Disco's Revenge (2024)

Leuk, maar iets minder leuk dan ik had gehoopt.

De nodige grootheden uit die tijd als Nile, Jellybean en de onvermijdelijke Nicky Siano zijn altijd boeiend maar de docu is iets teveel gelardeerd met de (wellicht begrijpelijke) New Yorkse gayscene van die tijd en dat boeit me wat minder dan de daadwerkelijke muziek. Had iets meer van dat laatste willen zien eigenlijk.

Oh ja en don't forget kids: House is Disco's revenge!

Op 12 januari organiseerden Steve Dahl en Mice Veeck een ‘Disco Demolition Night’ in het stadion van honkbalclub Chicago White Sox. Onder het motto ‘Disco Sucks’ kwamen duizenden mensen bijeen om hun discoplaten op te blazen of te verbranden. Het luidde het einde in van het discotijdperk, maar, zoals de titel suggereert, disco keerde enkele jaren later in een modernere vorm terug en veroverde opnieuw de wereld. Muzikant Nile Rodgers, dj en producer Jellybean Benitez en acteur, zanger en queer-icoon Billy Porter reconstrueren de opkomst, ondergang en herleving van disco vanuit hun eigen perspectief. Een muzikaal en cultureel portret van het stadsleven in de VS in de jaren 70 en 80, vol beroemde, maar ook bijna vergeten discoklassiekers en een waardevolle herinnering aan hoe muziek kan verbinden en verbroederen.

Een must see tijdsbeeld, waarin duidelijk wordt hoe de invloed van muziek mensen kan verbinden, in complete vrijheid van hun zijn. Hetero, gay, wit, zwart etc. t maakte niet uit in die tijd. Mancuso zegt t mooi: " we zijn allemaal spiritueel verbonden, je kunt niets vangen wat vrij is." En met die vrijheid had het rechtse kamp in de usofa het moeilijk. Uiteindelijk bestaat disco nog steeds in oude, nieuwe en ge-edite/samplede/remixte vorm. Film is interessant doch had wat dieper gemogen op de muziek an sich in combinatie met de clubs. Nicky Siano en Nile Rodgers zijn top, daar ze de scene hebben meegemaakt. En ja...discoplaten verbranden etc.. deden de nazi's ook niet zoiets met cultuurgoed... Verder..Geld aan alles willen verdienen maakt veel kapot... Kijkt makkelijk weg. 4*

Deze documentaire wil een breed beeld tonen van disco, maar het resultaat is tegelijk vrij eng geworden. We zien de evolutie naar disco, de clubscene in New York, de politiek (geïnspireerde) tegenstand en de latere overgang naar house. Dat geeft een beter beeld van het genre. Toch mis ik meer diepgang over de muziek zelf en het hele Europese luik van het verhaal.