V/H/S/Halloween (2025)

Stiekem veel zin in!

joolstein je was er snel bij

Een nieuw jaar, een nieuwe V/H/S -horror-anthologie van Shudder, Bloody Disgusting en Cinepocalypse en deze keer draait het om de favoriete feestdag van elke horrorfan...Halloween Dus in het het achtste deel verzamelt zich weer een ​​aantal avontuurlijke regisseurs rond de videorecorder om verhalen over Trick-or-treaters, spookhuizen en waanzinnig snoepgoed te laten zien.

Zoals bij elke horror-anthologie is er een wrap-around segment "Diet Phantasma" komt van Bryan M. Ferguson (bekend van vooral muziekvideo's)d en deze presenteert een bedrijfsvideo in jaren 80-stijl (onderaan verschijnt zelfs steeds de tekst "For Internal Use Only") waarin verschillende menselijke proefpersonen een frisdrank uitproberen, vaak met bloederige bijwerkingen. Als zelfstandig filmpje was dit uitstekend maar er is gek genoeg nergens een verbindende factor.

Het eerste echte segment "Coochie Coochie Coo" is van Anna Zlokovic (van het uitermate leuke Appendage) Ondanks de verhalen over het "broodje-aapverhaal Mommy", dat onhandelbare tieners verdwijnen op Halloween gaan twee tienermeiden nog één keer trick-or-treaten. Echter is Mommy maar al te echt. Dit is fantastisch uitgevoerd,, gruwelijk, alsof jezelf door een spookhuis loopt en met heerlijke praktische effecten. Dit segment schept hoge verwachtingen voor wat volgt...

Het tweede segment "Ut Supra Sic Infra" komt van oudgediende Paco Plaza ([Rec], Verónica en Hermana Muerte) Nadat meerdere jongeren op Halloweenavond omkomen in een verlaten huis, probeert de politie met de hulp van de enige overlevende te achterhalen wat er is gebeurd. En schakelt heen en weer tussen eigen videocamera beelden en van de politiereconstructie opgenomen door een griffier. Plaza gaat nogal losjes om met de "found footage", en ik snapte niet geheel wat de bedoeling was...het was wel oké

Aan belandt bij het derde segment "Fun Size" van Casper Kell (Adult Swim Yule Log 1 & 2) Met vier jongere en een schaal met obscure snoepjes, laat het zien wat er gebeurt als je het bordje "één snoepje per persoon" negeert tijdens het trick-or-treaten. In plaats van sfeervolle angst, hanteert dit filmpje een komische aanpak. Hoewel de twee morbide mascottes akelig waren en er heerlijke grove horror was, was het ook een beetje te overdreven. En euh... zijn GoPro-camera's ook jaren tachtig VHS?

Het vierde segment "Kidprint" Alex Ross Perry (muziekvideo's, Queen of Earth en Her Smell) volgt een man die werkt in een fotozaak die video-opnames maakt van kinderen rond Halloween, voor het geval ze vermist raken. Veel kinderen uit de buurt zijn vermist. De film is absoluut onbevreesd in de weergave van kwaadaardige brutaliteit maar doet dit wel erg low-fi en met veel knipperde beelden.

Het laatste segment "Home Haunt" van echtpaar Micheline Pitt en R.H. Norman (enkel een short de Grummy) Het verhaal gaat over een familie die al jaren een Halloween-spookhuis runt, zo lang dat de tienerzoon er genoeg van heeft. Vader overtuigt zoonlief om nog een keer mee te doen. De nacht neemt een wending wanneer de vinylplaat "Symphony of the Damned" de nep-gruwelen tot leven brengt. Het is een geweldige afsluiter met de perfecte mix van humor, verbluffende decors, een scala aan angstaanjagende wezens en een echt splatter-feestje

Natuurlijk bezit de film een lappendekenachtige kwaliteit die je wel of niet kan waarderen. Maar de productiewaarden blijven consistent in alle segmenten (zelfs als je een segment minder vind) en ogen ook nooit goedkoop of zijn oninteressant. Het is wederom weer een heerlijk krankzinnig aanvulling op de franchise!

Weer een lekker deel in de reeks. Er zitten echt pareltjes tussen!

Vond er niets aan.

Hele tijd dat gekrijs & geschreeuw ppff.

Uiterst vermakelijke en geinige anthologie horror van Shudder, vond alle verhaaltjes wel goed tot zeer goed, ook fijne track opt einde.

VHS Halloween. De reeks borduurt er nu wel ineens op los na de radiostilte tussen 2014 en 2021. Na Beyond, waarin we ons richten op buitenaards leven, gaan we nu wel ogenschijnlijk behoorlijk de clichékant op in Horrorland.
Halloween. Daar zijn karrevrachten aan probeersels van gemaakt. Maar toch. Dit deel is naast 85 toch wel de beste in de reeks vind ik.

Ook grijpt de film weer terug naar het retrogehalte en speelt elke deel zich in een andere tijd af. Van de smartphone-tijdperk tot de weer vanoudse handcamera's. Laten we eens kijken...

Diet Phantasma.

Daar waar Beyond een beetje een suffe samenloop heeft is Diet Phantasma echt magistraal! Het doet me al heel snel denken aan Total Copy uit 85. Maar wat we hier nu voorgeschoteld krijgen: We gaan naar het Verenigd Koninkrijk van 1982. In een firma is een nieuw soort frisdrank ontdekt en een opportunistische uitvinder Blaine Rothschild heeft een isoleerkamer vrijgemaakt om zo zijn proeftypes het drankje te laten proeven. En ja natuurlijk... Je weet hoe het gaat. Ook heel typisch natuurlijk dat Blaine geen moer geeft over de gruwelen wat er achter het kogelwerend glas plaatsvind door wat zijn uitvinding. Zelfs niet als ze behoorlijk onwerkelijk zijn. Hij raakt alleen maar gefrustreerd dat het frisdrank maar geen normaal resultaat kan geven bij de consument.

Coochie Coochie Coo

Ja, aan de ene kant wil ik bijna denken dat dit oogt als een zoveelste Blumhouse-horror, maar toch... Het gaat toch wel verder. Enkele vriendinnen besluiten in hun twintiger jaren nog te gaan trick-or-treaten tijdens Halloween en worden door de bewoners raar aangekeken. Totdat ze bij een specifiek huis aankomen en daar naar binnen gaan. En dan wordt het toch eigenlijk wel heel eng eerlijk gezegd. Een claustrofobische sfeer grijpt je bij de strot en het lijkt er zelfs op dat het huis constant veranderd. Ook die moeder zag er eng uit en het uitgangspunt is eigenlijk wel vrij ziek. Lijkt ergens ook wel een beetje op Fur Babies uit Beyond, maar dan zonder enig vorm van zwarte humor. Erg overtreffend. Zeker ook het einde. Toch zitten er wel wat storende momentjes in. Je moet vooral de naam van je (in slaap gevallen) vriendin gaan roepen als op nog geen meter afstand die "moeder" over haar heen buigt).

Ut Supra Sic Infra

Met Paco Plaza mag deze VHS ook met dit segment een uitstapje buiten Amerika maken. Spanje. Waar anders?
Dit deel lijkt een beetje zijn mosterd bij Talk To Me vandaan gehaald te hebben. Enkele rechercheurs reconstrueren met een jongeman een avond die gruwelijk uit de hand is genomen en waarvan de slachtoffers de ogen verliezen. Aan de hand van beeldmateriaal volgen we de pad naar de desbetreffende plek. Maar in het heden word het ritueel dunnetjes overgedaan waardoor het bewijsmateriaal overbodig wordt. Toch wel knap gedaan. En ja, wat had je ook anders gedacht?

Fun Size

Opnieuw denken een groep twintigers nog deel te kunnen uitmaken van Halloween en ook deze worden in beginsel fronsend aangekeken. Oh nee, toch niet... Het feit dat twee ervan getrouwd zijn, maakt het ernaar dat ze bij uitzondering toch nog een lading snoep krijgen. Maar dan komen ze bij een adres die wel hele aparte snoep uitdeelt. Een chocolade-snikkel bijvoorbeeld. Dan die hand. Dan die kelder... En de rest... Tsja... Zag ik dit nou aankomen of niet? Galgenhumor dat puberaal lijkt, maar waar je zenuwen wel sterk voor moeten zijn.

Kidprint

Poooeee!!! Dit was wel heeeeeeeel ziek. Weinig woorden voor. De titel waarschuwt je al. En nee, het gaat zelfs veel verder dan je denkt. Beetje in de categorie Megan is Missing en The Poughkeepsie Tapes en dat moet wel genoeg zeggen. En dan moeten we bedenken dat we nog blij mogen zijn dat dit geacteerd is, terwijl ondertussen in de realiteit... En ohja, als we het toch allemaal over woke hebben: De dader is nu eens voor de verandering een donker persoon.

Home Haunt

We lijken terug te keren naar de jaren 70, waar een vader elk jaar een Halloweenevenement runt waar zijn zoon voor karikatuur moet spelen. Maar nu deze de puberteit heeft bereikt ziet hij er erg tegenop. Ook merkt hij namelijk dat dit ten koste gaat van zijn reputatie in zijn gewone schoolleven. Maar nee, de zinnen worden verzet.
Maar dan is er zo'n plaat die hij opzet. Geesten komen vrij en het dorp veranderd in een bloedbad. Kindvriendelijk is het net als het vorige segment ook niet. Afijn...

En dan eindigen we met de veelbelovende reclame voor die specifieke frisdrank.

Ja, zoals gezegd: VHS Halloween is net als 85 de beste in de reeks en weet toch een fijne variatie te creëren tussen de onwerkelijke horror en realistische gruwel. Intens, eng, pijnlijk maar soms ook grappig. Zo willen we dat ook zien. Laat de volgende poging maar komen!

4,5*

V/H/S/Halloween

Met V/H/S/Halloween zijn we alweer aanbeland bij het achtste deel van de V/H/S-franchise, een reeks die wat mij betreft nog lang mag doorgaan, want ik vermaak me er altijd prima mee. Dit keer krijgen we vijf unieke segmenten te zien, typisch gepresenteerd via de lens van found-footage. Tussen de segmenten door zien we het omhullende verhaal over testpersonen die een drankje genaamd “Diet Phantasma” uitproberen. Dit kadersegment is bloedig, steeds extremer en visueel erg goed uitgevoerd en het zorgt voor een rode draad door de film.

Het eerste segment, “Coochie Coochie Coo”, volgt twee dames die gaan trick-or-treaten maar in een spookhuis belanden. De sfeer is goed en de opbouw solide, al wordt het nergens echt spannend door een wat chaotische uitvoering.

Segment twee, “Ut Supra Sic Infra”, draait om vrienden die een verlaten kerk binnengaan om een ritueel te filmen, gepresenteerd via flashbacks en reconstructies van de overlevende. Visueel is het sterk, maar het verhaal voelt zwak en voorspelbaar.

Het derde segment, “Fun Size”, is een van de leukste. Een groep twintigers negeert de regels bij een snoepkom en dit leidt tot bloederige, hilarische gevolgen. Humor, creatieve invallen en uitstekende praktische effecten maken het segment sterk, al is het op een gegeven moment wel voorspelbaar, maar dat mag de pret niet drukken.

Het vierde segment, “Kidprint”, volgt een videotheekmedewerker die korte documentaires van kinderen maakt voor het geval ze vermist raken. Dit is zonder twijfel het meest verontrustende segment, met een realistisch en beklemmend plot dat zwaar binnenkomt.

Het laatste segment, “Home Haunt”, draait om een vader en zoon die nog één keer hun jaarlijkse spookhuis organiseren. Dit vond ik het beste segment: spanning en humor zijn perfect in balans, de aankleding is fantastisch en het voelt als een perfecte afsluiter van de film.

Kortom, V/H/S/Halloween biedt weer een heerlijk vermakelijke mix van horror, humor en gore. Met enkele sterke uitschieters is het een perfect afwisselende Found Footage-horrorervaring voor de griezelmaand.

3 sterren.

Leuk!

Ik ben wel een fanaat van deze traditie, waarbij streamingsplatform Shudder ondertussen elk jaar met een nieuw VHS-deel op de proppen komt. Niet elke verzameling is daarbij even gebalanceerd en/of geslaagd, maar met Halloween zit er in ieder geval een aardige streak in en vormt mogelijk zelfs het beste geheel dat in deze serie is uitgekomen.

Dier Phantasma (3,5*). Het segment dat alles aan elkaar praat heeft weinig verbintenis met de overige hoofdstukken, maar dat maakt gelukkig niet al te veel uit. Regisseur Bryan M. Ferguson pakt uit met een fijne verzameling aan praktische effecten en lollige ideeën. Het laat zien dat je niet met een nodeloos origineel of complex idee hoeft uit te pakken, zolang je de uitvoering ervan maar laat tellen.

Coochie Coochie Coo (3,5*). Regisseuse Anna Zlokovic zet een kort segment neer met een bijna foutloze combinatie tussen goed opgebouwde spanning en expliciet geweld, dat enkel naar het einde toe een beetje uit de bocht schiet. Het ziet er ondanks de doelbewust matige kwaliteit allemaal bijzonder goed uit en betrekt genoeg fun en kwaliteit om niet te vervelen. Het vormt daarmee een zeer geslaagde opening en een degelijke voetnoot voor wat komen gaat.

Ut Supra Sic Infra (2,0*). Als regisseur kan het talent van Paco Plaza niet ontkent worden, maar binnen de VHS-delen weet hij mij consistent niet te charmeren. Ook dit segment is daarin nogal flauw, met een onafgemaakt gevoel en een niet al te bevredigende finale. Gewelddadig is het zeker en het mysterie wordt aardig in leven gehouden, maar wanneer het moet aankomen op acteerwerk, sfeer of spanning laat Plaza het grotendeels afweten.

Fun Size (4,0*). Regisseur Casper Kelly pakt onverwachts sterk uit met deze doordenderende slasher. Zeer creatief in de uitvoering en vooral onvoorspelbaar dankzij de ongeremde benadering van griezelelementen. Het vermaakt sterk en gaat lekker ver qua gore, waardoor het eigenlijk stiekem een nogal hoge drempel neerzet voor de opvolgende segmenten. Kelly laat zien dat je met een weinig origineel idee toch een hoop leuke vondsten kunt neerzetten indien je ver genoeg doordenkt.

Kidprint (2,5*). Bij vlagen bijzonder sfeervol, maar over de grote lijn toch een rommelig segment. Zeker de aanloop is nodeloos complex en in de negatieve zin verwarrend, vooral omdat je als kijker langdurig tegen "enge" beelden aankijkt die niet zo heel veel te melden hebben. Met het acteerwerk is verder weinig mis en de achtergrond is stabiel, maar in vergelijking met de veel amusantere concurrentie is Kidprint een teleurstellend weerzien.

Home Haunt (4,0*). Buitengewoon sterke afsluiter die het thema van Halloween volledig onder de knie heeft. Het getrouwde regisseursduo Micheline Pitt-Norman en R.H. Norman maakt door slecht acteerwerk en een ietwat rommelige aanloop een valse start, maar eenmaal het gegriezel begint zit er geen rem meer op en zet daardoor een heerlijk over-the-top spektakel neer met geweldige ideeën en een snoeiend tempo. Segmenten zoals Home Haunt begrijpen de opdracht volledig en naar mijn optiek zet je jezelf hiermee effectief op de kaart. Lovely!

Gemiddeld komt dat neer op een 3,25*. V/H/S/Halloween vormt zonder meer één van de beste reeksdelen, juist met een verzameling aan regisseurs die niet meteen heel bekend zijn onder de liefhebbers. Het is altijd een leuke verrassing om dit soort projecten te aanschouwen, waarbij entertainment op efficiënte wijze voorrang krijgt.