Sisu 2 (2025)

Gisteravond in de bioscoop gezien in een vrijwel lege zaal (wel geteld dertien personen) en "Sisu 2" zet de brute, explosieve toon van het eerste deel moeiteloos voort en nu met Russen i.p.v. nazi's.

"Sisu 2" bouwt voort op de brute eenvoud die het eerste deel zo’n cultstatus gaf. Regisseur Jalmari Helander kiest opnieuw voor een mix van actie, zwarte humor en over-the-top spektakel, en dat werkt wederom verrassend goed. Aatami Korpi is ouder, stiller (hij zegt namelijk in de hele film geen woord), maar minstens zo meedogenloos als voorheen en in dit vervolg krijgt hij ook iets meer menselijkheid mee en vooral in de momenten waarin zijn verleden en gezin wordt aangestipt.

Buiten Jorma Tommila als Aatami Korpi, is de cast ook versterkt met een paar bekende acteurs, namelijk Stephen Lang (als Igor Draganov, een officier van het Sovjet-Rode Leger die die Korpi’s gezin heeft vermoord) en Richard Brake (als een KGB-officier die Igor Draganov de opdracht geeft om met Korpi af te rekenen).

De film blinkt uit in zijn fysieke stijl, praktische effecten, stoffige landschappen en rauwe close-ups geven Sisu 2 een tastbare intensiteit. De film opent met een ijzersterke sequentie die meteen de intensiteit bepaalt en het tempo ligt hoog, maar voelt nergens gehaast en de tweede helft bouwt knap op naar een explosieve finale. De vijanden zijn karikaturaal slecht, maar dat past precies bij de pulpachtige stijl. De humor werkt verrassend goed en vooral door het droogkomische acteerwerk en het over-the-top spektakel.

"Sisu" kijk je natuurlijk vooral voor de actie, en de actie is wederom volop aanwezig en ook creatief, bloederig en vaak komisch absurd (in de beste zin van het woord), maar wel steeds strak in beeld gebracht en dat o.a. met motoren, gevechtsvliegtuigen, een tank en een trein. Sommige actiescènes zijn zo over the top dat ze bijna cartoonesk worden. Maar toch weet de film overtuigend serieus te blijven wanneer het nodig is. En Korpi’s vindingrijkheid (zo verstopt hij een lemmet onder zijn huid) levert opnieuw vele memorabele scènes op.

Het verhaal zelf blijft dun, maar functioneert prima als kapstok voor de reeks explosieve confrontaties die fans verwachten. Wat "Sisu 2" vooral doet, is leveren wat het publiek wil, namelijk lompe actie, stoere beelden en een hoofdpersonage dat legendarisch onverwoestbaar blijft. Het is geen film die diepgang nastreeft, maar wel eentje die met flair en energie precies doet waar hij voor bedoeld is, namelijk een compromisloze, heerlijk overdreven actie-ervaring.

Al met al is "Sisu 2" wederom een enorm vermakelijke actie-rit en fans van deel één zullen dat heerlijk vinden.

Het drijft zijn geluk – om nog maar te zwijgen van zijn hoofdpersoon – vaak zo ver door dat dit vervolg bijna een zelfbewuste parodie wordt op het toch al vergezochte realisme van zijn voorganger. Toch blijft ‘Sisu: Road to Vengeance’ op de een of andere manier koppig vasthouden aan zijn principes en kernstructuur, kent het zijn waarde en kracht op het gebied van visuele presentatie en vertelt het een simplistisch maar overdadig actievol verhaal zonder veel woorden te gebruiken of zijn hart te verliezen. Het resultaat is dan ook een oprecht vermakelijke rit.

Vanavond mogen zien in de bioscoop. Het werd af en toe redelijk cartoonesk, maar dit drukt de pret totaal niet. Het voegt zelfs een laagje extra humor toe aan een film die zichzelf uiterst serieus neemt, waardoor een simpele muizenval al voor een goeie glimlach zorgt. Geslaagd en bouwt goed voort op zijn voorganger. Nette 7/10 voor mij.

Sterk actievervolg vanuit regisseur Jalmari Helander, die met dit tweede hoofdstuk eigenlijk alles weet te versterken dat het vorige deel miste. De balans tussen humor en actie staat aanzienlijk stabieler, de hoofdrol van Jorma Tommila is innemender en vooral de finale maakt veel indruk dankzij een doordenderend tempo en genoeg creatieve manieren waarop de tegenstander het onderspit delft. Je zult een aantal totaal van de pot gerukte momenten een beetje voor lief moeten nemen, maar het is fijn dat Helander zijn snelheid opschroeft en minder tijd besteedt aan nutteloze bijzaken. Het is allemaal gewoon wat beter gelukt, ook met een hoop Engelstalige acteurs die wanhopig een buitenlands accent proberen na te bootsen. Met deze verbetering is een derde deel van harte welkom.

Net als deel 1 een lekker rauw douw actiefilm met een dikke vette knipoog. Van een verhaal is nauwelijks sprake, maar dat mag binnen dit genre. De uitwerking is vergelijkbaar met deel 1. Na een hele korte opbouw barst het geweld los. Ook dit keer weer lekker veel bruut geweld op een cartoonesk achtige manier in beeld gebracht, dus weer verstand op nul en genieten. Hoofdrolspeler Tommila heeft ook dit keer weer weinig tekst uit zijn hoofd hoeven leren. 3.5

Sisu: Road to Revenge

De Finse ex-soldaat Aatami Korpi wil de eer van zijn vermoorde familie herstellen, maar wordt opgejaagd door de man die daarvoor verantwoordelijk is. Dat mondt uit in een meedogenloze wraaktocht vol geweld.

Jaja, Aatami Korpi is terug. En hoe! Deze film gooit elk spoortje realisme overboord, maar dat maakt het juist zo vermakelijk.

Sisu 2 is een vlotte, sfeervolle actiefilm die barst van het brute geweld, met af en toe een vleugje droge humor. De visuele stijl staat volledig voorop, realisme is bijzaak en dat is precies wat deze film zo sterk maakt. Regisseur Jalmari Helander weet opnieuw een uitgesproken sfeer neer te zetten, waarbij vrijwel elke scène eruitziet als een graphic novel.

Korpi blijft het zwijgzame, onverwoestbare icoon dat we kennen uit het eerste deel. De actie escaleert vrolijk van het ene absurde moment naar het andere en hoewel je vooraf weet dat fysieke wetten hier niet gelden, blijft het onweerstaanbaar meeslepend.

Kortom: geen film voor wie realisme zoekt, maar wel een feest voor wie houdt van pure, gestileerde actie-cinema. Weer volop van genoten.

⭐⭐⭐½

Niet beter dan het origineel, maar dit ultragewelddadige vervolg is zeker zo inventief en vermakelijk. Regisseur Jalmari Helander haalt alles uit de kast om de kijker te vermaken en slaagt daar bijzonder goed in. Hier en daar gaan de gebeurtenissen onnodig over de top, maar het geheel blijft over het algemeen stevig op de rails. De heerlijk stoïcijnse hoofdrol van Jorma Tommila en de strak in beeld gebrachte bloederige aktiescenes blijken ook ditmaal onweerstaanbaar.

A crafty old motherf#cker

Opzettelijk zwaar overdreven maar net als de eerste film is het toch wel een dolle rit vol bloederig geweld. Ik heb een voorkeur voor de Nazi's in de eerste Sisu maar geef dit vervolg toch evenveel. De actiescènes zijn namelijk erg goed gedaan en Stephen Lang heeft een abonnement op rollen van militaristische bruten. Juist wat jammer dat de held geen woord zegt en herleid wordt tot een karikaturale onverwoestbare krijger. Ja, het hoort bij de gekozen stijlvorm (comic achtig) maar toch. Topvermaak wat mij betreft.

Het ongeloofwaardige uit deel 1 gaat nog een stapje verder in deel 2. Alleen nu zijn de Duitsers niet de pineut maar de Russen. Het stuntwerk en het ai is ongelofelijk waardoor je toch blijft kijken en het lachen niet kan onderdrukken

Wederom actie, bloed en een compleet doorgedraaide Sisu die genadeloos moordt...wel lastig om een vervolg te maken van iets wat misschien niet echt een vervolg nodig had maar de makers zijn erin geslaagd. De film leunt nog meer op bloederig, gruwelijk, cartoonesk geweld, maar behoudt de basis: een zwijgzame held die weigert dood te gaan. Het plot was wel iets zwakker dan het eerste deel. (die draait om twee partijen die vechten om een bot/euh..goud) Hier draait het om de wraak voor de moord op zijn kinderen en vrouw. Maar zoals het hoort in een tweede deeltje is het geweld wel heftiger, wreder en bloeddorstiger! De productiewaarden zijn over het algemeen hoog (wel wat twijfelachtige CGI) de regie is vakkundig om de spanning in bepaalde scènes op te voeren en de opwinding in andere te maximaliseren. Toegegeven, niet meer zo verrassend als het eerste deeltje maar met een vlotte speelduur van 90 minuten vol overdreven actiescènes en een hoop bloedvergieten, kan ik eigenlijk er niet over klagen.

"You are going to buried in the frozen ground... like the rest of your family."

Toen dit tweede deel vorig jaar werd aangekondigd was ik echt heel erg benieuwd, en ook behoorlijk enthousiast. Het eerste deel heeft me destijds behoorlijk vermaakt, en in de herziening van de laatste keer is de film me alleen maar beter bevallen. John Wick van Finland is terug, Sisu is ook in dit tweede deel gewoon een knalharde actiekraker die eigenlijk overal een schepje bovenop doet; en toch is het niet beter als zijn voorganger. Helander komt echt met een berg aan extreme actiescenes, waar Sisu natuurlijk bijna geen schrammetje krijgt. Het stuk waarom Sisu nou precies zo boos wordt om een hele Russisch peloton te vermoorden is me eigenlijk nooit duidelijk geworden. Maar toch blijft het wel heel vermakelijk om te zien, uiteraard vooral de hoeveelheid bloed wat we zien, maar ook een tank die een frontflip doet, het kan allemaal niet gek genoeg!

Net zoals bij zijn voorganger wil ik de recensie van deel 1 gedeeltelijk overnemen want dat is wel belangrijk en meteen ook de kracht van de film. Sisu heeft eigenlijk geen vertaling en betekent ergens geloof in hebben, ook al lijkt het totaal kansloos. En zo moet je de film ook bekijken want er komen heel wat scènes op de kijker af die je natuurlijk niet serieus kunt nemen. Hier is het gevoel van over the top misschien wel nog meer aanwezig, maar dan komischer uitgewerkt. Uiteraard heel wat bloederige scènes waarbij de actiescènes toch een dosis originele ideeën bezitten. Hoe kan je ervoor zorgen dat het hout van je huis overal mee zal gaan ? Geweldig 7/10

Vandaag bekeken, dit vervolg op het zeer goede 1e deel.

Ik vond dit wel weer een waardige opvolger, net zo bruut en grof als het 1e deel, veel bloed vloeit en er zitten wat onsmakelijke beelden (scenes) bij.

De hele film zegt hij geen woord (overigens net als het 1e deel dacht ik)

Goede en spannende scenes met de grensbewaking, de vliegtuigen en het laatste spannende stuk op de trein, het zag er allemaal geweldig uit!

Ik heb eigenlijk geen kritiekpunt, misschien alleen dat hij zo kort duurt, volgens mij tikte hij net de 85 minuten aan, had van mij nog wel langer mogen duren!