The Night Has Eyes (1942)

Eigenlijk meer een romantisch drama met een vleugje mystery dan een horror. Deze concepten waarbij een vrouw een verbitterde man ontmoet maar zich desondanks vrijwel meteen tot hem aangetrokken voelt leek precies wel populair tijdens de oorlogsjaren. Ik moest bij de romance ook al snel aan Hitchcock's Rebecca denken. Gelukkig was deze film niet zo langdradig. We krijgen een leuke setting gepresenteerd met een hutje dat zich te midden van de moors (de moerassen) bevindt. Helaas speelt het verhaal zich vooral binnen en net rond het huis af. De moerassen krijgen enkel vrij vroeg en bij de finale een rol. Het is uiteindelijk wel een goede finale. De acteerprestaties zijn goed, de romance is echter voorspelbaar en ik blijf met het gevoel achter dat hier veel meer in had gezeten.

Ja, maar dat geldt voor het hele leven, alexspyforever

Een zuinig vijfje van alexspyforever, terwijl hij toch heel wat pluspunten opnoemt. Het zij zo. Ik ben wat positiever. Heerlijk dat zwartwit en die rare types. Ach, aan die romance moet je niet te zwaar tillen en horror is dit natuurlijk helemaal niet, maar wel een degelijke mystery/thriller, met een goede verhouding tussen de buiten- en binnenopnamen, de nodige suspense, een paar twists en een prima ontknoping, die ik niet aan zag komen. En een prima tempo, niks geen gesleep. En leuk ook die Morris 'bullnose' (lekker als het regent, wat het daar voortdurend doet). Ik ben wel eens in soortgelijke Moors geweest, nou daar moet je niet gaan zwerven, zoals de dames nogal dom gaan doen. Ik riep nog, doe het niet, maar luisteren ho maar. De onbetwiste ster van de film is natuurlijk een nog jonge James Mason. Mensen, wat een acteur, het vakmanschap spat er vanaf. Hij speelt een teruggetrokken oorlogsveteraan, van wie wij onmiddellijk zien dat hij aan PTTS lijdt, maar daar had toen nog niemand van gehoord. Het leuke meisje dat zich over hem ontfermt zal daar haar handen vol aan krijgen. Doe het niet, riep ik nog, maar ja, de liefde...