When a Stranger Calls Back (1993)

Prima vervolg.

En dat was wel het laatste wat ik had verwacht.

Want de klassieker is gedateerd, edoch griezelig. Maar dit is van hetzelfde laken een pak. En dat bedoel ik zeker niet lullig.

Want naast dezelfde acteurs en regisseur is het vooral de spanning die menigmaal om te snijden is. Mede ondersteunt door de juist gedoseerde score.

Absoluut geen meesterwerk, maar dat was het eerste deel evenmin. Wel een spannend vervolg.

Goed.

Oef, wat viel deze film tegen zeg.

Net als het origineel, begint dit deel ook met een babysitter die word geteisterd door een onbekende man. Dit keer niet per telefoon, maar staat er iemand voor de voordeur met zogenaamde autopech.
Die scene weet de spanning aardig te houden, maar heeft wel een enorme anti climax.

Daarna komt er een lang en vooral saai stuk.
In het origineel ging, na de sterke intro, ook de vaart er uit maar wist het nog wel te boeien omdat de Stranger nog werd uitgediept. In het vervolg zien we de hoofdrollen uit het origineel terug die het nieuwe slachtoffer proberen te helpen, op de een of andere manier weet dat nergens echt te boeien.

Het laatste stuk van de film zou spannend moeten zijn, maar eindigt heel suf. Ik miste eigenlijk ook een clou of ontknopen, want waarom wou deze Stranger zowel Carol als het nieuwe meisje te grazen nemen?.

Regiseur Fred Walton heeft zijn best gedaan om een aardig vervolg te maken. In theorie zijn de juiste ingrediënten aanwezig om dit een aardig vervolg te maken. Een deel van de originele cast keert terug en diens karakters hebben duidelijk progressie gemaakt sinds de eerste film en de film probeert niet te veel een herhaling te zijn van het origineel. Toch voelt dit allemaal maar suf en slap aan. Jammer.

Redelijke TV film. Na een spannend eerste half uur ebt de spanning weg, die vervolgens pas weer de laatste 5 minuten terug keert. De thriller elementen zijn best sterk, het drama gedeelte haalt echter de vaart eruit. 5/10*

Vanmiddag deze sequel maar eens opgezet en ik moet zeggen dat ik deze film van nagenoeg dezelfde kwaliteit vind dan de originele film. Er word weer een babysitter getergd, maar deze keer door iemand die voor de deur staat. Best spannend en creepy. Ze blijven deze keer alleen wat netter door de kinderen te laten verdwijnen. In de originele film scheurde de moordenaar ze met zijn blote handen aan stukken.
Jill Schoelen speelt haar slachtofferrol wel degelijk en ook Carol Kane en Charles Durning doen het weer best goed in hun oude rollen. Carol Kane is gelukkig in deze film wat verstaanbaarder, al blijft ze nog steeds een aparte spraak houden.
De soundtrack klinkt wel lekker mysterieus, maar helaas zakt de film in het middenstuk toch weer een beetje in. Durning's karakter moet de identiteit van de moordenaar zien te achterhalen en lijkt deze keer haast op geluk te werken. Anders dus dan in de originele film, waarin hij wist hoe de moordenaar eruit zag en gericht ging zoeken.
De jongen die de moordenaar speelt komt nog best regelmatig in beeld en word deze keer een stuk menselijker neergezet ondanks zijn perverse trekken (die foto's die Durning's personage op een gegeven moment vind). Stiekem wel jammer, omdat Tony Beckley in de originele film nog best griezelig overkwam en een soort combinatie bood tussen weerzin en medelijden. Bij dit figuur komen er echter nul gevoelens naar boven. De eindscene waarin ze net doen of hij zijn stem van alle kanten kan laten komen is dan wel weer leuk bedacht en nog een beetje creepy.
Wederom geen perfecte film, maar hij kijkt nog best makkelijk weg en wist mij wel voldoende te vermaken.