Undertone (2025)

Boring spookhuisfilmpje met een soort van 'Paranormal activity esthetiek' vanuit het mockumentary-concept = statische camera gericht op een donker gat waarin soms iets verschijnt, en soms niet. Soms zoemt de camera heel lichtjes in om onduidelijke redenen. Meestal heeft de camera 2 verdwijnpunten: in het ene: een chick achter de computer. het tweede verdwijnpunt: de donkere keuken/ het donkere gat.

De meeste horror gaat over elektra: knipperende lampen. Soms de lekkende kraan. Ondertussen bespreekt het chickie telefonisch morbide kinderliedjes met een fantast & podcaster. Samen analyseren ze spooky geluidsfragmenten, die steeds meer (nogal lomp) wijzen naar de aanwezigheid van de demon Pazuzu = zij die kindjes steelt. Ondertussen ligt er een halfdode moeder boven in bed die meer leeft dan dat het chickie vermoedt. Echter: daar is de film nogal vaag over.

Ik ben echt een horror fan maar deze film leek wel 3 uur te duren en heb mezelf beetje moeten dwingen om hem af te kijken.

Vond dit een heerlijke creepy horrorfilm.

Uiterst sfeervol, al gebeurt er eigenlijk niet veel.

Best origineel ook.

Heb me prima vermaakt.

Wat een troep zeg. Een verlaten bushalte in de regen onder een flikkerende lantaarnpaal is meer beangstigend dan dit. Gaat echt helemaal nergens over. Podcast van man en vrouw op afstand, en een stervende moeder in huis bij die vrouw. horen dan vreemde dingen met heel veel fantasie tijdens die podcast. 1 ster is nog te veel. In de rij staan bij de kassa bij de plaatselijke super is meer spannend dan dit. Doe mij maar Conjuring, Amityville Horror de eerste versie of Sinister.

Nina Kiri speelde erg goed in deze verre van enge horrorfilm. De geluidseffecten waren het beste van de film. Het verhaal kon me nergens boeien.

Heerlijke slowburner met echt wel een creepy randje. Knap gemaakt, zeker gezien het zich maar op 1 locatie afspeelt.

Precies dit!

A24

Dan weet je dat meestal wel iets krijgt wat goed genoeg is, wel altijd wat artsy fartsy maar dat is prima. Maar dit is gewoon helemaal niks. Serieus, verf zien opdrogen is nog boeiender dan dit. Ik herinner me die achterlijke hype nog over hoe eng deze ging worden voordat ie uitkwam, nou poeh hey.

Net als Skinamarink echt een mega waste of time. Vaak ga ik horrors kijken zonder user reviews te checken, want je gaat er dan toch anders in, maar voor deze was het gunstig geweest.

Redelijke horrorfilm. Het verhaal is niet heel bijzonder of verrassend. De uitwerking daarentegen is best geslaagd. De film is een echte slowburner, verwacht dus geen horrorfilm met veel bloed en jumpscares. De film wordt rustig opgebouwd maar wel met een continue spanningsboog wat met name door het visuele aspect wordt benadrukt. De camera wordt regelmatig dusdanig gepositioneerd dat je als kijker ieder moment denkt dat er iets engs gaat gebeuren. De audio is het grootste pluspunt van de film en voegt extra spanning toe. Het einde is helaas een stuk minder geslaagd en is iets te veel van goede. Kiri zet in haar uppie een prima rol neer. 3.5

Opvallende film met een voorspelbaar gemengde beoordeling, maar regisseur Ian Tuason levert hier zeker een onderscheidend en indrukwekkend werkje mee af. The Undertone benut precies wat het verkoopt en zet daarmee een onheimelijke, onveilige sfeer neer. Uiteraard mag het gezegd worden dat er uiteindelijk niet veel aan de hand is, maar juist dat minimale zorgt voor genoeg spanning. Het slimme camerawerk evenals het overtuigende acteerwerk van Nina Kiri dragen bij aan de stabiele opbouw, toch knap dat Tuason daarin herhaaldelijk een doorbraak weet te vinden. Naar het einde toe gaat het dan helemaal los en ik moet toegeven dat de film tegen die tijd al erg onder mijn huid zat. Het is aangeraden dit te kijken met koptelefoon en een donkere, geïsoleerde achtergrond, want dat zijn de omstandigheden die een geheel als The Undertone optimaal tot zijn recht laten komen.

Tijdens de laatste levensdagen van haar moeder [Michèle Duquet] maakt podcastmaker Evy [Nina Kiri] met copresentator Jusin [Adam DiMarco] een podcast waarin ze 10 audiofiles beluisteren waarin een mN [Jeff Yung] heeft geprobeerd vast te leggen dat zijn vrouw [Keana Lyn Bastidas] bezeten is door een demon. Geen found video footage dus , maar audio footage. Dat leent zich vanzelfsprekend helemaal niet voor film. Met een rondzwervende camera, duistere ruimtes en een sinistere soundtrack weet Tuason een onheilspellende sfeer te creëren, maar dat betaalt zich op geen enkele wijze uit. Een vervelende tease van een filmmaker die zijn scenario aan een kritisch oog had moeten onderwerpen.

Aardig filmdebuut van de Filipijns-Canadese Ian Tuason waar geluid de grootste rol speelt. In deze minimalistische horrorfilm komen geen goedkope jumpscares voor, maar juist ijzingwekkende stiltes en auditieve spanning. Ondanks dat de film zich slechts op één locatie afspeelt weet Nina Kiri (The Handmaid’s Tale) te overtuigen. Langzaam opbouwende onheilspellende sfeer die onder je huid kruipt. Jammer dat Tuason het laatste kwartier de mist ingaat.

Geslaagde horror/thriller die langzaam onder je huid kruipt. Er gebeurt niet veel maar wat er gebeurt is doeltreffend qua geluid en beelden.

Een minimalistische moderne horror, waarin we eigenlijk alleen kijken naar Evy (en heel af en toe naar haar comateuze moeder) die samen met ene Justin een soort van griezelpodcast maakt. We volgen haar als zij en Justin een serie ingestuurde tapes afluisteren, een hoop kinderliedjes achterstevoren spelen, en er allerlei suggesties komen over demonen, geheime boodschappen, kindermoord en bezetenheid. Er gebeurt eigenlijk bar weinig expliciets, wat eng geknipper en enge geluidjes, en vooral het aanhoren van allerlei creepy pasta achtige verhaaltjes en tapes - en Evy die dat mentaal allemaal maar matig trekt. Het werkte nog wel redelijk, maar het was voor mij toch te minimalistisch en suggestief om het echt geboeid te bekijken.

Undertone stond al een tijdje op mijn watchlist en de Halloween-periode leek me het perfecte moment om hem eens te kijken. Verrassende film. Je kunt alleen maar respect hebben voor hoe de makers met zo'n klein budget en beperkte middelen zo'n ijzige sfeer weten neer te zetten.

Ik zie online te pas en te onpas het woord 'saai' vallen, maar ik vond er helemaal niets saais aan. Het begint heel gewoon, maar al snel hangt er iets sinisters in de lucht. Het hele huis straalt iets naargeestigs uit en de kleinste details doen je nekharen soms rechtop staan.

De film speelt zich helemaal af op één locatie en er komen geen dure special effects aan te pas. Het is ook gewoon heel mooi gefilmd. Prachtige shots waarin eigenlijk niets te zien is — of juist wel — maken het heel beklemmend. De voor mij volkomen onbekende Nina Kiri zet hier trouwens een erg sterke rol neer.

Het einde vind ik goed en indringend. Het kauwt niets voor, waardoor je achteraf zelf moet invullen wat er nu echt aan de hand was. Aanrader!