Sovereign (2025)

Redelijk drama en zeker geen actie of misdaadfilm. Het verhaal is best interessant en geeft een kijkje in de wereld en denkwijze van soeverijnen. De film is wat aan de trage kant maar blijft boeiend genoeg om de aandacht van de kijker vast te houden. Zoals gezegd is er van actie, met uitzondering van het einde, geen sprake, dus laat je niet misleiden door de genre aanduiding en de poster. Het acteerwerk is best aardig. 3.0

Subtiel uitgewerkt drama gebaseerd op ware gebeurtenissen, met een geweldige hoofdrol voor Nick Offerman als verwarde rechtse extremist die steeds meer in het nauw wordt gedreven, met tragische gevolgen. Het portret dat wordt geschetst van de arme onderbuik van de Verenigde Staten is schrijnend en aangrijpend, zonder te vervallen in politiek gezever. Regisseur Christian Swegal's stijl van filmen is sfeervol en zelfverzekerd, met veel aandacht voor detail. De spanning wordt daarnaast knap opgebouwd.

Een routinematige aanhouding op de snelweg loopt uit op een bloedbad waarbij twee politieagenten om het leven komen. Fascinerende schets van twee giftige culturen richt zich voornamelijk op Jerry Kane [Nick Offerman], een voormalig dakdekker die zich heeft gestort op de Amerikaanse wet en nu lezingen geeft waarin hij de juridische en economische fundamenten van de samenleving onderuit haalt. Zijn zoon [Jacob Tremblay] is nu op een leeftijd dat hij zijn eigen weg kan kiezen en vraagtekens zet bij zijn vaders denkbeelden. De andere giftige cultuur wordt vertegenwoordigd door wetsdienaar John Bouchart [Dennis Quaid] en zijn zoon Adam [Thomas Mann] die zijn eerste zelfstandige stappen zet als politieagent. Jerry’s rotsvaste geloof in zijn eigen retoriek is opmerkelijk, de politietraining over geoorloofd gebruik van geweld schokkend. Deze uitstekend geacteerde nagelbijter houdt ook de Nederlandse samenleving een spiegel voor.

Op zich niet onaardig, ook omdat enkele van Jerry's theorieen, met name mbt het bankwezen, best wel logisch lijken.
In de praktijk werkt dat natuurlijk niet zo, waardoor het natuurlijk volslagen kansloos is om zo'n levensvisie te hanteren.

Maar het is evengoed een beetje saaiig omdat je eigenlijk vanaf het begin vd film al weet hoe hij gaat eindigen en het zo een beetje naar een onvermijdelijk einde kabbelt.