Dust Bunny (2025)

Vond dit een bijzondere film. Leuke art nouveau omgeving met hoewel het donker is leuke kleuren. Vond iedereen goed spelen. Is geen horror film maar eerder zwarte humor. Niet verveeld en geen idee hoe lang deze film heeft geduurd. Mogen er meer van gemaakt worden.

De 8-jarige Aurora [Sophie Sloan] heeft nachtmerries over een reusachtig konijn dat onder de grond leeft (de titel verwijst naar een bolletje stof dat zich vormt onder haar bed) en iedereen opeet die de vloer aanraakt. Wanneer het monster haar ouders [Lina Kruse, Caspar Phillipson] heeft verorberd, roept ze de hulp in van haar “buurman” [Mads Mikkelsen], die in werkelijkheid een superheld is. Of je dit nu fantasierijk of absurd vindt, origineel is het in ieder geval. Er zijn fijne bijrollen voor Sheila Atim en Sigourney Weaver, maar de actiescènes zijn nogal vermoeiend en uiteindelijk uitputtend. Laat je niet misleiden door de titel: dit is niet geschikt voor kinderen!

Redelijk sterke mix van diverse genres. Het verhaal is best leuk bedacht. De uitwerking is verrassend goed op alle vlakken. Na een korte opbouw volgt een mysterieus verhaal waarbij je als kijker lang in het ongewisse blijft over wie nu de waarheid spreekt. Wat volgt is mooie gebalanceerde mix van wat spanning, actie, een vleugje humor, fantasy en lichte horror, waarbij geen bloed vloeit. Visueel is de film zeer geslaagd, met een kleurrijke vormgeving en duister sfeertje wat sprookjesachtig aanvoelt. Ook het acteerwerk is erg sterk. De kleine Sloan zet een zeer overtuigende rol neer. Ook de onderlinge chemie met acteerkanon Mikkelsen is prima. Kortom, een aangename verrassing. 4.0

Leuk, heel mooi vormgegeven duister sprookje, een soort kruising tussen Amélie en Leon. Mads Mikkelsen mag weer eens opdraven in een amerikaanse film als huurmoordenaar maar heeft hier zowaar een erg toffe rol. De scenes tussen hem en de jonge hoofdrolspeelster Sophie Sloan zijn heerlijk onderkoeld en vaak erg grappig. Ook Sigourney Weaver is op dreef in een belangrijke bijrol. De eerste helft van de film is aan de trage en statische kant, mede door het grotendeels ontbreken van diaogen, maar zodra plot en personages los gaan is het genieten.

Aan het begin van de film volgt de camera een paar pluisjes stof die door de lucht wervelen. De pluisjes zweven een kinderkamer binnen en dalen op de bodem neder alwaar zij een konijnachtige vorm aannemen. In Dust Bunny manifesteert zich een monster dat zich onder het bed van de kleine Aurora (Sophie Sloan) verschuilt en daarmee de grootste kinderangst bewaarheidt. Een sfeervol en veelbelovend begin.

Wat volgt is een film die tonaal en verhalend heen en weer zwabbert. Rust en structuur zijn ver te zoeken. Regisseur en schrijver Bryan Fuller construeert in zijn debuutfilm een verhaal waarin kinderangsten zich openbaren. In plaats van medeleven met de protagonisten roept het verhaal verveling op omdat de zoetsappigheid en clichématigheid er af spatten. Dust Bunny is een kinderfilm waar kinderen niet naar kijken en volwassenen zich niet erg over opwinden. De volwassen kijker zal de film hoogstens met een stoot nostalgie in zijn lijf nog enigszins kunnen velen. Voor een jeugdige kijker zal de film te duister en te gewelddadig zijn.

Intrigerend is het verhaal amper. Eigenlijk is een van de weinige dingen die intrigeren de dynamiek tussen de kleine Aurora en haar weinig spraakzame buurman (Mads Mikkelsen) die zich als haar beschermer en plaatsvervangende ouder opwerpt. De paralellen met Léon (1994) liggen hier overigens voor het oprapen. Ook de interacties tussen Sigourney Weaver (in een leuke bijrol) en Mikkelsen doen je even opveren.

Gelukkig zijn er op het visuele vlak mooie momenten. Ruimtes veranderen in kleurige parallelwerelden en Aurora berijdt een speelgoedbeest alsof zij in een roeiboot zit. Dat klinkt als een scène uit een adultmovie, maar zo is het niet. (Hoewel je nooit weet waar de inspiratie van de maker vandaan komt natuurlijk). De flikkerende overweldigende beelden hebben een psychedelisch karakter. Op zich mooi maar ze voelen ook wat misplaatst. Alsof ze puur zijn ingezet omdat de techniek die mogelijkheid bood. Ingezet naar willekeur zogezegd. In plaats van zo excessief uit te pakken had ik liever gezien dat er meer energie in het verhaal was gestopt.

En zo is Dust Bunny een film met bonte visuele effecten en goed acteerwerk en samenspel van Mads Mikkelsen, Sigourney Weaver en Sophie Sloan. Ook is Dust Bunny een film die een onevenwichtige indruk maakt en een slap verhaal vertelt over een monster in een kinderkamer. Dust Bunny is geen film die een blijvende herinnering zal zijn.

Een kinderfilm gemixt met horrorelementen. Een bijzonder combinatie die op momenten prima werkte, maar waar ik op andere momenten weer wat moeite mee had. Het concept is wel verrassend te noemen, dus als beginnend regisseur levert Fuller een prima filmpje op. En als je oude bekende Mikkelsen weet te strikken in de hoofdrol, mag je niet klagen.

Prima filmpje.

"Un Film de Bryan Fuller."

Hm, waarom raakte of pakte deze familiehorrorfilm me op één of andere manier minder...niet dat het nu een slechte film was! Maar er miste iets...? En dat terwijl ik, Bryan Fuller's, die hiermee zijn speelfilm-regiedebuut maakt, tv-werk erg graag ziet; van schrijfwerk voor Heroes-en- Star Trek-afleveringen, series "Pushing Daisies," ‘Dead Like Me’ ‘ en de eerste seizoenen van "Star Trek: Discovery" en "American Gods" en "Hannibal" (met de hoofdrolspeler van ook deze film, Mads Mikkelsen)

Enfin nu dus een speelfilm die er naar streeft om een "gezinsvriendelijke" horrorfilm te zijn. Met een prettig maf idee: wat als een meisje een huurmoordenaar inhuurt om het monster onder haar bed te doden? De chemie tussen Sophie Sloan en Mads Mikkelsen is duidelijk al een groot deel van wat de film laat werken. Soms voelt de film wat onhandig aan. De lange stille opbouw voor sfeer en meanderde middengedeelte voordat het allemaal wat steviger werd. De escalatie naar grotere actie is effectief maar de CGI verbreekt af en toe de betovering.

Er zijn momenten waarop het lijkt te denken dat het geniaalder is dan het is. Het is dus geen perfecte film. Wel een project met een heleboel visule invloeden die Fuller mixt tot zijn eigen de kenmerkende stijl. En ook al was het niet veel meer dan een leuke,met ruwe randjes, op kinderen gerichte genre-oefening, originaliteit telt ook! Solide eerste speelfilm maar als er een strakker tempo was geweest had het nog beter kunnen zijn.