Amélie ou La Métaphysique des Tubes (2025)

De animatiefilm c.q. het verhaal waar de film op is gebaseerd combineert filosofie en psychologie alsmede de Japanse wijsheid dat elk kind tot zijn derde jaar een god is maar op z’n derde verjaardag de mensheid deelachig moet worden met een soort Hegeliaans-christelijke metafysica. Zo is Amélie eerst dus een god, die slechts vegeteert en die zichzelf als middelpunt van de wereld ziet, maar gaandeweg leert ze dat ze een lichaam heeft (een beetje als God die naar de wereld afdaalt als Christus) waardoor ze van de wereld kan genieten maar ook pijn kan ervaren. Ze leert dat ze alles kwijt zal raken maar dat de liefde het verlies als het ware overwint in de vorm van de herinnering. Als ze op haar derde verjaardag gered wordt door de ‘vijand’ leert ze dat de gedeelde menselijkheid elke tegenstelling (zoals in de oorlog maar ook als Oosterse vs. Westerse cultuur) kan overwinnen zodat de liefde zelfs haat overwint. Ze beseft nu dat ze geen god maar een mens is die niet onafhankelijk en onverstoorbaar als een god lan leven maar die met andere mensen in deze wereld moet leven hetgeen nog beter is.

Ik denk dat de film zelfs voor volwassenen moeilijk is: het is vooral een kinderfilm in de zin dat het de wereld laat zien vanuit een klein kind. Maar haar gedachten zijn evengoed niet van een klein kind zoals dat ze haar broer ziet “als een wiskundige vergelijking” of het leven “als een grote, gulzige mond die alles verslindt”: de ontwikkelingspsychologie wordt meteen vanaf het begin gekoppeld aan metafysische overwegingen.

Prachtige animatiefilm. Vooral de animaties zelf in een mooie stijl (iets van aquarel ofzo?) vallen direct op maar ook het kleine verhaal over het iets ouder worden van een dreumes. Ik vond het magisch-realistische kantje nog het minste maar juist de stukken met het kleine meisje en de Japanse hulp in huis waren schitterend, maar sowieso al het familiaire drama (blijdschap en verdriet) werd mooi ingetogen en daarmee realistisch en herkenbaar gebracht. Ik vroeg me wel af welke oorlog er bedoeld werd af en toe want echt plaatsen kon ik die niet. 4,0*.

Niemand die hier Amélie Nothomb bij naam vermeldt?

Dat dit de verfilming van een autobiografisch werkje van de bekende Belgische schrijfster is, zou hier als eerste neergepend moeten worden. Ze bracht haar eerste levensjaren door in Japan (jaren 1969-1970) waar haar vader als diplomaat werkte. Ze probeert die eerste bewustwordingen en herinneringen van haar eigen leven over te brengen als iets wonderbaarlijks die haar heeft gemaakt tot wie ze is.

De gehechtheid aan de huismeid, de bloemenpracht in de lente, de karpers... als kleuter lijkt alles een wonder en is het leven als een droom, de zintuigen worden overdonderd door van alles en nog wat. De enige echte boodschap die Nothomb voor mij overbrengt, is dat je als volwassene met de blik van een kind naar de wereld moet blijven kijken, zelfs al vervaagt die schoonheid in herinneringen en een steeds harder wordende realiteit die zich meester maakt van de ruimte rondom jou. Al die warme en tedere gevoelens worden prachtig overgebracht en ik vond dit dan ook een wonderlijk werkje met een sterk Miyazaki gevoel. De gebruikte stijl past hier wonderwel bij en de muziek is prachtig.

Ik vond het een beetje irritant beginnen omdat ik haar nogal een vervelend kind vond en dat God-ding en het feit dat ze blijkbaar een soort mute vegetable was de eerste jaren van haar leven (?) niet helemaal kon plaatsen. (Hoewel de uitleg van De filosoof helpt en logisch klinkt).

Maar daarna wordt de film hoe langer hoe mooier. De film is niet van Japanse makelij, maar het heeft weer alles wat Japanse (animatie)films zo mooi maken, vooral de focus op de seizoenen en het weer, en wat voor gevoel dat geeft.

Hoe ze bijvoorbeeld ‘s avonds in de regen terugrijden vanaf het strand is erg sterk, maar er zijn veel meer betoverende ontroerende scènes, ook in combinatie met de muziek.

Ook de tekenstijl is erg mooi, misschien niet erg gedetailleerd, en het moet even wennen, maar het is erg schilderachtig en weer eens wat anders.

Kleine 4,5*

Schattige animatiefilm over de kleine Amélie die opgroeit in Japan als kind van Belgische ouders. De film neemt de kijker mee in de eerste twee jaar van haar leven, waarin ze de wereld verkent en een sterke band krijgt met huishoudhulp Nishio-san.

Visueel is het echt een lust voor het oog; de fuzzy lijnen, het zachte kleurpalet en de mooie animatiestijl werken heel goed voor dit genre. Heeft qua sfeer iets weg van Ghibli maar heeft toch een geheel eigen look and feel.

Qua plot heeft het niet heel veel om het lijf maar voor deze speelduur past het prima. Op het laatst miste ik wel een beetje afronding met het personage Kashima-san. Thematisch is het wel ontroerend dus sowieso een aanrader.

4,25*

De animatie is mooi, maar ik vind de film eigenlijk gewoon best saai. Voor mij is het onduidelijk wie de doelgroep is, want ik vind deze film moeilijk om te begrijpen en ik ben een volwassene dus ik kan me moeilijk voorstellen dat je het als kind dan wel begrijpt. Ik vond dat er ook veel nare thema's aan bod kwamen die allemaal niet echt passen bij de film en al die metaforen/metafysische/"ik ben god" werd al snel erg vermoeiend. Laat staan dat een kind van drie die concepten zou begrijpen (of kan formuleren zoals het hoofdpersonage). Ik vond het niet goed en verloor mijn interesse snel. Jammer.