenre. Het is duidelijk dat zombies oorspronkelijk helemaal anders werden neergezet. Hoewel het allemaal erg braaf is, kan de sfeer wel overtuigen. Met hier en daar een komische opmerking van Mantan Moreland blijft het geheel heel luchtig want er is in het algemeen niet veel horror te bespeuren.

2,5*