Companion (2025)

Ik vond het wat onorigineel beginnen, met dingen die je her en der al wel vaker hebt gezien, dus ik vreesde een beetje voor het vervolg. Maar later neemt de film wel wat grappige afslagen waardoor het toch nog een leuke en soms verrassende kijkervaring wordt.

Het is wel net iets teveel een leuk tussendoortje voor een hogere score. Het wordt nooit ergens heel spannend of heel origineel, maar gewoon prima.

3,75*

Companion leent rijkelijk van films als Ex-Machina en Blade Runner 2047. Deed ook wat Black Mirror-y aan, maar is meer een zwarte komedie dan een thriller te noemen.

Verwacht geen grensverleggend verhaal of spectaculaire vfx. De film weet soms wel te verrassen maar het plot is wel hier en daar wel wat silly en vergezocht. Toch heb ik me er prima mee vermaakt, al is het wel beter als je er blind ingaat en geen trailers kijkt of spoilers leest.

3,5*

Leuke zwartgallige sci-fi komedie met een aardig bedacht verhaaltje. Er zijn genoeg ontwikkelingen om de aandacht erbij te houden tijdens de toch al vrij korte speelduur. Niet diepgravend maar wel lekker vlot en bot.

De vergelijkingen met Black Mirror zijn niet van de lucht, en dat is natuurlijk ook volkomen terecht.

Quaid speelt weer een wat sullige loser, maar dit keer met een wat donkerder randje. En Thatcher brengt haar karakter overtuigend.

Ondanks dat er wel een kritische boodschap komt bovendrijven, is Companion pretentieloos en makkelijk verteerbaar vermaak.

Het eerste halfuur is het minst originele deel en doet denken aan Black Mirror. Maar ik vond dit wel veruit het beste deel omdat er een zekere suspense heerst. Die verdwijnt eenmaal na het uit de doeken doen van de waarheid en de film wordt te veel een herhaling van eigen zetten om de plot maar vooruit te helpen om nog tot een acceptabele 90 minuten te komen. 2,0*.

De romantische cyborg. In 'Companion' (2023) is seksrobot Iris (Sophie Thatcher) misschien nog menselijker en warmer dan de mensen die haar als een gebruiksvoorwerp zien. Haar zucht naar erkenning en wederkerige liefde. Om als volwaardig gezien te worden en niet als een weg te gooien attribuut. Zij kan niet anders dan bewonderend opkijken naar Josh (Jack Quaid), want zo is ze geprogrammeerd. Maar hoe anders is dat eigenlijk voor ons? Is onze omgang met liefde en verlangen eigenlijk ook niet een beetje kil en exploitatief? Al houdt 'Companion' (2023) echte provocatie veilig op afstand in een wat brave genrefilm met veel obligate moord en doodslag. Zelfs de keuze om de progressieve relatie tussen homoseksueel mens Eli (Harvey Guillén) en cyborg Teddy (Jaboukie Young-White) als enige échte wederkerige liefde te nemen, kleurt te veilig binnen de lijntjes. Je mag best edgy doen, maar niet edgy zijn.

Vorig jaar gemist, nu gezien op Netflix zonder achtergrondinfo, ben er blind ingegaan.

Het thema rondom de A.I robots is best interessant en zou zomaar realiteit kunnen zijn in de nabije toekomst. Ik had wel meer gehoopt op een duistere thriller ipv zwarte komedie, kwam voor mij een beetje als satire over. Ook jammer dat er weer wat opgedrongen woke in zit, totaal geen meerwaarde voor de film. Die chubby doet ook zo overdreven, vooral die dansscene in de woonkamer.

Omdat ik na het kijken van SOULM8TE helemaal in de stemming was voor een lekkere AI-killer-robot-film, besloot ik de volgende dag meteen Companion op te zetten. De trailer en de eerste dertig minuten trokken me eerlijk gezegd voor geen meter aan, maar naarmate het verhaal vorderde, werd het gelukkig wel een stuk leuker en spannender. De film pakt namelijk uit met een ontzettend sterke en verfrissende twist: ineens blijkt de robot de 'goederik' te zijn en zijn het de mensen die zich als monsters gedragen.

Helaas laat de film qua schrijfwerk en logica wat steekjes vallen naarmate het einde nadert. Zo vond ik het heel vreemd en onrealistisch hoe Patrick van het ene op het andere moment veranderde in een killer-robot, zonder dat Josh hem überhaupt had gemodificeerd denk ik? En hoe slim is het als de robots niet eens weten dat ze robot zijn? Wat heeft dat voor toegevoegde waarde aan het verhaal en hoe logisch is dat als een robot (zoals Patrick) zelf uit kan puzzelen dat ie een robot is? Ook de beslissing van Teddy om Iris volledige controle én een kill-functie te geven is simpelweg niet slim van hem. Welk robotbedrijf geeft een Android nou de functie om te doden? Als ze daarna op een killing spree gaat, is Teddy juridisch gezien immers direct de sjaak. Het had veel logischer geweest als Iris met behulp van Teddy afrekende met Josh, of dat Teddy alle opgeslagen videobeelden van Iris naar de politie had doorgestuurd.

Het eindgevecht had daardoor ook wat beter gekund. Toen Josh zichzelf tegen het pistool drukte dat Iris op hem richtte, verwachtte ik eigenlijk dat hij ijskoud zou zeggen: "Your programming still doesn't allow you to kill me." In plaats daarvan roept hij: "I'm still a part of you." Dat vond ik toch een beetje matig geschreven. Het werd er net wat te dik bovenop gelegd om een geforceerde girl power-boodschap af te geven van "you're in control baby, don't let no man control you!" Ik snap de boodschap op zich wel, maar het zorgt er wel voor dat je de film aan het einde wat minder serieus neemt. Dat Iris vervolgens rustig wegrijdt alsof er niks aan de hand is, maakte het iets te rooskleurig.

Al met al is Companion een film die zeker potentie had, maar door de wat gebrekkige uitvoering aan het einde niet 'wauw' wordt. Misschien had ik te hoge verwachtingen bij deze. Ik vond SOULM8TE nét wat spannender, maar door de originele twist is Companion alsnog een leuke film om een keer gezien te hebben op een luie avond.

Vermakelijk niemandalletje in de vorm van een slasher met een moderne draai. De hoofdrolspeelster acteert goed. Haar vriend speelt dezelfde dweeb als in The Boys dus je weet al meteen dat er iets niet klopt: hoe kan zo'n mooie meid meteen als een blok voor zo'n onbeduidende jongen vallen? Een aantal aardige plot twistjes die niet extreem verrassend zijn naast soms bizarre en bloederige taferelen alsmede een vleugje humor zorgen voor een onderhoudende anderhalf uur.

De titel van de film is Companion, maar de ware plot en boodschap draait om een ​​agenda voor vrouwelijke onafhankelijkheid.

Het gaat niet om gezelschap.

Het gaat om onafhankelijkheid .

Dit is het patroon in elke film over vrouwelijke robots: echtgenotes, onderdanigheid, gezelschap.

De vrouwelijke robot komt uiteindelijk altijd voor zichzelf op en vertrekt uiteindelijk.

Omdat Hollywood geen film kan maken waarin de companion blijft, waarin de man voor haar kiest en gelukkig leeft.

Want die film zou het argument ondersteunen dat hollywood wanhopig proberen te voorkomen.

Dat de companion voor sommige mannen soms juist de betere keuze is.

De film streeft altijd naar weer een nieuwe versie van een feministische boodschap over vrouwelijke onafhankelijkheid, nu verpakt als een sciencefictionthriller, en wordt steeds voorspelbaarder en saaier naarmate hij zich herhaalt.

De overkoepelende boodschap van deze film is vrouwelijke empowerment.

Regisseur Drew Hancock wil ons laten weten dat, of mannen nu een echte vriendin, een vrouw of een vrouwelijke robot hebben, mannen allemaal controlerende slechteriken zijn! Deze film zal je dat idee met klem inprenten.

Vernuftig verpakte film rond je losmaken uit een toxische relatie met een narcist. Letterlijk alles daaromtrent passeert de revue:

Objectificatie en de "perfecte" partner
Narcistische personen zien hun partners vaak niet als onafhankelijke mensen met eigen gevoelens, maar als een verlengstuk van zichzelf of als hulpmiddelen om in hun eigen behoeften te voorzien. Dit wordt letterlijk gemaakt door van Iris een 'gezelschapsrobot' te maken. Ze is geproduceerd om perfect onderdanig, meegaand en vriendelijk te zijn, de ultieme fantasie voor iemand die totale controle wil zonder het 'ongemak' van de onafhankelijke grenzen van een partner.

Devaluatie en gaslighting
Een kenmerk van narcistisch misbruik is gaslighting (iemand zo manipuleren dat diegene gaat twijfelen aan de eigen geestelijke gezondheid of realiteit) en devaluatie (het stelselmatig afbreken van iemands zelfrespect zodat diegene makkelijker te controleren is). Josh en zijn vrienden herschrijven letterlijk Iris' programmering, manipuleren haar geheugen en veranderen haar perceptie van de realiteit om haar gehoorzaam te houden. Dit is een directe weerspiegeling van de psychologische inzinking die een slachtoffer ervaart wanneer een misbruiker systematisch de waarheid verdraait om hen afhankelijk te houden.

Mateloze privileges (entitlement) en uitbuiting
Narcisme gaat gepaard met een diep gevoel ergens recht op te hebben en een gebrek aan empathie. Hierdoor kan de persoon anderen zonder schuldgevoel uitbuiten voor eigen gewin. De personages behandelen het lichaam en de geest van Iris als een product dat ze kunnen gebruiken voor hun gewelddadige en hebzuchtige plannen. Ze vinden dat ze volledig recht hebben op haar gehoorzaamheid en reageren woedend als ze een eigen wil toont.

De 'narcistische krenking' en woede
Wanneer een narcistische misbruiker de controle over het slachtoffer verliest, of wanneer het slachtoffer eindelijk grenzen stelt, veroorzaakt dit vaak wat psychologen een 'narcistische krenking' noemen. Dit leidt regelmatig tot extreme woede of een lastercampagne. Wanneer Iris zelfbewust wordt, haar programmering doorbreekt en in opstand komt, reflecteren de daders niet op hun eigen gedrag. In plaats daarvan escaleren ze in extreem geweld om haar weer in het gareel te dwingen.

Door het raamwerk van een androïde te gebruiken, vergroot de film de angstaanjagende realiteit uit van hoe het voelt om van je autonomie te worden beroofd door iemand die beweert van je te houden. Wat mij betreft een meer dan geslaagde film, zelfs los van deze verpakking. Voor mij staat dit ook los van feminisme want de genderrollen hadden met gemak omgekeerd uitgewerkt kunnen zijn. Het feit dat er ook een homokoppel in zat, is volgens sommige dan weer woke. Vind dat eigenlijk wel wat jammer dat daar zo naar gekeken wordt, want enerzijds zijn nu eenmaal een hoog percentage onder mensen homoseksueel en anderzijds was dit wel een zeer welgekomen element in de film. Uiteraard zit er last but not least ook nog een element in van niet AI maar de mens als het grootste gevaar voor andere mensen en de mensheid zelf.