Nickel Boys (2024)

Wel uniek deze film, ook de manier van schieten volledig in first person. Een beetje opvallend dat deze prent genomineerd is voor Beste Film (vanwege de manier van filmen) en Beste Script (dat niet heel bijzonder is). Visueel af en toe schitterend met prachtig kleurgebruik en belichting (en daar is dan weer geen nominatie te vinden. En juist het krappe beeldformaat hielp hier uitstekend bij. maar juist die manier van filmen beperkt ook en na een uurtje geloofde ik het wel en wist de film me minder en minder te boeien. Verder is de aankleding oké, het acteren is redelijk (maar blijft een beetje aan de oppervlakte overal hangen) en het tempo ook wel aardig. Ondanks dat de film niet echt meer wist te boeien duurt dit ding 140 minuten en echt een lange draak was dit nu ook weer niet. Vanwege enkele prachtige shots (alleen al het eerste shot en de eerste beweging van die camera die direct intrigeert omdat je toch verrast wordt) nog net aan voldoende. 3,0*.

Redelijke film over een jongeman die buiten zijn schuld om in een jeugdinstelling terecht komt. Een bijzondere film vanwege het pov-element (letterlijk vanuit het oogpunt van de twee hoofdpersonages). Dit levert een aantal mooie shots op, maar het verhaal en de vorm matchen niet helemaal (je wordt er constant aan herinnert dat je naar een film zit te kijken). Een mooi tijdsbeeld, maar toch net geen 3.5 sterren omdat de film ook vrij langdradig is.

Heel bijzonder. Grotendeels in point of view gefilmd. Switcht af en toe van figuur van waaruit je alles ziet. Fragmentarisch opgebouwd terwijl het verhaal zich ook had geleend voor een sentimenteel drama dat recht vooruit gaat maar dat is dit zeker niet. Voor een film die genomineerd is voor oscar beste film zeer afwijkende zelfs relatief minder toegankelijk. De Nickel academy is fictief, maar op een aantal scholen in de VS, maar ook in Canada zijn wel degelijk dit soort zaken voorgevallen.

Nickel Boys is opgebouwd als een gedicht in plaats van als proza en de vorm ondersteunt dat ook, we kruipen in het lichaam van de hoofdpersonen. Dat is niet voor het eerst, de totaal andere films Lady in the Water en Hardcore Henry deden dat ook. bijvoorbeeld, maar in deze film is het een poging om je het verhaal zelf te laten beleven vanuit een van de twee hoofdpersonen. Alles is subjectief. Er is geen alwetende verteller. Niet alles in de film werkt even goed, maar het grootste deel vond ik heel fijn en het einde is aangrijpend zonder sentimenteel te zijn.

In 1962 wordt de veelbelovende zwarte student Elwood [Ethan Herisse] veroordeeld tot een tuchtschool, omdat hij aangezien werd voor de handlanger van een crimineel die hem een lift had gegeven. Terwijl de witte jongeren in comfortabele omstandigheden met zachte hand worden behandeld, is Elwood veroordeeld tot een erbarmelijk onderkomen en een wrede behandeling. Hij vindt houvast in zijn vriendschap met lotgenoot Turner [Brandon Wilson]. Het op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal over de gevolgen van institutioneel racisme was veel beter uit de verf gekomen zonder Ross’ eigenzinnige cameravoering. Het gros is gefilmd als een POV-shot waarbij personages recht in de camera kijken. Dat voegt niets toe, zeker niet op dramatisch niveau, en leidt alleen maar af van de inhoud. Toch genomineerd voor 2 Oscars.