BXL (2024)

In avant-première kunnen zien in aanwezigheid van de regisseurs, en toch wel echt ten volle overtuigd achtergelaten van de kwaliteit voor en achter de camera. Sterke acteurs, sterke regie en grotendeels ook wel echt een verhaal dat beklijft. Een enorm relevant verhaal, op de koop toe, en echt wel een krachtige inkijk in 'BXL' oftewel Brussel als stad, de personen die hier leven, en waar zij elke dag opnieuw mee moeten dealen. De film is niet altijd even subtiel, maar de vooroordelen waar andere etniciteiten in Brussel (en overal elders ter wereld) mee te maken krijgen, komen wel schrijnend en hard binnen. Hierbij (leren) stilstaan is het doel van de film, en dan moet je concluderen dat regisseurs Ish en Monir Aït Hamou geslaagd zijn in hun opzet.

Maar ook naast dat 'belerende' aspect, echt wel een goed gemaakte film gewoon, met sterk en geloofwaardig acteerspel van iedereen, maar ook verrassend veel geslaagde humor en luchtigheid. Alleen dat begin al met de ''sauce flamande'', echt wel leuk. Ook genoeg duisternis, dat zeker, zoals het een Vlaamse film betaamt, zou ik bijna durven zeggen. Ik vind het een beetje een euvel in de 'Vlaamse' film; het moet altijd maar duisterder en deprimerender. In BXL valt het dan nog wel mee, maar toch, vanaf dat het kleine broertje doodgereden werd, verloor de film me een beetje. Het duurt dan wel ook niet heel lang meer, maar dat liet me toch een klein beetje met een zuur gevoel achter. Hoewel de allerlaatste scène dan wel sterk afsluit. Zonder te veroordelen schetst het een héél invoelbaar en begrijpelijk beeld hoe sommige goedaardige, goedbedoelende mensen uiteindelijk toch kunnen radicaliseren. Na alle gebeurtenissen in de film zou je het het hoofdpersonage amper kwalijk kunnen nemen. Zo'n perspectief is wel krachtig en verfrissend.

Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, maar zal naar boven afronden. De film duurt toch bijna 2 uur en heb me echt geen ene seconde verveeld, dat telt ook voor iets.

Ik ben eigenlijk vrijwel blank de film ingegaan. De items op het Journaal maar half half gevolgd en misschien zelfs helemaal niet van plan geweest hem mee te pikken in de zalen. Ik had een vooringenomen idee over de film van het hellhole van Brussel waarbij het plot draait rond wat straatschoffies en hun criminele activiteiten. De film opent ook met een aantal (verbrande) oneliners van bekende personen over de stad. Ik zette me dus al schrap.

Heb ik me daar schromelijk vergist. Dit is helemaal geen misdaadfilm, maar eerder een gelaagd drama. Misschien wat geromantiseerd, maar daarom helemaal niet verkeerd. Eigenlijk zelfs helemaal geen geweld in de film. Alleen de politie komt er wat bekaaid vanaf, tot drie maal toe.

Interessant die kleine touch rond radicalisering en het daarbij horende open einde, waarvan ik niet verwacht dat de zachtmoedige Tarek zal radicaliseren. De tweede film over Brussel stad op korte tijd. La Nuit Se Traîne (Film, 2024) is een ander genre, maar wel met een aantal dezelfde decorscènes zoals de openbare glazen lift.

Vooral drama, maar hier en daar ook wel een grappige luchtige noot, grotendeels afkomstig van de jongsten van de cast. Fijn zo dat klasgebeuren, die verliefdheid, het willen indruk maken op. De cage fight vond ik tenslotte een tegenvaller. Die vond ik nogal rommelig in beeld gebracht. Voor de rest een prima film.