Undertone (2025)

Hoge verwachtingen na de recensies en heb er lang naar gezocht. Gisteren eindelijk gezien maar hij viel echt enorm tegen. Ik zat 80 minuten te wachten naar spanning het kwam veel te langzaam op gang. Alleen de laatste 10 minuten waren het voor mij waard alleen dat trekt voor mij een film niet omhoog. Heel zonde!

"Uozyba-ni-emoc"

ASMR-spul Tja...zodra je het logo van A24 en Slaap-kindje-slaap liedje hoort weet je het eigenlijk al...dit gaat een lange bijna slaapverwekkende zit worden. En jawel het werd wederom bevestigd; verzin een verkoopbaar idee, creëer een hype en laat het een beetje artistiek overkomen. Deze film gaat voor 90% over een meisje dat haar podcast opneemt, dingen opzoekt op Google en naar zogenaamde enge audiofragmenten luistert, Ooooooh... griezelige stemmen...de andere 10% van de film is dat ze door haar huis loopt...met de standaard geluidseffecten en overbekende wazige schaduwen achter het personage. Het is knap dat je dit weet te slijten als horrorfilm terwijl de enige schrikmomenten zijn gebaseerd op het achterstevoren afspelen van kinderliedjes en het langzaam inzoomen op afbeeldingen van Jezus. Kijkvoer voor kijkers die eigenlijk niets hebben met horror en al bang worden van het tikken van een klok of het knipperen van lichten.

Een mislukking van jewelste. Dit was een horrorfilm, maar dan verstoken van alle horror. Dit lijkt wel een film opgenomen tijdens covid, waarbij elke acteur in zijn eigen kamer een rolletje speelt voor de webcam. Een film die je met de ogen toe kan bekijken, want The Undertone teert louter op het auditieve. Visueel valt er niks te beleven, behalve dat het trucje met de draaiende camera tot in den treure wordt herhaald. Bedoeling is allicht vermijden dat de kijker de kamer verlaat of in slaap valt. Eigenlijk had dit perfect kunnen dienen als een soort audio horror show, zoals er verschillende podcasts staan op Spotify. Ik denk bv. aan The No Sleep Podcast, die overigens meestal een pak sterker uit de hoek komt dan deze film. De ontknoping was ook nog eens beneden alle peil. Voor deze doorgewinterde horrorfan staat A24 naderhand gelijk aan barslechte films.

Erg matig, en dat heeft te maken met het feit dat dit tegen mijn irritatiegrens aanzat, haar vermoeiende gesprekken met die Justin en dat verschrikkelijke irritante hoofd van dat kind, daar is niet naar te kijken en zeker niet als het het enige is dat het scherm te bieden heeft! Die hele verweving met die stervende moeder en die vage opnames gaat mij ook te ver en de film suggereert weer een soort "betekenis" aan dit alles. Onzin!

Creepy setting met onderhuidse spanning heel de film door. Goede opbouw ook. Op een gegeven moment speelt de film zelfs met je eigen geest, want je weet niet wat je kunt verwachten als ze iets normaals (een vertrek) expliciet in beeld brengen. Dat gaf een onheilspellend gevoel.

Elke keer dacht ik: nu valt vast het kruis van de muur, maar dan gebeurde het juist niet en gebeurde er soms niets.

In het begin gebeurt er nog weinig, maar gedurende ze de tapes afspelen en de ontknoping naderen, gebeuren er vreemde dingen in het huis. Abyzou had bezit genomen van haar moeder (toch?) Zij wilde haar dochters baby.

De film moet het vooral hebben van de sfeer. En daar houd ik juist zo van. Het hoeft niet altijd heel bloederig te zijn. Een goede spanningsboog vind ik belangrijker. Deed me ook wat denken aan de film White Noise.

Met name het achterstevoren afspelen van (kinder)liedjes en de verweven mythe/duistere kant ervan spreekt mij erg aan. Maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Een aanrader, in tegenstelling tot de - soms - slechte recensies.

Het zal waarschijnlijk wel weer aan mij liggen, maar wat een slaapverwekkende saaie bedoening, en sommige noemen hem eng, is hun goed recht, maar ik vind Woody Woodpecker veel spannender en enger dan dit werkstukje.

Ik moet de film wel bedanken, mijn dagelijkse slaappil heb ik niet moeten nemen....

Een heerlijke slowburner die mij echt onder de huid is gaan zitten. Ik heb veel films gezien, waarbij horror de hoofdmoot is. Ik kan van alle soorten horror genieten, maar het wordt pas echt spannend als er een hele onbehagelijke sfeer wordt neergezet die je niet van je af kan schudden. Klein verhaal, kleine setting, kleine cast, subtiele opbouw, met maximaal effect. *4.0

Alsof je zelf een liedje achterstevoren afspeelt om verborgen betekenissen te vinden. Ik heb een zwak voor psychologische horrorfilms met één centraal personage in een beperkte ruimte. Of zoals in 'Undertone' (2025) hoofdpersoon Evy Babic (Nina Kiri) alleen nog een horrorpodcast heeft om te ontsnappen aan de psychologische druk van een stervende moeder. Het weinige menselijke contact gaat via een collega aan de andere kant van de wereld, haar wispelturige vriendje en de gasten die inbellen tijdens de uitzending. Heel verrassend is het niet, maar de macabere geluidsfragmenten lopen over in Evy's extreem beperkte en repetitieve leefwereld. Regisseur Ian Tuason weet met beperkte middelen en veel suggestie toch een beklijvende psychologische sfeerschets neer te zetten over een vrouw uit een religieus milieu. Al blijft de spanning misschien subtieler en minder uitgesproken dan in genrefilms met meer budget.

Wat een troep zeg. Een verlaten bushalte in de regen onder een flikkerende lantaarnpaal is meer beangstigend dan dit. Gaat echt helemaal nergens over. Podcast van man en vrouw op afstand, en een stervende moeder in huis bij die vrouw. horen dan vreemde dingen met heel veel fantasie tijdens die podcast. 1 ster is nog te veel. In de rij staan bij de kassa bij de plaatselijke super is meer spannend dan dit. Doe mij maar Conjuring, Amityville Horror de eerste versie of Sinister.