Kind (2025)

Na een miskraam krijgen Jaimy [Noortje Herlaard] en Leon [Vincent van der Valk] van hun gynaecoloog [Mehrnoush Rahmai] te horen dat Jaimy haast onmogelijk op natuurlijk wijze een zwangerschap kan voldragen. Na hun gesprek geeft een onbekende vrouw [Anne-Laure Vandeputte] een folder aan Leon van een holistische groep onder leiding van gynaecoloog Nicole [Tamar van den Dop] die “vrouwen in hun kracht zet”. Binnen een mum van tijd zit Nicole bij het rouwende stel op de bank en belooft ze gouden bergen. Stijlvol gefilmd, maar hol psychologisch drama met twee bordkartonnen hoofdpersonen en een oppervlakkig, ondermaats scenario dat geen inzicht geeft in de voorgeschiedenis van Jaimy en Leon en geen moment duidelijk maakt waarom zij zo snel en zo gemakkelijk meegaan in de twijfelachtige praktijken van Nicole, het goede spel van Herlaar en Van den Dop ten spijt.

Droefgeestigheid plus inleefbaarheid is horror.

Niet direct een genre dat ik deze film op zou plakken, noch wist ik op voorhand dat MM die eronder schaarde. Trekpleister voor mij hier was Vincent van der Valk (om een of andere reden niet als acteur aangegeven hier), die ik voornamelijk ken uit het theater maar die eerder ook al schitterde in bijvoorbeeld Gluckauf (2015) en broer Viktors debuut Nocturne (2019).

Hier speelt hij Leon, die samen met zijn partner Jaimy een miskraam te verduren krijgt. Nog volledig in de rouw om dit verlies, worden zij benaderd door oud-verloskundige Nicole, die hen langs alternatieve rituelen ronduit belooft dat een tweede zwangerschap lang niet de statistische onmogelijkheid hoeft te zijn, zoals de medisch-wetenschappelijke invalshoek hen doet voorkomen. De confrontatie met hun angsten, scepsis en verlangens vormt weldra ook voor hun (mooi geportretteerde) eensgezindheid een proef op de som.

Let niet op de recensie van mrklm, die zwaait met termen als 'bordkartonnen personages' en 'oppervlakkig, ondermaats scenario'; de film weet juist best verfijnd en genuanceerd inzicht te geven in de onzekerheid en fragiele dynamiek tussen geliefden, als zij na een groot verlies en onder tijdsdruk van de biologische klok moeten zoeken naar de juiste vervolgstappen in de vervolmaking van hun kinderwens. Het helpt daarbij dat spiritueel begeleider Nicole niet overmatig als zweverig gekkie wordt neergezet, al worden er wel genoeg uitspraken gedaan en grenzen overschreden om je haren bijtijds flink overeind te doen staan.

Het script dat zich vanuit een startpunt van verdriet en liefde allengs een weg baant langs scepsis en wanhoop, volgzaamheid en verwijdering, verloopt niet altijd zoals je zou verwachten en Van der Valk en Herlaar leveren allebei puik werk in de ommezwaai die hun personages van meer diepgang voorziet dan ik bordkarton ooit heb zien huisvesten.

Goed bijgestaan door fraai en sfeervol camerawerk, hoogstens dat er af en toe wat gemakzuchtig met (het wegvallen van) geluid omgesprongen wordt. De droefgeestigheid waar onze hoofdpersonen strijd tegen voeren, weet gaandeweg effectief over te slaan op de kijker, met een perfect getimede, creepy finale als kers op de taart. 4*