Marty Supreme (2025)

Heerlijke film

Best een vermakelijke film met een goede vertolking van Chalamet en enkele memorabele scènes en grappige dialogen, maar het middenstuk met de hond duurt veel te lang en is vrij overbodig.

Heb 5 jaar tafeltennis gespeeld Soms wel 4 x per week maar noem het nooit pingpong zoals je ook nooit NEK mag zeggen maar NEC ❤️Het is maar dat je het weet.

Erg sterk hoor. Eigenlijk exact hetzelfde thema als de vorige 2 films van Safdie. Vreselijk onsympathieke personages die zich in hun wereld naar een beter leven proberen te manoeuvreren. Dicht op de huid en met een fijne soundtrack. Ook de productie waarde van Jack Fisk mag genoemd worden, het ziet er echt fantastisch uit.

Deze Safdie zit duidelijk op film maken, jammer dat het een lul blijkt te zijn.

Veel te druk, bomvol plots en subplots, dat alles begeleid door geblèr en keiharde muziek. Ik kom naar de bios voor mijn rust!

Toffe film weer van Safdie. Erg stijlvol, kenmerkend zenuwslopend op momenten en ook een tikkeltje vreemd. De maffe openingstitels zetten direct al de toon. De casting doet ook erg veel voor de film. Chalamet gaat ongetwijfeld een Oscar winnen voor zijn magnetische en intense rol als een eeuwige hustler die alles en iedereen om hem heen in de problemen brengt om zijn doel te bereiken, inclusief zichzelf. Hij maakt van Marty een antiheld waarvoor je op een of andere manier toch sympathie hebt. Hij bewijst nog maar eens dat hij een van de weinige filmsterren is die we nog hebben tegenwoordig.

Maar de goede casting gaat verder dan de op zich best voor de hand liggende keuze voor Chamalet in de hoofdrol. De film zit weer echt vol met allerlei memorabele figuren die de film veel persoonlijkheid geven. Zij helpen de film meer als een echte wereld voelen dan het plot ooit doet. Dat vind ik dan ook wel de enige zwakte aan de film. Het is vaak een aaneenschakeling van chaotische en onvoorspelbare momenten en scènes. Die zijn haast zonder uitzondering altijd waanzinnig amusant en intens, maar een echte lijn ontbreekt dus wel een beetje. Verder duurt de film net wat te lang, maar de energie die Safdie weer brengt gaat nooit helemaal verloren gelukkig. Het einde is overigens verrassend positief en aangrijpend voor zijn doen.

Ik snap de hype niet zo goed. Het is een vermakelijke film, zeker. Maar het heeft iets weg van een slap aftreksel van One Battle After Another, in de zin dat het daar ook een aaneenschakeling van curieuze situaties is. Maar dan minder goed uitgewerkt.

En de tafeltennisscènes waren over het algemeen echt heel lelijk. Heel overduidelijk dat het met de computer erin verwerkt is.

Vermakelijke film met een uitstekende Chalamet. Helaas moet hij wel de gehele film trekken en de speelduur had ook heel stuk minder gekund. Kreeg beetje deja-vu van Catch me if you Can, ook een hussler echter doet Marty het puur en alleen om te tafeltennissen.

Film kijkt lekker weg, dus op zich prima maar zeker geen topper. Muziek keuze viel me ook op, veel 80's tunes en songs terwijl verhaal zich afspeelt in de jaren 50 ? Apart

3,5*

Toch wel een hype rondom deze film en die vind ik eigenlijk misplaatst, zeker als je de vorige films van Safdie kent is dit in hoge mate een herhaling van zetten. Marty Supreme onderscheidt zich vooral door een hoger productiebudget en eerlijk is eerlijk, dat werkt dan ook wel goed. De pingpongscène in Japan bijvoorbeeld.

Bij vlagen ook wel een film die iets te graag dwars of cool wil zijn, een echte topper wordt het niet voor mij.

Deze film over een (te) ambitieuze Amerikaanse tafeltennisser uit de jaren 50 is technisch goed gemaakt. Goed geacteerd, met een terechte Oscar-nominatie voor Timothée Chalamet voor zijn hoofdrol. Er gebeurt veel en het tempo is hoog, vaak zelfs jachtig, dus de 2,5 uur gaan ook snel voorbij. Het ziet er allemaal prima uit, hoewel Darius Khondji toch wel veel opzienbarender dingen heeft gedaan. Tafeltennis is natuurlijk ook wel een goede kijksport; de rally's zijn vaak heel spectaculair. Regisseur Josh Safdie had daar zelfs wel meer gebruik van kunnen maken. Ook fijn gebruik van niet periode accurate hits.

Maar de film heeft ook een aantal problemen.

De belangrijkste is dat hoofdpersoon Marty Mauser werkelijk onuitstaanbaar is. Denk Cristiano Ronaldo als fast talking New Yorker. Of een kruising van de combinatie van talent en arrogantie van Tom Cruises personage uit Top Gun (in mijn optiek al één van de meest irritante hoofdpersonen in de filmgeschiedenis) met de halfbakken criminele plannen vanuit een misplaatst "ik verdien het gewoon"-gevoel van Josh O'Connors personage uit The Mastermind. (Houd The Mastermind trouwens even in je achterhoofd; daar kom ik nog op terug.) Het is niet zo dat de film wil dat we respect hebben of meevoelen met Mauser, maar duidelijk maken waarom we dan wel 2,5 uur moeten worden opgescheept met dat bloedirritante scharminkel doet hij ook niet.

Een kleiner ding is Safdies voorliefde voor stuntcasting, die af en toe behoorlijk afleidt. Dat hij topactrice Gwyneth Paltrow pauze heeft laten nemen van haar kwakzalverij-imperium voor een terugkeer naar het witte doek is natuurlijk alleen maar toe te juichen. Alleen dan is het wel weer net iets te opzichtig voor een rol als actrice die gestopt is en nu weer een comeback plant. Géza Röhrig uit Holocaust-klassieker Son of Saul speelt zo ook een tafeltennisster die Holocaust-overlevende is. En Safdie laat foute zakenman Kevin O'Leary een foute zakenman spelen. Dat doet hij goed, met als hoogtepunt zijn "I'm a vampire"-speech - Safdie krijgt goede performances uit zijn niet-professionele acteurs - maar ik dacht dus wel de hele tijd: "Bekende kop, maar waar ken ik hem van?" Dat blijkt dus van reality-tv die in de sportschool opstaat te zijn. Dat "wie is dat ook alweer?"-gevoel had ik ook met Tyler the Creator (als vriend van Mauser) en Abel Ferrara (als gangster met hond). En dan heb ik blijkbaar nog Penn Jillette en David Mamet gemist.

Maar dan komen we aan het einde van de film en daar heb ik weer een groot probleem mee. The Mastermind, dat een in veel opzichten vergelijkbare hoofdpersoon heeft, liet onlangs zien hoe het moet, waar Marty Supreme volkomen ontspoort. De film had weg kunnen komen met dat Mauser niet zou weten dat hij zich via de bond moet registeren voor een WK, als niet eerder gedoe met de bond rond het Britse Open een belangrijke rol had gespeeld. Maar het is toch vooral de grote 'Saulus op weg naar Damascus' Hollywood-draai op het einde die ik voor geen moment geloofde. Marty Mauser die het op een janken zet bij het zien van zijn zoon na alles wat we eerder van deze man gezien hebben? Ga toch weg!

(Gezien in The Movies)