Yalla Parkour (2025)

Palestijn zijn op afstand.

Voor veel Palestijnse migrantenkinderen zijn hun eigen alledaagse ervaringen losgekoppeld van het Palestina waar hun (groot)ouders nog levendige herinneringen aan hebben. Een zoet en geromantiseerd verlangen naar iets, maar tegelijkertijd het pijnlijke besef dat er nog steeds Palestijnen lijden. Maakt het je minder Palestijns als je je op afstand bevindt van hun lijden? Of is een Palestijnse identiteit iets wat landsgrenzen, politieke ideologieën en verschillende maatschappelijke posities overstijgt? In 'Yalla Parkour' (2025) probeert de Palestijnse documentairemaakster Areeb Zuaiter haar eigen familiegeschiedenis in Gaza terug te brengen in de videogesprekken met de jonge parkouratleet Ahmed Matar.

Ze zijn hetzelfde en toch zo anders. Areeb groeide in veiligheid op in verschillende westerse landen, terwijl Ahmed opgroeide tijdens verschillende intifada's. Voor Areeb is Gaza een onbereikbare droom uit de dromen van een moeder die de rest van haar leven droevig was over het verlies van een thuis. Voor Ahmed is Gaza als een reeks obstakels waar hij op een dag heeft besloten dat hij overal op wil klimmen, klauteren, overheen wil springen of rennen. Met gevaar voor eigen leven maakt hij zich begraafplaatsen en pas gebombardeerde gebouwen eigen. Parkour is voor hem een weg om eruit te komen. De dood of de gladiolen. Het is beter leven dan geleefd worden door machteloosheid. Vanuit haar veilige positie ziet Areeb de levensgevaarlijke sport aan met een mengeling van bewondering en bezorgdheid, maar het raakt haar vooral hoe doortastend de jongen is.

Maar net als de ouders van Areeb wil ook Ahmed een toekomst opbouwen. Zijn leven is geen romantische fantasie. Hij wil weg uit Gaza. Zich kunnen focussen op zelfontplooiing in de veiligheid van een plek waar niet elke stap de laatste kan zijn, zoals hij ook heeft ervaren toen een goede vriend zwaargewond raakte bij het beklimmen van een gebouw. Na een tergend bureaucratisch proces weet Ahmed na jaren toch een status te krijgen in Zweden. Het parkour uit zijn jeugd wordt voor de volwassen sporter een heuse carrière. Het levert hem naamsbekendheid en perspectief op.

De duistere schaduw van de politieke situatie na 7 oktober hangt boven 'Yalla Parkour' (2025). Zowel Areeb als Ahmed wisten net op tijd te ontsnappen aan de gruwelijkheden die dagelijks over onze beeldschermen trekken en waar we zo weinig aan lijken te kunnen doen. Wrang genoeg wordt ook Ahmed een Palestijn op afstand die losgekoppeld raakt van het leed van dierbaren. Toch vind ik de kracht van de documentaire dat het politiek geladen onderwerp wordt teruggebracht tot mensen met gemeenschappelijke dromen en verlangens. Over Gaza als een plek waar mensen niet kunnen zijn en toch zo diep naar verlangen. Waar een gemeenschappelijke Palestijnse identiteit sterker resoneert dan de politieke krachten die haar proberen te beteugelen.