Anniversary (2025)

een hecht gezin...
ontspoort
zo fijn dat er iets als fast forward bestaat
en je snel naar de afloop kunt gaan
want je moet het einde gezien hebben
om te begrijpen hoe een hecht gezin kan ontsporen
door één simpele ziel

Drama / thriller die knap de suspense weet op te bouwen. Een Amerikaans familie, waarvan de moeder een liberal arts professor is in Georgetown, krijgt te maken met scherpe politieke tegenstellingen binnen het gezin die langzaam escaleren, terwijl het land vervalt in fascisme. Het begint allemaal nog een beetje gezapig maar het venijn zat hem duidelijk in de staart.

Had wat weg van Leave the World Behind, een film die hoger scoort en het voordeel had van een apocalyptische setting, terwijl deze film begint met de huidige 'culture war' op universiteiten.

Wel typisch een film zoals die alleen door een buitenlander wordt gemaakt. Een beetje zoals Verhoeven's Starship Troopers de Amerikaanse militaire retoriek op de korrel nam, wordt hier de aanlokkelijke populistische retoriek de maat genomen, alsware een beangstigende maar onweerstaanbare overtuiging die eenmaal in circulatie niet meer valt te stoppen, net als de virussen in de film.

Wie het woord "woke" veel/graag bezigt kan deze film best overslaan.

Ik deel de mening van joshua.

Voor de rest; saai, woke, spoel door tot de laatste 30 tal min en dan zie je nog iets.

Redelijk thriller drama. Het verhaal is actueel en lijkt een reflectie te geven op de huidige gepolariseerde samenleving. De uitwerking is niet helemaal geslaagd. De film kijkt best lekker weg, maar mist diepgang. Men neemt namelijk gedurende de film redelijke tijdsprongen waardoor de karakters en plotontwikkelingen te beperkt blijven. De film voelt daardoor wat te gehaast aan waardoor ook het einde minder impact heeft op de kijker. Het acteerwerk is van hoog niveau. Er had meer in kunnen zitten. 3.0

Niet mijn film.

Het 25-jarige huwelijksfeest van Ellen [Diane Lane] en Paul [Kyle Chandler] is ook bijzonder omdat hun vier kinderen erbij zijn. Een perfecte dag met als enige smetje een woordenwisseling tussen Ellen en oudste zoon Josh [Dylan O’Brien] over zijn schrijversambities en zijn relatie met Elizabeth[Phoebe Dynevor], een oud-leerling van Ellen die er indertijd radicale ideeën op nahield over de Amerikaanse samenleving. In de jaren daarna zijn er meerdere ‘anniversaries’ waarbij de veranderde verhoudingen tussen familieleden parallel lopen met veranderingen in de maatschappij onder invloed van Elizabeths bestseller ‘The Change’. Verontrustende satirische thriller in de traditie van Network met een krachtige, emotionele vertolking van Lane en sterk tegenspel van O’Brien als de zoon die als eerste een transformatie doormaakt. De zussen worden met verve gespeeld door Madeline Brewer, Zoey Deutch en Mackenna Grace. Verrassend, spraakmakend en intellectueel stimulerend.

De eerste Engelstalige film van regisseur en schrijver Jan Komasa van wie ik eerder het bijzonder vermakelijke Boze Cialo (2019) zag. Anniversary verhaalt van een welgestelde en hoogopgeleide familie in een dystopisch getint Verenigde Staten dat een staatsvorm met fascistoïde trekjes hanteert. De film combineert ideeëngoed uit de literatuur (George Orwell’s 1984) met een visie op de actuele situatie in het land. Het resultaat is een thriller met een soms ietwat onbehaaglijke sfeer die me echter niet over de hele linie boeide.

De film begint als een familiedrama met wat suspense elementen. Vervolgens gaan elementen die een primaire dreiging inhouden, steeds meer overheersen en bevinden we ons in een thrillerachtige ambiance. Prima sfeer. Helaas zijn de gebeurtenissen weinig subtiel en verlopen de gevolgen nogal volgens verwachting. Heel boeiend is het verloop niet. De film mist diepgang. De actuele boodschap van een dreigend gevaar voor autoritarisme die Komasa het publiek wil meegeven komt in deze weinig subtiele film echter goed over.

Anniversary presenteert zich als een reflectie op valse propaganda, extreme ideologieën en scheve machtsverhoudingen. De film verzuimt echter om gebeurtenissen en gedrag van laag te voorzien, waardoor de boodschap in het populistische segment blijft hangen. Niet overtuigend dus. Ieder personage is geradicaliseerd, gecorrumpeerd of principieel goed. Emotionele nuances ontbreken. De film heeft door zijn gebrek aan raffinement niet het vermogen de kijker tot nadenken aan te zetten. Laat staan dat de kijker emotioneel betrokken raakt. Het voelt allemaal te kunstmatig, te gestileerd. Nee, Anniversary raakte me niet echt. Ander werk van Jan Komasa beviel me beter.

Niet geweldig, het einde maakt nog iets goed.