Otec (2025)

Op een snikhete dag in juli vraagt Zuzka [Dominika Morávková] of Micha [Milan Ondrik] hun 2-jarige dochter naar de dagopvang kan brengen voor hij naar het werk gaat. Het belooft qua werk sowieso een stressvolle dag te worden, maar de dag wordt wreed onderbroken door een tragedie waarvoor Micha gerechtelijk wordt vervolgd. Nvotová neemt de tijd om de dagelijkse gang van zaken en de onderlinge verstandhouding in het gezin voor de tragedie te schetsen. Wat volgt is een aaneenschakeling van scènes waarin Micha en Zuzka hun emoties de vrije loop laten. Nvotová gebruikt geluid en dynamisch camerawerk om die emoties te versterken. Knap gedaan allemaal, maar ook gekunsteld en niet erg geloofwaardig. Vanwege het gebrek aan een verhaallijn had Nvotová dit beter terug kunnen brengen tot hooguit 30 minuten.

Zeer sterk. Een gegeven dat ook een waargebeurd verhaal van de week had kunnen zijn in de stijl van 90's RTL4 wordt door een aantal keuzes een fraaie film.
Tereza Nvotová laat allereerst scenes uitspelen en bouwt daarmee een zekere spanning op. Camerawerk (met mooie lange dwarse scenes een veel aandacht voor de omgeving van de hoofdpersoon). En vooral ook zowel de beeld- as geluidsmontage zijn erg goed. De film heeft een hele fraaie flow. Milan Ondrik speelt een geweldige rol als Michael en durft van uitbundig naar subtiel te gaan en daar vraagt de film ook om. En zo wordt een uitgangspunt waar je makkelijk de mist mee in kunt gaan toch een boeiende film. Dat compenseert de momenten waarop de film soms inhoudelijk imperfect is ruimschoots (rondom de rechtszaak met name

Sterke film, vooral door het spel van de hoofdrolspeler. Ook zijn tegenspeelster zette een goede rol neer. Toch is het vooral het camerawerk dat bij tijd en wijle bijzonder was. De scene net na de verschrikkelijk gebeurtenis, als de camera langzaam door het huis gaat, is prachtig. Het geluid hierbij versterkt het nog eens.
Wat Starbright Boy hierboven zegt: de rechtbankscene was niet het hoogtepunt.

Het einde vond ik wat raar. Waarom zou Michal opeens dood neervallen (zo zag ik het tenminste).