Popcorn (1991)

Een film uit 1991 maar die enorm aanleunt bij de jaren 80 met een ex-liefje van Brad Pitt. Het begint allemaal veelbelovend maar dooft een beetje als een nachtkaars uit. De filmpjes die ze laten zien in de cinema zijn best grappig en eigenlijk nog het beste wat deze film te bieden heeft.

Erg leuk "eerbetoon" aan de films van William Castle (en alle andere gimmick-films uit de jaren '50 en '60). Het verhaal is nogal simpel, maar de sfeer in de bioscoop en de nepfilms die vertoont worden maken de film erg leuk.

Dat de acteurs deze film niet serieus namen, is duidelijk. Maar goed ook, want met zo'n idioot uitgangspunt moet je niet je beste acteerprestatie geven.

Erg leuk!

3,5*

Leuke 80's horror die zeer aardig begint, veel sfeer en humor heeft, maar zich tegen het einde verliest in een veel te lang uitgesponnen conclusie. Zeer jammer. Erg leuk ook de ode aan de films van William Castle, waar ik nu toch erg nieuwsgierig naar ben geworden. Jammer alleen dat ze niet makkelijk te verkrijgen zijn.

3*

Een film met twee gezichten. Aan de ene kant is de film een best toffe ode aan de horrorfilms uit de jaren '50. De hele aankleding van het theater is erg mooi en de fragmenten van de films zijn best grappig. Verder zijn de bijgevoegde dingen van de studenten, met als hoogtepunt een levensgrote musquito die door de bioscoopzaal vliegt, ook erg tof.

Aan de andere kant hebben we al snel door wie de dader is. Het vermoedelijke motief is ook al snel bekend en dit word halverwege door elkaar geschud om met een ander, 'nieuw' motief op de proppen te komen. Hierdoor word de laatste helft wat langdradig en dat is zonde voor een film die maar 90 minuten duurt.

Mede hierdoor weet deze Popcorn voor mij niet boven de middenmoot uit te komen.

Leuke film. Ik had meer slasher/horror verwacht dan dat het eigenlijk is. Echt horror-spannend wordt het amper. De film bevat dan weer wel een gezellige dosis humor en daarnaast is de film erg verzorgd: de sets zien er goed uit en acteurs doen het relatief goed: ze weten te vermaken. De films uit de filmmarathon zijn erg leuk en veruit het meest memorabele aan deze film. De kills zijn een beetje flauw, maar nemen ook relatief weinig ruimte en aandacht in beslag. De film stort helaas in elkaar op het moment dat de killer eindeloze monologen en one-liners maakt. Er wordt van alles uitgelegd, maar het is gewoon niet zo boeiend als het filmfestival zelf en duurt te lang. Who cares wat het motief is, als het maar leuk uitgewerkt is.

Al met al een erg vermakelijke en grappige film.

Best leuk.

Popcorn is een bekende slasher onder de liefhebbers, maar het grote publiek zal zich misschien afvragen waar deze film over gaat. Met een aantal van 4.000 stemmen kan ik ook niet zeggen dat deze film een populaire klassieker is, maar toch kon ik hem zien en ik vond het best lekker wegkijken allemaal. Vooral het eerste uur.

Ik zal meteen toegeven dat de omgeving waarin de film zich afspeelt direct voordelig werkt. Ik ben namelijk dol op bioscopen, en ook op horrorevenementen. Popcorn combineert beiden, en dat levert een erg leuke omgeving op waarmee ik geen moeite had om erdoorheen te komen. Bovendien is de uitwerking vlot en het vermaakgehalte ligt hoog.

Zoals je kan verwachten is het acteerwerk niet briljant en Popcorn mist ook een aantal goede personages. Zeker het laatste halfuur, die toch beduidend minder is dan het eerste uur, mist een aantal leuke personages en vooral een coole killer. Waar het eerste uur nog op de fun kan steunen probeert het daarna een echt verhaal met diepgang uit te werken en dat resulteert in saaie dialogen uitgesproken door saaie personages.

Echt hard gaat het er ook niet aan toe. De slasher blijft relatief tam en het bloedvergieten wordt beperkt in beeld gebracht. Sfeervol is het ook niet echt, maar de film mikt niet echt op spanning. Wel neemt het zichzelf best serieus, maar verder is de uitwerking behoorlijk lollig en dat werkt voordelig. Veel leuke ideeën en een aardig tempo zorgen ervoor dat de best korte speelduur nooit een probleem is.

Ik heb toch best met plezier gekeken naar het eerste uur. Het verveelde geen seconde, en ondanks dat de film aanvoelt als een 80s film heb ik op visueel gebied ook niet veel te klagen. Cheesy is het zeker, maar wel scherp en overzichtelijk in beeld gebracht. Jammer dat het tempo eruit knalt tijdens het laatste halfuur, maar dat neemt niet weg dat dit een vermakelijke en lollige film is. Prima toevoeging aan de horrorwereld.

Een late-period slasher die positief uitstijgt boven de grote brij aan (vaak treurigstemmende) slashers uit de late jaren 80 en vroege jaren 90. De totstandkoming van de film verliep niet gladjes. De film werd in eerste instantie geregisseerd door scriptschrijver Alan Ormsby. Hij werd na enkele weken vervangen door ene Mark Herrier. De film flopte en regisseur Mark Herrier draaide daarna alleen nog shorts. Ormsby regisseerde nooit meer en wijdde zich weer aan het schrijven van scripts. Gedraaid werd op Jamaica. Dat is aan de setting niet af te zien. Wel is daarmee de ongewone keuze van een optreden van een reggaeband verklaard.

De film speelt zich af in een filmtheater waar een horrormarathon wordt georganiseerd. Op het programma staan The Mosquito, The Amazing Electrified Man en The Stench. Fictieve films die speciaal voor deze film door Ormsby werden bedacht en waarvan steeds fragmenten worden getoond. De vertoning van de films wordt begeleid met allerlei gimmicks die doen denken aan de gimmicks die William Castle gebruikte tijdens de vertoning van zijn films. Erg leuk. De sfeer is joviaal maar gespannen.

Het hart van Popcorn wordt ontegenzeggelijk gevormd door de fragmenten uit de fictieve films die onder veel gejoel van het horrorminnende publiek op het witte doek worden vertoond. Ze vormen een fantastische entourage bij het eigenlijke verhaal. Ze zijn een heerlijke hommage aan de monster- en science fiction-films uit de jaren 50. Het kijken naar de fragmenten doet je verlangen naar de volledige films. Die dus helaas niet bestaan.

In deze fijne atmosfeer duikt een psychopatische killer op die flink huishoudt. Prima kills. Prima effecten. Gewoon goed, maar niet exceptioneel in het slashergenre. Het verschil wordt gemaakt door de entourage. Die is fantastisch en doet je filmhart sneller kloppen.

Een horrorcomedy met een leuke insteek als horrorfilm over andere horrorfilms. Een meta positie die wel meer wordt ingenomen de postmoderne jaren ‘90. Maar is het ook echt leuk? Want spannend is het zeker niet. Geen opbouw, geen suspense. Wel veel geleuter. De locatie van het oude cinemagebouw is echt geweldig maar daar hadden ze nog veel meer kunnen uithalen dus. Het booswicht ziet er ook kwaadaardig genoeg uit maar is meer een talking head dan actief bezig. De casting is verder wel ok. Jill Schoelen speelt hier eind de 20 de hoofdrol als filmstudent en komt er nog net mee weg. Wat heeft ze wel een mooie hese stem.

Vermakelijk als geheel - zelfs als is het noch spannend noch echt grappig - maar het mist dus sowieso dat tikkeltje extra.