Détective (1985)

Wat een ongelofelijke slaapverwekkende saaie film. De film gaat van het ene stomme geleuter naar de andere. Voor de rest gaat deze film echt helemaal nergens over. Het is net een elllenlange soap maar dan zonder enig inhoud. Dan heeft de ene weer een dom verhaal over boksen en de ander zeurt over waarom pornofilms XXX heten. Waar gaat dit toch in hemelsnaam over????

Gewoon een ubersaaie prent waarin alleen maar onzin in word gekraamt. Er zit echt helemaal geen fuck in. Ik kan de inhoud niet eens beschrijven want die zat er gewoon niet in. Gewoon een tenenkromende slaapverwekkende prul. Zonde van je tijd.

0,5*

Een typische film van iemand die in de herfst van zijn carrière zit.

Wat me het meest stoort aan Le Détective is dat Godard zijn kwaliteiten hier nogal de mist in gaan. De muziekkeuze is ronduit slecht en de dialogen zijn mager.

Pluspunt is dat het verhaaltje redelijk is om te volgen en de film een leuke finale heeft.

**

Pfff, nog nooit zo'n saaie onding gezien, fuckin hell! Amateurisme ten top.

Niks experimenteel, intellectueel ontoegankelijk, extraordinair, origineel. Gewoon 'n conventionele broddelwerk van de bovenste plank. Tenenkrommend...

Ik ben verre van enthousiast over deze film, maar aanzienlijk milder dan bovenstaande reacties. Godard doet hier in wezen niet zo heel veel anders dan in zijn sixties-films, alleen werkt het minder goed.

Detective was schijnbaar bedoeld als een commercielere Godard-film om geld te verdienen na het verliesgevende Je Vous Salue Marie , maar dat is relatief. Voor Godards doen is het een tamelijk straight forward verhaal. Maar Godard kleed het uit, haalt stukken weg, stopt het barstensvol verwijzingen (zelfs voor een film van Godard zit deze echt propvol), knoeit met de soundtrack (een bombastische soundtrack die uit een oude Hollywoodfilm lijkt te komen en compleet afwijkt van wat bij de beelden past volgens filmconventies en die bovendien af en toe de dialoog bewust onverstaanbaar maakt) en speelt met de thema's. Godard maakt een film voor het geld dus gaat de film vooral heel erg over geld, het is dat Bresson net een paar jaar ervoor een film had gemaakt die L'argent heette anders zou het me niks verbazen dat Godard de film ook nog zo genoemd had. In Detective zitten ook droge, weirde grapjes, van de naam Fox Warner tot aan een bokser die de hele tijd roept dat hij zichzelf knock out gaat slaan. Helaas zijn de sixties-Godard films echt beduidend beter qua humor.

Kortom, een vrij toegankelijke film van Godard maar ook een waarin hij niet veel doet wat hij in de jaren '60 al niet (soms veel) beter deed. En met zijn 95 minuten ook zeker een kwartiertje te lang.

2.5*

Godard maakte in 1985 een commercieel uitstapje in vorm van deze genrefilm. Hij kon me voor geen meter boeien. De verhaallijnen lijken volledig los van elkaar te lopen en elkaar her en der noodgedwongen te raken. Zo'n vertelling kan uiterst interessant zijn, maar dat is bij Détective totaal niet het geval. Er wordt prima geacteerd en de personages zijn boeiende figuren. Helaas kan dit de film niet redden. Een mindere van Godard.

Intussen mijn tiende Godard en ik moet zeggen dat ik hem een erg fascinerend filmmaker vind. Nooit makkelijk, altijd uitdagend. Visueel ook altijd interessant, tussen de uiterste polen van doorgedreven esthetiek en schijnbaar je m'en foutisme. Waarbij het scenario dikwijls meer vragen achterlaat dan dat antwoorden worden geboden. Zo ook in deze Détective waarin Godard nog een keer terugkeert naar zijn liefde voor de film noir, met een verhaal dat zich nagenoeg volledig afspeelt in de omgeving van hotelkamers en de lobby, waarin allerlei schimmige figuren rondhangen. Een uiterst warrig verhaal, en ik ga ervanuit dat dit de gimmick is als noir pastiche, waarin verbeelding en werkelijkheid in mekaar lijken over te lopen. Als je als kijker teveel focust op het narratief kan het alleen maar uitlopen op frustratie. In deze heb ik me dan ook vooral gefocust op de sfeer, zoals je soms ook kan doen bij de films van iemand als David Lynch. Détective is meer te bekijken als een soort ‘installatie’ van de film noir, en niet zozeer als een sluitend narratief, aangezien de eindjes nooit echt aan mekaar geknoopt worden. Voor wie het wil zien, bevat deze film wel min of meer parodiërende passages, vooral wat Jean-Pierre Léaud als Inspecteur Neveu betreft. In deze film heeft men ook weer iets met boeken, zoals in voorgaande films van Godard, die hier overal rondslingeren, niet in het minst de massa detectiveromannetjes van de série noire op de kast van Laurent Terzieff. Meest beklijvend onderdeel van de film is voor mij de driehoeksrelatie tussen Claude Brasseur, Nathalie Baye en Johnny Halliday, voor mij maken zij de film.