Deathstalker and the Warriors from Hell (1988)

Tja, wat moet je hier nu mee. Het karton moet niet aan te slepen zijn geweest voor de sets en karakters. Het avontuurlijk klinkende verhaaltje wordt verder danig verpest door de held van dienst, zelden zo'n vervelende kwast gezien. 'It's not easy to be a hero', zegt die kwal met een uitgestreken gezicht

Gelukkig wordt het nooit helemaal vervelend, duiken er regelmatig mooie deernes op en is de ietwat nichterige bad guy een bezienswaardigheid. 1,5*.

Smaakloze sword-and-sorchery-film uit de jaren '80 met een vervelende held en een dubieuze kale slechterik. Het heeft niets om het hemd, af en toe wat rare quotes en matig uitgevoerde actiemomenten en dat is het dan.

Dit is het soort junkfoodfilm die het nog goed doet op een koude of regenachtige zondagmiddag...In deze derde aflevering van de *kuch* spannende saga van Deathstalker neemt hij het op tegen de *kuch* kwaadaardige tovenaar en heerser van het Zuidland, Troxartes. Helaas is ook pijnlijk goed te zien dat door de afnemende opbrengsten van fantasiefilms erop alles geld moest worden bespaard.

Ditmaal wordt de held gespeeld door een toekomstig lid van de Bay Watch-cast; John Allen Nelson. Echter zonder het lichaam van de sleazy eerste en het charisma van de zelfbewuste tweede, is hij maar een erg onpersoonlijke acteur. Hij moet het koninkrijk van de prinsessen Carissa en Elizena redde (gespeeld door Carla Herd (nu Sands, een Trump-aanhanger en ambassadeur van Denemarken van 2017-2021) van een schurk Troxartas genaamd. Wel verliezen bovengenoemde Carissa en het liefje Marinda een keer hun kledingstukken

En zelfs die schurk is behoorlijk zwak en het enige gedenkwaardige aan hem (afgezien van zijn naam) is zijn excentrieke verscheidenheid aan outfits. De poster beweert dat dit "de meest actievolle Deathstalker tot nu toe" is, maar er is maar weinig actie te zien. Het is vermeldenswaard dat dit, in tegenstelling tot andere films, geen stockbeelden van een Deathstalker-films gebruikt. Echter zijn er wel kasteelinterieur-beelden van The Raven (1963) en The Terror (1963) De muziek werd gerecycled van Battle Beyond the Stars (1980) en Dune (1984) Tja daardoor ws de film een ​​B-fantasiefilm die maar een halfslachtig stukje entertainment biedt maar nog wel steeds de geest van de franchise behoudt