Freakier Friday (2025)

Goeie film waarin moeder en dochter die jaren geleden eens van lichaam verwisselde opnieuw in de problemen raken. Een onverwacht en laat vervolg dat ook onverwacht leuker is dan de eerste film. En zoals het een goed vervolg betaamt, is het groter aangepakt met hier een dubbele body-switch. De film heeft een vlot tempo en wordt gaandeweg steeds grappiger en beter. De cast heeft zichtbaar plezier met hun rollen.

Omdat op alles een vervolg komt, is het ondertussen geen wonder dat we ook een nieuwe Freakie Friday krijgen. Zeker als je via Wikipedia ontdekt dat het eigenlijk al de 7e film uit de reeks is, die ooit begon in de jaren '70. Meer van hetzelfde dus met grappen rond generatieverschillen. Maar langs de andere kant is Lindsay Lohan wel terug van de partij. Een onderschatte komische actrice die mierzoete komedies als dit toch beter maakt. Haal haar weg en de film zakt in elkaar als een pudding.

Qua film is het geen hoogstand, maar het doet wel wat het moet. Ik heb in 5 minuten al meer moeten lachen dan met heel de Naked Gun remake. Een film met een lach en een traan, waar de nodige oneliners gelukkig wel werken en er ook de nodige (weliswaar voorspelbare) emoties bij komen. Zitten we te wachten op een zoveelste sequel? Zeker niet! Maar in de overvloed van sequels (en varianten) uit Hollywood, heb ik me met deze film toch best geamuseerd.

Anna [Lindsay Lohan] is een alleenstaande moeder en staat op het punt te trouwen met Eric [Manny Jacinto]. Dat betekent dat Harper [Julie Butters] en Lily [Sophia Hammons] stiefzusjes worden. Het probleem is dat ze elkaar niet uit kunnen staan. Een bezoek aan Madame Jen [Vanessa Bayer] veroorzaakt een dubbele lichaamswissel waarbij ook Anna’s moeder Tess [Jamie Lee Curtis] betrokken is. Het eerste uur is een aaneenschakeling van flauwe, voorspelbare situaties. Daarna wordt het iets beter, maar de schmierende cast helpt iedere grap of poging tot sentiment om zeep. Een teleurstellend vervolg op Freaky Friday (2003).

Freakier Friday

Twee moeders en twee dochters wisselen per ongeluk van lichaam, waardoor er chaos ontstaat binnen hun samengestelde gezin terwijl ze proberen alles weer terug te draaien.

Freakier Friday is een chaotische komedie die pas later echt op gang komt. Het lichaamsswitch-concept kennen we inmiddels wel en dit keer wordt het verder opgerekt doordat vier personages tegelijk van lichaam wisselen. Dat zorgt voor extra chaos, al ontvouwt het verhaal zich uiteindelijk precies zoals je verwacht.

Onderweg komt er van alles voorbij: sommige momenten zijn oprecht wel geinig, andere voelen wat overbodig, flauw of rommelig aan. Daardoor blijft de film wisselend van energie. Het slot biedt nog een vleugje ontroering, zonder echt diep te gaan.

De cast doet het prima. Vooral de chemie tussen Lindsay Lohan en Jamie Lee Curtis werkt goed, mede dankzij de nostalgie die hun terugkeer met zich meebrengt. Samen zorgen ze voor een prettige dynamiek die de film net wat meer kleur geeft.

Ondanks de fijne chemie en nostalgie van Lohan en Curtis, is Freakier Friday in de kern een voorspelbare, rommelige en wisselvallige komedie. Amusant, maar verder weinig memorabel.

2,5 sterren.

Slechte comeback na een leuke eerste film, maar dat had je kunnen zien aankomen.

Ik had veel zin in de film, omdat ik ben opgegroeid met de eerste Freaky Friday film. Het is nog steeds een erg leuke film om te zien. Alles wat zo leuk is aan die film ontbreekt hier. Net zoals andere sequels die zo'n 20 jaar later ineens worden gemaakt, scoort ook deze slecht. Het lijkt Hollywood maar niet door te dringen waarom het eerste deel zo goed scoorde.

Het begint al vrij saai en er zit totaal geen snelheid in zoals het eerste deel wel heeft. Het is vlak, de nieuwe personages komen niet goed over, nergens grappig of interessant om naar te kijken. Terwijl Anna en haar moeder in het eerste deel tegenpolen waren is dat hier niet het geval. Ze zijn geworden tot een saaie drol. Er is niets boeiends meer aan hun personages. Te serieus, te eendimensionaal, geen eigenaardigheden meer. En dat heb je wel nodig als je ze naar het andere lichaam laat gaan, want wat ga je dan laten zien? Alleen maar een overdrijving van de eerste film. Aaah ik zie er oud uit, wow wat heeft ze dunne lippen, ooh wat is gebeurd, weer tegen elkaar aan botsen enzovoorts. Meer kunnen ze niet laten zien, want elk ander persoon had in hun lichaam kunnen zitten. Ook de nieuwe meisjes zijn te simpel en te vlak om echt iets toe te voegen. Je wil echt de verschillen zien om de gedaanteverwisseling grappig of interessant te maken. Er is ook geen goede reden voor de verandering. Dat ontbreekt hier. Wat is nu de reden dat ze in het andere lichaam zitten? Het eerste deel hadden ze hier nog een reden voor. Ze begrepen elkaars levens niet. Ze begrepen elkaar niet. Ze maakte alleen maar ruzie, continu. Hier in dit deel is het een slap meningsverschilletje en that's it. Meer zit er niet achter. Het treft geen doel om deze film weer helemaal opnieuw te beginnen. En omdat het er nu 4 zijn raak je ook in de war wie nou wie is.

Had Anna als volwassene een grote arrogante rockchick gemaakt of andersom. Of dat de moeder nu een heel losbandig leven lijdt en Anna de keurige is geworden. En had Anna gewoon een eigen dochter gegeven of had de meisjes wat uitgesprokener en stereotyperend neergezet. Dan had het leuk kunnen zijn. Er was veel meer te bieden dan de brave toon en het wokegehalte (jaja, ook dat zit er helaas weer in) die ze nu hebben gekozen. Dan had je wat te bieden, maar omdat alles zo serieus en eentonig is is er weinig om van de personages te begrijpen, te vermaken en zit er ook niks grappigs in.

De huidige tijdsgeest helpt ook niet mee. Het is gewoon geen leuke of unieke tijd om in te leven. Of ze snappen de huidige generatie niet en gaan het overdrijven. Maar alles lijkt nu te draaien om links activisme, coole Gen Z woordjes zoals gaslighting of cultural appropriation, technologie, chagrijnige en arrogante pubers die het allemaal beter denken te weten, diversiteit, suffe dialogen en vooral alles moet er zo gelikt en perfect mogelijk uitzien, maar vooral niet schokkend of gewaagd, want dat mag namelijk niet meer. De creativiteit mist. De ziel mist zoals bij oudere films. Ze nemen zichzelf veelte serieus terwijl de authenticiteit ontbreekt.

En wat wel grappig is is dat ik dit allemaal al wist voordat ik de film ging kijken en het is nog waar ook.

Helaas ook hier kan ik niet meer maken dan 0,5*.