Furankenshutain tai Chitei Kaijû Baragon (1965)

Laat het maar aan Japanners over om uiteenlopende filmfiguren in één film te krijgen en met elkaar te laten vechten. Hier hebben we het monster van Frankenstein - ditmaal in de vorm van een zwakbegaafde jongeman met een enorme groeispurt - die het gaandeweg de film mag opnemen tegen een soort gemuteerde neushoorn. Maar zoals in veel van dit soort films wordt het gevecht tot het einde uitgesteld en zien we verder vooral de menselijke personages, die uiteraard zo interessant zijn als opgedroogde stukken boterhamworst. Hier en daar wordt de film lekker campy, zeker als de jongen behoorlijk groot begint te worden. En het eindgevecht tussen Frankenstein en het monster is, zoals verwacht, hilarisch en bijna de moeite van het wachten waard.

2 sterren.

Typische Honda.

Ondertussen wel al wat films van de beste man gezien. Ik ben geen onverdeeld fan, zeker niet van de films in hun geheel, maar meestal valt er wel wat leuks te rapen. Dat is ook hier zo. Er komt aardig wat geworstel aan te pas om aan het leuke stuk te komen, maar eens daar is het wel tof.

Begin is ook nog wel oké, maar redelijk kort. Klassieke setup met uiteraard een atoombom en wat vreemde lore die verder niet veel steek houdt. Daarna wordt het een stuk minder en volgt het drogere middenstuk. Af en toe nog wel een leuke scene, maar amper genoeg om de aandacht makkelijk vast te houden.

En dan weer een leuker einde, waar de monsters aan het vechten gaan en er lekker wat vernieling is. Baragon is een wat doofy tegenstander, maar Frankenstein (het monster) is best cool. En dat alles binnen de traditionele 90 minuten. Honda kenners weten wat ze mogen verwachten, ik vond het niet vervelend, maar een echt fan zal ik me nooit noemen vrees ik.

2.0*