Send Help (2026)

Als voorpremière gezien, ik kijk niet vaak horrors en dus ben ik misschien sneller onder de indruk maar deze horrorkomedie is voor mij zeer geslaagde entertainment. Het klonk alsof de zaal ook met regelmaat in een deuk lag (tenminste de meerderheid van de mensen).

Een man en een vrouw kunnen elkaar niet echt uitstaan, maar wanneer hun vliegtuig crasht op een onbewoond eiland worden ze gedwongen met elkaar samen te werken. Dit is niet alleen het plot van deze film maar ook van de film met Harrison Ford, Six Days Seven Nights (1998)...Niets bijzonders eigenlijk...ware het niet dat de regisseur Sam Raimi is en hij er een flink portie horror instopt. Want naast dat het voorspelbar is dat de rollen op dit onbewoonde eiland worden omgedraaid; Bradley in de bewoonde wereld de omhooggevallen yup met macht, die nu is overgeleverd aan de onopvallende met een slordige uiterlijk Linda Little. Er zijn soms bloed en andere vloeistoffen. Er zijn plotselinge schrikmomenten. Er zijn duistere grappen zoals je van Raimi gewend bent. En uiteraard een finale die de mindere momenten in het middengedeelte goed maakt door een zeer bevredigende, eindconclusie. Een nette typisch Raimi-achtige survivalthriller-komedie.

Een film die steeds beter wordt. De eerste pakweg 15 minuten vond ik vreselijk, McAdams speelt veel te veel een typetje en geen moment is ze geloofwaardig. Zij is awkward en dat is allicht zo bedoeld maar ze gaat er veel te ver over. O'Brien is dan weer de klootzak van dienst en doet dat ook niet heel overtuigend, ook hij legt het te dik erbovenop. Dat komt de film als geheel nooit meer echt te boven.

Niettemin wel leuk hoe horror in de film komt op zo'n locatie en de film heeft echt wel een eigen vibe en een eigen look en hoe verder de film komt hoe meer Raimi zich lijkt te vermaken. Af en toe hardop kunnen lachen nog (met dat wildzwijn) maar te weinig voor een hogere score. 3,0*.

Goh, Dankzij de goeie commentaren toch een gokje gewaagd.

Not my cup of tea, het was meer komedie en Raimi weet percies geen toon te vinden.

Een dikke *2.5 vanwege de eene scene die me aan evil dead 2 liet denken.

In de essentie loopt Send Help over van clichés, maar de frisse regie vanuit Sam Raimi en het sterke acteerwerk van Rachel McAdams en Dylan O'Brien zorgen voor de nodige pluspunten. Zeker de cheesy en doorgedreven aanpak van Raimi levert een aantal doeltreffend smerige momenten op, ook al staan die vaak in het kader van computergecreëerde beelden. Het verhaaltje is verder niet al te opzienbarend, maar de makers houden het vermakelijk en er wordt genoeg uit de exotische omgeving gehaald. Fijn wel dat het scenario van Mark Swift en Damian Shannon de achtergrond van de personages zelf redelijk mysterieus houdt, wat naar het einde toe de nodige verrassingen met zich meebrengt. Raimi is zijn drang om goede praktische effecten te verzorgen een beetje verloren, maar compenseert op genoeg andere gebieden om daar afleiding van te bieden.

Zonderlinge mix van slapstick, romantische komedie en horror over muizig werkpaard Linda [Rachel McAdams], die de haar beloofde promotie aan haar neus ziet voorbijgaan ten faveure van de arrogante Bradley [Dylan O’Brien]. Op weg naar een belangrijke presentatie stort het vliegtuig neer en belandt het tweetal op een onbewoond eiland. Linda’s kennis van overlevingstechnieken betekent dat zij nu de touwtjes in handen heeft. The battle of the sexes die volgt, wordt verpest door het overdreven acteerwerk, onverwachte (en weinig effectieve) extreme geweldsuitbarstingen en idiote plotwendingen. Raimi verwijst meerdere keren expliciet naar zijn debuutfilm The Evil Dead. Een beetje sneu.

Allereerst: Eden is toch echt de betere camp-y onbewoondeilandfilm. Hier geen Vanessa Kirby die met een dik Werner Herzog-accent zegt: "Zay are clearly zuffering; let's fuck" of Sydney Sweeney in barensnood die bijna wordt opgegeten door wilde honden. Te weinig mensen hebben Ron Howard zijn innerlijk Paul Verhoeven/Ken Russell zien loslaten in die film. Gaat dat zien!

Maar Sam Raimi geeft ons wel de nodige heerlijke rasechte Sam Raimi splatterkomedie momentjes in zijn eerste horrorfilm sinds Drag Me to Hell uit 2009. In Rachel McAdams heeft hij een goede Bruce Campbell-vervanger gevonden qua manische intensiteit. Ik herkende McAdams niet direct. Van haar filmografie ken ik eigenlijk alleen Spotlight en Midnight in Paris. Dat zijn totaal andere films en het is jaren geleden dat ik ze gezien heb. Maar ze blijkt dus talent te hebben voor over the top horrorkomedie.

McAdams speelt Linda Liddle, een vrouw die alles met te veel ironieloos enthousiasme doet en daardoor enorm cringe is. Als ze na een vliegtuigongeluk op een tropisch eiland komt met haar chauvinst male pig nepo baby van een baas (een degelijke Bradley Preston, die mij verder echt totaal onbekend is; niets op zijn IMDb-pagina laat een belletje rinkelen) blijkt dat haar te fanatieke Survivor-fandom - haar Survivor-auditietape is een hoogtepunt van de film - haar ineens een enorm voordeel geeft ten opzichte van hem.

Als dat klinkt als een nogal standaard setup voor zo een komedie waar twee mensen die elkaar haten tot elkaar veroordeeld zijn, dan klopt dat helaas. Want tussen de momenten waarop Raimi losgaat, is Send Help helaas vaak voorspelbaar en cliché. Het script van de Razzie-genomineerde scriptschrijvers van de Baywatch-film is gewoon niet goed genoeg om dit een nieuwe Evil Dead te maken. Er zit te veel dode tijd tussen de bloedfonteinen.

(Gezien in FilmHallen)

Goeie film over een vrouw die samen met haar baas een vliegtuigcrash overleven. Een psychologische thriller met wat horror-elementen en een flinke scheut humor die zich afspeelt op een onbewoond eiland. Redelijk origineel maar op sommige momenten wel wat voorspelbaar. Een vermakelijke dynamiek tussen de twee dik aangezette personages. Rachel McAdams zet een lekkere rol neer hier. Een ruime 3.5 sterren.

Typisch zo film waarvan je verwacht dat het Heel voorspelbaar is maar eigenlijk blijkt dat helemaal niet zo te zijn

En het typetje wat Adams speelt blijkt ook niet zo te zijn. Ik zag het einde dus ook totaal niet aankomen en daarom een van de betere films in dit genre.

Strategy and Planning!

Het idee is goed, de uitwerking nogal marginaal. Als je dit soort film maakt, een spelletje met het genre en de eerdere serieuzere films, dan moet je ook echt over de top gaan, niet dit half-half gedoe wat er uiteindelijk van komt. Want doe je dat, dan blijft er alleen iets middelmatigs over dat overmatig ruikt naar gemiste kansen.

Van Raimi verwacht je dan toch meer dan dit. Ja, zuiver op het regievak. de cast is goed en levert fraai werk, de beelden zijn mooi, de timing is ok, de verplichte momenten en verrassingen komen allemaal langs. Het is alleen dat de vonk ontbreekt, de inspiratie die het verschil is tussen op maandagochtend naar je werk gaan terwijl je al denkt aan de vrijmibo of er iets van maken. En wellicht had voor deze film nog iets meer nodig geweest dan dat. Een vonk, een idee. Iets in de richting van de aap die aan het einde al uit de mouw komt, maar dan beter.

Maar dat is er allemaal niet echt, en wat overblijft is wel ok maar ook teleurstellend, en morgen alweer vergeten. Daar maak je toch geen film voor, als je Raimi heet?

Ik ben het niet voor de eerste keer eens met " The Guardian". Het begint nog goed, maar wat zakt het snel in elkaar. Was geloof ik soms grappig bedoeld, maar sorry ik heb alleen maar groen gelachen. Mc Adams was nog best te pruimen, maar de rest was maar pover. En dan spreken we nog niet van de CGI, die was echt om te huilen, zo slecht heb ik het de laatste jaren nog niet gezien. Die twee wilde varkens kwamen precies uit een tekenfilm, en dat vliegtuig, hoe zwak was dat. Nee, hier kon ik niets mee, goed gegeven, slecht verfilmd....

Aardige horror thriller met wat humor. Het verhaal is eenvoudig maar zit wel leuk in elkaar. De uitwerking is redelijke geslaagd waarin de hand van Raimi duidelijk zichtbaar is. De opbouw is goed en eenmaal op het eiland ontvouwt het kat-en-muis-spel tussen de hoofdrolspelers waarbij je als kijker niet helemaal weet welke kant het op gaat, maar door de beperkte setting en Raimi kennende, weet eigenlijk stiekem al dat het niet goed kan gaan. Humor, spanning en wat gore en smerigheid worden prima afgewisseld. Het einde valt niet helemaal als een verrassing, maar al met al een vermakelijk filmpje met prima acteerwerk. 3.5

Luchtige survival, zo mag je de film wel typeren. Ik snap de verwijzingen naar Misery ook wel, maar zo naar of donker wordt het nergens. Er zijn genoeg pluspunten aan te wijzen, zoals het acteerwerk en enkele memorabele scènes. Als geheel voelt het echter incoherent en een beetje afgeraffeld. Ook erg onlogisch bij momenten, bijvoorbeeld dat Linda hem helemaal niet tegenhoud om zijn eigen gang te gaan of te vluchten van het eiland, ze gaat op een gegeven moment zelfs ergens anders zitten en laat hem aanmodderen. Dus hoezo moet hij haar vergiftigen om met zijn vlot te kunnen vertrekken? Sloeg nergens op en maakt het een beetje slap allemaal. Maar zo'n moment als die vliegtuig crash vond ik dan weer erg grappig! Als Raimi hier iets langer op had gestudeerd was het misschien wel een stuk beter geworden, maar dat zullen we wel nooit weten.

Regisseur Sam Raimi dankt een groot deel van zijn succes aan het horrorgenre en vooral met zijn legendarische "The Evil Dead"-trilogie (1981–1992) ontwikkelde hij een herkenbare stijl met praktische effecten, veel goorheid en een vleugje zwartgallige humor. En daarvan is ook weer een glimp van te zien in "Send Help", waarin een baas en zijn werknemer stranden na een vliegtuigongeluk op een eiland, waar ze moeten overleven

Rachel McAdams speelt de ingetogen Linda, een harde werkster die doet wat haar wordt opgedragen en nauwelijks voor zichzelf opkomt. En haar nieuwe baas Bradley (Dylan O'Brien) maakt hier misbruik van en zet haar regelmatig voor schut. Vervolgens verandert een werkuitstapje in een regelrechte nachtmerrie wanneer zij de enige overlevenden blijken te zijn en op een eiland stranden. Daar worden de rollen omgedraaid en kan Linda eindelijk de baas spelen over een gewonde Bradley.

"Send Help" koppelt zwarte humor aan bloederige machtsverhoudingen waar niemand ongeschonden uitkomt. Linda is gek op survivalprogramma's en weet zichzelf daardoor goed te redden op het eiland, terwijl de arrogante Bradley gewend is dat alles voor hem wordt gedaan. Het acteerwerk van Rachel McAdams en Dylan O'Brien is goed. De wisselende combinatie van vriendelijke en hatelijke chemie is nodig om het geheel overtuigend te maken. Ze bewandelen beiden de lijn tussen intens en een tikkeltje over-the-top, aangezien Sam Raimi de film doordrenkt met zijn duistere gevoel voor humor en dat werkt opzicht goed.

Met een speelduur van circa 110 minuten, duurt de film eigenlijk iets te lang en dat geldt ook voor de spanningsboog. Hierdoor valt het overleven op het eiland soms wat in de herhaling, waardoor ik af en toe wenste dat er meer gebeurde. Om dit te compenseren tovert de tweede helft van de film genoeg onverwachte wendingen (zoals het huis op het eiland) en gekkigheid op het scherm, wat leidt tot een aantal memorabele scènes. Jammer genoeg voelt het einde daarentegen enigszins afgeraffeld en mist het echte kracht.

Al met al is "Send Help" geen slechte film, maar ook geen hoogvlieger en er zitten genoeg interessante ideeën in om te blijven kijken.

Op zich is dit wel een geslaagde film van Sam Raimi. Het eerste deel van de film heeft veel weg van Triangle of Sadness waar de rollen van baas-ondergeschikte worden omgedraaid op een verlaten eiland.

Een lange tijd leek dit niet echt op een horror uit te draaien, maar naar het einde toe weet Raimi wel meer zijn stempel te drukken met wat horror en humoristische momenten (het kotsen van Linda over Bradley en de fake castratie). Misschien dat de film wat te lang draaide rond het survival gedeelte en Linda die de macht heeft overgenomen van haar baas, maar de finale maakt wel veel goed.

Rachel McAdams doet het best goed hier als de uiterst irritante Linda Liddle. Haar personage is natuurlijk erg aangedikt, maar het werkt wel met al haar overdreven optimisme.

Het is nu niet meteen een hoogvlieger, maar als tussendoortje is dit wel eens tof om te zien.

3*

Het lijkt wel een gepariodeerde romcom met een zwart randje. We maken kennis met 2 karikaturale figuren die lijnrecht tegenover elkaar staan. Het zorgt hier en daar voor leuke momenten op het eiland, al blijft de humor slechts bij een glimlach. Nochtans staat het vooral als horror/thriller genoteerd, maar daar is het zeker qua sfeer veel te licht voor en weinig opbouw. Alles is te veel uitvergroot zodat ik echt dacht dat het een soort parodie was. Het heeft nooit genoeg scherpte of volle gewicht en je blijft nadien achter met een rare mix van ingrediënten die een slecht smakende film afleveren.

Leuk om weer eens een film van regisseur Sam Raimi te zien die wat meer in de lijn ligt van zijn vroege werk. Er is zelfs een scene aanwezig die refereert aan The Evil Dead. Verwacht echter geen horror; dit is meer een zwarte komedie. De lelijke cgi is een minpunt, net als de weinig overtuigende locatie, maar de twee hoofdrolspelers maken veel goed. Vooral Rachel McAdams is hier op dreef.

Behoorlijk afgezaagd uitgangspunt maar in de handen van Sam Raimi word het dan toch iets leuks. Productie die goed past bij zijn meer recentere films waarin hij horror en lichtelijk absurde humor moeiteloos laat samenvloeien. Send Help heeft 3 à 4 behoorlijk gore scènes, waarbij zelfs ik toch even de andere kant moest opkijken, voor de rest alles met een glimlach en grote knipoog bekijken. Uitstekend spel ook van de twee hoofdrolspelers, beide eigenlijk nog nooit zo goed gezien als in deze prent.

"Now, never mistake my kindness for weakness."

Achteraf gezien had de film misschien wel een stuk meer potentie dan hij daadwerkelijk liet zien, toch weet Raimi er wederom iets leuks van te maken hoor. Het begint allemaal niet zo denderend, het treiteren en alles daarom heen is wel een leuke op bouwing, maar is na een tijdje ook niet zo heel interessant meer. Eenmaal op plaats van bestemming werd de film wel leuk, maar ik mis toch constant wel de nodige "horror". Deze film wordt echt op geen enkel moment echt een horrorfilm, ja als je dan het doden van dat wilde zwijn moet zien als "gore" dan wel maar spreekt de film voornamelijk uit een komisch standpunt, en dat weet de film best leuk te doen.

Ik ben het eens over het feit dat Rachel McAdams met vlagen écht onwijs irritant kon zijn, maar ze is dan met vlagen ook wel weer heel leuk om te zien. Dylan O'Brien als totale idioot vond ik dan wel beter werken, en de twee kenden een leuke chemie samen. Toch blijf ik achteraf best kritisch op de film, want er had echt veel meer in gezeten. Overigens ook het feit dat hij haar meermaals backstabbed is natuurlijk best dom, en na een tijdje ook gewoon niet echt logisch meer.

Het einde was geinig, maar het was allemaal toch wat onbevredigend hoor. Jammer, want de film kende echt een prima concept, maar er werd gewoon niet zo veel mee gedaan.

Send Help is een survival film met ook wat gore/slasher elementen met een belangrijke insteek over corporate life versus reality. It's not the same at all! Eigenlijk is het zeker een maatschappijkritische film op dat vlak. Vele mensen kunnen helemaal niks buiten hun werk, als ze dat al deftig kunnen (veel fakers in hoge bedrijfsrollen) en mensen die meer verdienen krijgen dan niet wat ze verdienen.

Deze film toont aan dat het tij snel kan keren door onvoorziene omstandigheden en toont aan dat wat vanzelfsprekend is of lijkt dat niet noodzakelijk hoeft te zijn.

Goede acting van zowel Dylan O Brien als Rachel McAdams.

Een entertainende film voor eens te zien van Sam Raimi.