La Scoumoune (1972)

Redelijk overbodige herverfilming van de al niet heel erg goede Un nomme la Rocca.

Enig interessante is dat Belmondo inmiddels elf jaar later en met meer levenservaring dezelfde rol nog een keer speelt en doet dit naar behoren.

Zijn goede vriend, die hij uit de moeilijkheden wil houden, wordt dit maal gespeeld door Michel Constatine, die ook al een klein rolletje in het origineel had.

Verder ziet deze modernere kleurenfilm er natuurlijk stukken gelikter uit als het wat gedateerdere zwart/witte origineel, maar een echte toegevoegde waarde is het niet te noemen,

daarvoor is deze nieuwe versie niet verschillend en onderscheidend genoeg.

Een zes, ofwel drie sterren.

Gangster Belmondo

Jean-Paul Belmondo is vooral bekend geworden als gezicht van de nouvelle vague en een aantal gangsterfilms. Tot mijn grote spijt had ik tot voor kort nog niets van de beste man gezien. Ik besloot daar iets aan te doen en kocht 3 films: Le Magnifique, Le Solitaire en deze La Scoumoune. De eerste film was een succes te noemen en gisteravond had ik zin in iets soortgelijks. Op de DVD stond de rol van Belmondo aangegeven als een charmante komische actieheld waardoor ik de indruk kreeg dat dit in het verlengde van Le Magnifique lag.

Niets was minder waar en ik vraag me af of Studio Canal de film überhaupt heeft gezien. La Scoumoune is een remake van Un Nommé La Rocca, ook met Belmondo, en is gewoon een volbloed gangsterfilm. Niets komisch, geen actie (met uitzondering van een aantal schietpartijen) maar gewoon een verhaal over een misdadiger die zijn jeugdvriend wilt helpen. Ik was dus serieus op het verkeerde been gezet maar bon, een degelijke film is en blijft een degelijke film. Dit is hier echter niet het geval doordat La Scoumoune een fragmentarische film is geworden. Het geheel is nogal langdradig en juist wanneer de film opbouwt naar een interessante climax is de film opeens gedaan. Ik had in ieder geval nog wel willen zien hoe Borgo op zoek gaat naar de twee overlevenden die ervoor gezorgd hebben dat Xavier het loodje legt. Had nog voor een leuke wraak climax kunnen zorgen maar de film eindigt met Grondo die op zoek gaat. Erg jammer en ik kan me niet voorstellen dat het boek op dezelfde manier eindigt. Het zal echter wel zo zijn want José Giovanni, op wiens roman de film is gebaseerd, is ook de regisseur van de film.

Als je dit leest vraag je je af waarom ik hier nog 2* aan kwijt wil. De reden(en) is vrij simpel en dat is namelijk: Belmondo en Cardinale. Het origineel heb ik nooit gezien dus geen idee of Belmondo's invulling van de rol beter of slechter is maar als gangster heeft hij een zekere aantrekkingskracht. Er is iets aan zijn uitstraling dat me pakt waardoor ik hem erg graag zie spelen. Hetzelfde geldt voor Cardinale natuurlijk die zelfs op haar slechtste dag er beter uit lijkt te zien dan menig vrouw op hun hoogtepunt. Hier heeft ze weliswaar maar een kleinere bijrol maar wel erg leuk. Naast haar schoonheid ook wel een interessante actrice omdat ze veel uiteenlopende rollen geloofwaardig weet neer te zetten.

La Scoumoune overspant meer dan 10 jaar maar er is amper enige vorm van tijdsaanduiding. Hierdoor oogt de film nogal onsamenhangend en dat is zonde want met Belmondo en Cardinale ter beschikking kun je echt wel wat meer doen. Beiden zijn dan ook de hoofdreden om de film eens gezien te hebben maar heb je niets met één van de twee, dan kun je dit best links laten liggen.

2*