Marty Supreme (2025)

Nooit zou iemand verwachten dat een film over pingpong zo intens zou zijn, maar dat is die zeker.

Intenser en meeslepender dan welke andere sportfilm dan ook, zelfs meer dan veel van de beste thrillers en crime films. Ik zou het ook niet als een sportfilm omschrijven. Het gaat over iemand met een fanatisme zo groot dat die zichzelf in allerlei problemen en risicovolle situaties stopt om ook maar een kleine kans te hebben van succes. Inderdaad een Uncut Gems 2.0. Deze hele film is ook wederom één grote adrenalinerush. Of één grote paniekaanval, het ligt compleet aan hoe je een leven zoals wat weervegen wordt ervaart. Een verschil is dat bij Uncut Gems het fanatisme gedreven wordt door verslaving, terwijl het bij Marty een passie is die leidt, een passie zo groot dat het de zin van het leven vormgeeft. En het is prachtig hoe de passie op de kijker overspringt, puur door het gedrag en de fratsen van Marty en het fantastische acteerwerk van Timothée Chalamet.

Leuke rollen ook voor Gwyneth Paltrow, Tyler the Creator en Kevin O'Leary, die met hun natuurlijke acteerwerk allemaal helpen om de film als hyperrealistisch te doen aanvoelen.

De film is perfect voor wat het moet zijn. Het zorgt voor een fantastische bioscoopervaring, je ogen zullen geen seconde willen wegkijken van het scherm (behalve voor de mensen voor wie dit te veel wordt), en je wordt compleet meegesleurd in de rit.

Deze film is een vrij onsamenhangend geheel van ongeloofwaardige feiten die moet doen geloven dat het pad naar eeuwige roem, behalve een uitmuntende disciplinekennis, enkel een grote mond en lange pik vereist.

Om zijn doel te bereiken doet deze knaap een aftandse actice binnen op basis van 1 telefoontje, wiens bedrogen man hem dan uiteindelijk meeneemt naar een "would be" finale aan de andere kant van de wereld waar hij nooit zal aan deelnemen.

Het geheel deed mij denken aan de film "after hours" van 1985 waar iemand ongewild een hele nacht moet "struggelen" om zijn doel te bereiken nl. op zijn werk te geraken.

En daarbij in de meest rare verwikkelingen verstrikt geraakt, een kleine hint is hiervan trouwens duidelijk in de soundtrack te horen ( Vampire's Castle), ook het casanova gedoe met wordt duidelijk gelinkt met de sound van "Love on a real train" van Risky Business....

Desondanks ik de invloed om de '80 songs in films te integreren best kan waarderen, denk ik dat films die zich afspelen in de jaren '50 beter uit dat era een scala aan goede muziek kunnen gebruiken, zowel instrumentaal als vocaal.

Al was het maar om te tijdsgeest beter tot zijn recht te laten komen.

Afin...als je voor de sport wil kijken, dan zijn er ongetwijfeld betere films om aan uw trekken te komen. Voor een Gwyneth Paltrow in verval zit je hier op de juiste plaats.

Naar mijn bescheiden mening is dit geen Oscar waard.

De gebroeders Safdie kwamen in 2019 met het briljante Uncut Gems. Nu beide heren afgelopen jaar hun eigen film hebben gemaakt weten we welke van de twee vooral verantwoorderlijk daarvoor was. Dat was niet Bennie met het nogal makke en brave The Smashing Machine. Dat was wel broeder Josh die met deze Marty Supreme eigenlijk gewoon op herhaling gaat. Wederom die drukte en gekte, door middel van muziek, handgehouden camera dicht op de huid soms, het indringende spel van Chalamet en de flitsende montage. En met opvallende muziek op de geluidsband met hits vooral van na de jaren 50 waarin de film speelt. Eerst even bevreemdend bij de eerste tonen van Alphaville maar vaak ook best lekker. Ja, deels is de film een herhaling van zetten maar wel een hele fijne herhaling.

Wat Uncut Gems net wat beter maakt is de flow, die was in die film constant aanwezig waarbij Marty Supreme ook weleens wat stil valt (maar wel boeiend blijft) en de gang naar beneden leek eerder een soort profetie, iets dat voorbestemd was door de aard van de hoofdpersoon. In Marty Supreme lijkt Marty elke keer van dat pad af te kunnen stappen maar verprutst het zelf (al gaat de film richting het einde wel een andere kant uit). Dat maakt de losse scènes nog steeds geweldig maar als gehel lijkt er iets te nadrukkelijk naar gezocht te worden en dat gaf een mix van adoratie en irritatie tegelijk.

Mooie donkere fotografie, goed spel, fijn tijdsbeeld (ook zeker rond die sport, nog geen Chinees te zien ook terwijl dat land tegenwoordig de absolute topnatie is) en soms heerlijke gekte die uitstekend in beeld is gezet. Maar wel net iets minder dan Uncut Gems en dat uit zich ook in mijn score. 4,0*.

Gisteren bekeken, maar honnête d'etre, hij viel gewoon tegen..

Het verhaal loopt leuk, TC speelt een (haast maniakale) tafeltennisspeler die iets teveel grootheidswaanzin en ADHD heeft, buiten zijn sportskills, vind hem ik nou niet verder Oscarwaardig.

De bijrollen zijn leuker en de setting en kleding is goed, muziek valt eigenlijk uit de toon, jaren 80 in een setting van 50...

Redelijk sterk sportdrama met wat humor. Het verhaal is deels fictie en lichtjes gebaseerd op de werkelijkheid. De uitwerking is wisselend maar over het algemeen ruim voldoende. De film begint rustig en ingetogen en lijkt wat op een romantisch drama uit te draaien. Maar na een halfuur gaan de remmen enigszins los en volgt chaos en hectiek met de nodige (zwarte)humor. Erg vermakelijk allemaal, maar deze achtbaanrit duurt wel iets te lang waardoor het best vermoeiend wordt. Het acteerwerk is dik in orde. Chalamet zet een prima rol neer. Visueel erg sterk met mooie gedetailleerde settings en aankleding. De anachronistische soundtrack doet het ook goed. 3.5/4.0

Heerlijk opgefokte, virtuoos in beeld gebrachte achtbaanrit over de charmante oplichter Marty Mauser (Timothée Chalamet) en zijn avonturen in de wereld van het professionele tafeltennis. Al gaat de film daar niet echt over. De gestructureerde chaos is fascinerend om te zien en de film is vaak erg grappig, met Chalamet in topvorm. Daarnaast beschikt de film over een voortdurend verrassend, onvoorspelbaar script dat de vaart er de volle 2 1/2 uur goed in houdt. De inventieve supporting cast (Abel Ferrara! Sandra Bernhard!) zorgt er tenslotte voor dat de boel niet al te Hollywood-achtig wordt.

Ik had een maniakale trip verwacht en dat leek me op z’n minst amusant, gelet op de nadruk die recensenten leggen op de chaotische energie van de film die de filmbeleving als een achtbaan of cocaïnekick zouden maken, maar ik werd teleurgesteld: de film is wel druk maar meer in de vervelende zin dat mensen door elkaar praten en dat de gebeurtenissen niet altijd makkelijk te volgen zijn. Interessant of spannend wil de film eigenlijk nooit worden: we kijken 2 ½ uur simpelweg naar een arrogante, egoïstische jongen met een veel te grote mond en schijt aan alles en iedereen die zich bluffend, bedriegend en stelend naar de top wil werken. Dat werkt goed bij de vrouwen (hij verleidt zelfs een beroemde acrice voor haar geld) – die vinden zo veel zelfvertrouwen onweerstaanbaar – maar hij maakte er evenveel vijanden mee bij de mannen zodat hij uiteindelijk toch een toontje lager moet zingen: ook hij heeft hulp nodig om dingen te kunnen bereiken en de top haalt hij niet (al redt hij wel zijn eer). Hij blijkt toch geen Marty Supreme maar vindt wel alsnog het geluk als een Marty Normal.

De boodschap lijkt aldus anti-American Dream (en doet denken aan die van de klassieker Citizen Kane): als je letterlijk over lijken gaat om de top te bereiken dan zul je het geluk niet bereiken waarbij dat geluk voor het grijpen ligt in het banale leven van huisje-boompje-beestje. Zelfvertrouwen is niet genoeg om de top te bereiken: als je als stuiver bent geboren dan word je geen kwartje, zelfs niet in Amerika. Dat zou een prima film kunnen opleveren maar ik vind deze film niet heel geslaagd en daarom ook vooral veel te lang voor een film die maar niet echt boeiend wil worden.

Een film met een zeer hoog tempo. Dat hoge tempo weet echter niet te verbloemen dat het inhoudelijk een zwakke film is. Het hoofdpersonage, Marty Mauser, is erg onsympathiek. Nu zijn er natuurlijk wel vaker onsympathieke hoofdpersonages in films, maar die zijn vaak wel interessant of intrigerend. Dat is Marty echter niet. Een niet al te boeiende hoofdpersoon die iedereen in zijn omgeving slecht behandelt, maar alsnog best wat gedaan krijgt. Ook de overige personages zijn helaas niet al te boeiend. Veel verhaallijnen zijn bovendien niet erg realistisch, met name die met de actrice (vertolkt door Gwyneth Paltrow), en het plot is soms wat onsamenhangend. De film duurt behoorlijk lang en weet niet erg te boeien, maar door het hoge tempo valt het nog wel uit te kijken. Marty maakt tegen het einde qua persoonlijkheid nog een behoorlijke ommezwaai die ogenschijnlijk uit het niets lijkt te komen en daarom ook niet sterk overkomt. Opvallend is nog dat wordt gekozen voor een jaren '80 soundtrack voor een film die zich in de jaren '50 afspeelt, het past er niet echt bij. Al met al een forse teleurstelling.

Heerlijke film en het beste bewijs dat dit dus het talent van de gebroeders Safdie is.

De broertjes zijn uit elkaar en naar verluid komt dat voorlopig niet goed. Ze maken nu los van elkaar films. Het solodebuut van Benny Safdie was The Smashing Machine. En was nogal een tegenvaller. De Safdie stijl was ver te zoeken en de film had allerhande issues op zowel script als regieniveau. Een mager sportdrama zonder ritme, maar met prima acteurs. Ik vraag me nu af of Benny (die naar het schijnt aanstuurde op de breuk) bewust iets anders wilde en dat dat gewoon niet helemaal lukte of dat Josh de meer getalenteerde van de twee is. Ik denk het tweede eigenlijk.

Deze film is veel meer zoals we een Safdie film kennen. Stijlelementen als een enorm hoog en onrustig tempo. Korte shots, bewegelijk camerawerk, extreme close ups en snelle wisselingen tussen humor en momenten waar je echt niet meer om kan lachen. Met name Uncut Gems had dat ook en benaderde op die manier een misdaadfilm. Hier doet Josh Safdie dat met een sportfilm. Waarbij hij speelt de normale vorm van zo'n film maar van Marty ook een soort antiheld maakt van wie je soms gaat houden maar die je soms ook intens haat. De soundtrack is al een even zelfbewuste chaos waarbij een score, jaren '50 nummers en anachronistische jaran '80 nummers elkaar afwisselen. Chalamet bewijst andermaal zeer veelzijdig te zijn. En een bovendien een uitstekende komische timing te hebben. Daar kan hij in de toekomst nog veel mee. Film zit vol met lekker dwars gecaste kleinere rollen. Soms ook gespeeld odor niet acteurs. Zo komt Abel Ferrara voorbij als een laten we zeggen nare man die erg houdt van zijn hond. De goochelaar Penn Jilette heeft een rol. Zakenman Kevin O'Leary (bekend uit Dragons Den/Shark Tank) ook, hij speelt een zakenman die in pennen doet. De Harlem Globetrotters worden niet door acteurs gespeeld maar door echte profbasketballers en zo zit de film vol met kleine rolletjes waarvoor niet acteurs zijn gecast.

Na het tegenvallende debuut van Benny is het debuut van Josh een heerlijke film die alle lof verdient die hij krijgt.

De Joods-Amerikaanse toptafeltenniser Marty Mauser [Timothée Chalamet] gaat in 1957 (bijna letterlijk) over lijken om geld bijeen te sprokkelen, zodat hij kan meedoen aan het WK Tafeltennis in Japan. Hij wil revanche voor zijn verloren finale tegen de ongeplaatste Koto Endo [Koto Kawaguchi]. Geen verhaal, slechts een serie hier en daar amusante sketches vol ondankbare, bordkartonnen bijrollen, waaronder Palthrow als een actrice op retour. Marty is narcistisch, onuitstaanbaar en verachtelijk en maakt geen enkele persoonlijke ontwikkeling door. De enige lichtpunten zijn Tyler The Creator (als een collega-bedrieger), uitblinker A’zion als de bedrogen geliefde en de hilarische pingpongdemonstraties. De score van Daniel Lopatin is anders, maar dat is hier zeker geen aanbeveling. Overladen met prijzen en nominaties, maar waarom?

De vorige 3 van (de) Safdie(s), Uncut Gems, Good Time en Heaven Knows What, vond ik allen sterke films. Ik had ze blijkbaar op 3,5* staan, voor Marty Supreme doe ik er nog een halfje bovenop.

Ook hier zien we weer de gekende drukte en het enorm hoge tempo, maar de toon is toch iets minder grimmig dan in zijn vorige films. Om te zeggen dat het 'sprookjesachtig' is, gaat wat te ver. Maar de dolle avonturen van het onweerstaanbare hoofdpersonage voelen toch een stuk lichtvoetiger aan dan de naargeestige toon van zijn vorige werk. Het is iets gepolijster, ook de elegante cinematografie, maar dat doet de film net goed vind ik.

Marty Supreme kan natuurlijk bogen op een geweldige Timothée Chalamet, die de film met gemak 2,5 uur lang draagt. De Chalamet-hype van de afgelopen jaren is grotendeels aan mij voorbijgegaan. De meest recente prent die ik voor deze zag met hem, is er eentje uit 2018. Maar hier laat hij toch wel zien wat voor een talent hij is. Marty is bij momenten onuitstaanbaar arrogant, maar heeft tegelijkertijd toch iets van een schlemiel, een antiheld. Hierdoor ga je als kijker met hem meeleven en ervoor supporteren. Marty Mauser blijft de hele film lang koortsachtig op zoek naar succes, erkenning. Hij heeft een eindeloos geloof in zichzelf, maar het leven lijkt hem continu tegen te werken. Naast de tour-de-force van Chalamet vallen ook Odessa A'zion en een sinistere Abel Ferrara in positieve zin op.

Wervelende achtbaanrit van een film die constant voelt als een race tegen de klok, maar op een goeie manier. Met een mindere regisseur in de stoel, had dit heel snel kunnen ontsporen in een vervelende, manische miskleun. Maar Safdie houdt de touwtjes strak in handen en laat verschillende genres vlotjes in elkaar overlopen. Ook de 80's soundtrack is meesterlijk.

Het einde kon ik niet helemaal goed inschatten, maar dat deert me meestal niet zo. Topfilm, 4*.

Uitstekende film over een tafeltennisser die geld bij elkaar probeert te krijgen om mee te kunnen doen met een toernooi. Een sportfilm die zich in de jaren '50 afspeelt met een fijne soundtrack. Onderhoudend vanwege het flinke tempo en de fijne chaos en hectiek (vooral tijdens de tweede helft). Timothée Chalamet weet de zelfverzekerdheid/arrogantie van het titelpersonage met genoeg charme te brengen. Een kleine 4.0 sterren.

Toch wel een hype rondom deze film en die vind ik eigenlijk misplaatst, zeker als je de vorige films van Safdie kent is dit in hoge mate een herhaling van zetten. Marty Supreme onderscheidt zich vooral door een hoger productiebudget en eerlijk is eerlijk, dat werkt dan ook wel goed. De pingpongscène in Japan bijvoorbeeld.

Bij vlagen ook wel een film die iets te graag dwars of cool wil zijn, een echte topper wordt het niet voor mij.