Babygirl (2024)

Romy [Nicole Kidman] is de CEO van een door mannen gedomineerd technologisch bedrijf en heeft een liefhebbende echtgenoot [Antonio Banderas] en twee florerende dochter [Esther McGregor, Vaughan Reilly]. De kennismaking met stagiaire Samuel [Harris Dickinson] opent de deur naar seksuele fantasieën die Romy decennialang heeft onderdrukt. Begint als een soort 50+ Shades Of Grey met veel seksscènes en weinig verdieping van de personages. Reijn toont haar zelfverzekerdheid in haar uitgekiende cameraregie en de seksscènes waarin Kidman zich opmerkelijk kwetsbaar opstelt. Het blijft allemaal wat braaf (om de conservatieve kijkers niet te veel voor het hoofd te stoten) en de ontknoping is afgezaagd, maar de boodschap over het belang van communicatie binnen seksuele relaties is waardevol en Kidman, Dickinson en Banderas leveren uitstekend werk af.

Beduidend minder dan voorganger Bodies Bodies Bodies, als je het mij vraagt. Vooral op het begin is de film nogal uitleggerig. Beter gezegd: je ziet van elke scène wat de bedoeling ervan is. Dat leidt toch een beetje af, als je het idee achter de film door de film heen ziet. Prima dat je de theorie aanhangt dat er geen mus van het dak mag vallen zonder dat het betekenis heeft, maar als je al tijdens de val weet wat die betekenis is, valt er weinig te genieten.

Maar als alle stukken eenmaal op het bord staan krijgt de film meer vaart en gaat de boel meer leven. De wederzijdse machtsverhouding tussen beide hoofdpersonages vond ik erg sterk uitgewerkt. Ik had voor geen van beiden erg veel sympathie, wat het lastig maakte om mee te leven, maar dat is meer een mismatch dan een waardeoordeel.

De regie vond ik beter dan het script. Er zaten mooie shots in en er werd dicht op de huid gefilmd, wat het bij vlagen toch best indringend maakte.

De soundtrack was wel echt objectief slecht, met George Michael en INXS. Ik wilde mijn geld terugvragen, maar er zat niemand meer achter de kassa. Daar kwam de bioscoop goed weg.

Ik zag van Halina Reijn haar regiedebuut Instinct en hoewel die film goed ontvangen werd en uiteindelijk zelfs internationale aandacht kreeg vond ik 'm echt niet goed. Een oppervlakkige film die psychologisch niet deugde. De tweede film heb ik gemist en deze Babygirl is een van de weinige competitiefilms die ik in Venetie nog niet had gezien.

Om te beginnen. Een stuk beter en ook zelfverzekerder dan Instinct en het eerste uur, waarin de affaire geschetst wordt is goed. Films over dit soort thema's zijn nog weleens grappig of plat erotisch of een geile mannenfantasie. Babygirl is geen van drieën en het is te merken en echt verfrissend dat deze film door een vrouw gemaakt is. Er is geen male gaze. Kidman wordt nauwelijks geërotiseerd en de film draait volledig om haar gevoelens. Dickinson blijft terecht deels een mysterie omdat dat voor Kidman ook zo is en we volgen haar gezichtspunt.

De afwikkeling in het tweede uur is aanzienlijk minder goed. De film vervalt meer in clichés en werkt de afwikkeling een stuk oppervlakkiger en deels ook moralistischer uit dan de opbouw in het eerste uur. De laatste scene is gelukkig genoeg om de boel naar 3 sterren te trekken. En dat is veel meer dan Instinct.

Ik kan me wel redelijk goed vinden in het stukje van starbright boy hierboven. Ik wil daar nog wel een en ander toevoegen. Allereerst de opvallende regie met af en toe fijne tracking shots, een smaakvolle aankleding en een soundtrack die ook lekker breed is en de muziek werkt prima als ondersteuning. Zeker het tweede uur is inhoudelijk zwakker maar begint ook te slepen omdat er een opvolging van aantrekken en afstoten in zit en de film eigenlijk niet meer echt ontwikkeld en voor mijn gevoel zich zelf te veel herhaalde. Kidman is oké maar Banderas heeft de fijnste rol. 3,0*.

Wat een waardeloze film, je dobbert bijna 2u langrond in de oersaaie sexfantasieen van Halina Rijn, een sws zeer oninteressant persoon. Mij een raadsel waarom je hiermee zoveel lof kunt oogsten.

De mannen die hier commentaar geven op deze film kunnen er duidelijk weinig waardering voor opbrengen. Aanvankelijk had ik me daar bij willen aansluiten, maar ik zou het Mannetje Keerom niet zijn als ik juist een ander geluid laat horen.

Het vrouwelijke orgasme aankaarten als probleem in een duidelijk voor het preutse Amerika (echt bloot krijgen we niet te zien, en op de party wordt geen lijntje gezet en geen pilletje geslikt maar drinken we melk) bedoelde film, je moet maar durven.

Waar is de eerste film die typische mannen problemen als impotentie, erectiestoornissen of ejaculatio preacox als probleem aankaart? Superman neukt er altijd lustig op los, toch?

Sterk, alleen jammer dat dat als alibi moet gaan gelden voor een ander probleem: dat je als mens behoefte hebt aan verschillende rollen, en dat je als alfaman (helaas, ja ook ondergetekende is zo'n narcistische klootzak)of vrouw in een andere setting juist je graag onderworpen wil weten, in zekere zin slaaf van een ander, die je de baas is - seksueel- overheerst, misbruikt. Je positie in het dagelijkse leven in gevaar brengt, maar die je ook liefheeft en beschermt als een klein kind.

Of je nu CEO bent zoals Nicole of krullenjongen zoals ik, voor iedereen is zo'n rolverwisseling verfrissend en bevrijdend. Maar kies vooral zelf.

Eerst knap van gerenomeerde acteurs als Kidman en Banderos dat ze openstonden voor deze film ze stellen zich en vooral Kidman kwetsbaar op. Maar om nou te zeggen dat deze film zo goed is, nee ik ga niet in die euforie mee. Het begin was goed er werd rustig gewerkt naar het vreemdgaan en de onderdanige gevoelens. Maar helaas is het preuts, oke het is voor de Amerikaanse markt natuurlijk, maar het einde vond ik te makkelijk en soms afgeraffeld. Ineens is het een happy end terwijl er onderling toch veel ruzie vechten en gedoe was, een baas was ineens op de hoogte en de minaar is ineens naar Japan nog even laten zien dat manlief blijkbaar wel kan bevredigen en einde film.

Wat een verschrikkelijke zeikfilm. Toen hij een koekoek ging mansplainen checkte ik mentaal even uit.

Ik had nog een aflopend filmkaartje en omdat ik ook de rest al had gezien met frisse tegenzin naar Babygirl getrokken. Na een uurtje had ik een moeilijk momentje, maar dat werd naar het einde toe terug beter. Al bij al niet ontevreden de zaal verlaten, maar geweldig vond ik het ook niet.

Ik stoorde me voornamelijk aan het gemakzuchtige plot en het diffuse spel tussen Samuel en Romy. Ik heb het dan niet over hun samenspel over wie nu eigenlijk jager en wie de prooi is, wel omdat ik totaal geen aanleiding en aantrekkingskracht zag voor hun escapades.

Ik genoot daarom des te meer van de toch wel vakkundige regie van Reijn. Knap in beeld gebracht en best sensueel met momenten. Prachtige beelden overigens van het nachtelijke New York en ook de soundtracks, die overigens veilig gekozen waren, waren effectief. Die rave scène dito soundtrack was geweldig en was voor mij één van de hoogtepunten.

Ik las in de media ook één en ander over feminisme. Tja, je kan overal een verhaaltje aan ophangen. Op erotisch vlak zag ik het niet en het shot met Sophie Wilde op het einde over een vrouw aan de top in een mannenwereld was te beperkt en te weinig aanwezig om doorslaggevend te zijn.

Dit een thriller? Waar was de spanning dan? Wat een vreselijke film was dit. Enorm slecht gecast die gozer kon echt niet acteren. Alsof een machtige CEO op een puisterige sigaretjes rokende puber valt.

Die zogenaamd dominant was maar niet TE dominant, nee eigenlijk zeer zwak want ja de regisseur is een vrouw dus de mannen in de film missen allemaal ruggegraat en de vrouwen komen er allemaal zeer sterk uit.

Verder hier en daar even afgekeken bij fatal attraction en je hebt een 13 in een dozijn standaard film met een feministisch tintje.

Waardeloos, mag ik mijn geld terug?

Laat ik voorop stellen dat ik het echt heel gaaf vind dat het Halina is gelukt om in de VS een film te maken die ook nog best goed ontvangen is.

Wat haar film(s) betreft, dit thema is duidelijk iets dat haar bezighoudt, net als met Instinct (Film, 2019), maar net als met die film had ik ook nu weer niet echt feeling met het hele (seksuele) thema en voor mij komt het dan ook nogal over als een beetje aanstellerij allemaal – misschien niet eerlijk maar toch.

Dat maakt het nog geen slechte film per se. Kidman wordt alom geprezen en wel terecht denk ik. Ze moet veel van zichzelf laten zien letterlijk en figuurlijk (hoewel ik haar niet echt prettig vind om te zien qua uiterlijk) maar ik vond Harris Dickinson als Samuel eigenlijk minstens zo goed. Hoe hij nonchalant en naturel zijn personage neerzet is wel boeiend.

Ook audiovisueel is het wel oke, echt weer zo’n A24-sfeertje ook, voor zover je al die films over een kam kan scheren dan. De clubscene vooral is wat muziek betreft wel een hoogtepuntje, met een een goede opbouw zoals ze er eerst heenrijdt in de auto en het daarna losbarst.

Echt trots op een Nederlandse vrouw die het zo ver geschopt heeft terwijl ze altijd maar irritant en vervelend werd gevonden zonder een echte reden.

Kleine 3,5*

Mja. Knap dat Halina Reijn er hoge ogen mee gooit maar het doet me echt helemaal niets. Een plot rondom een (oudere) vrouw die een verlangen heeft (of heeft gehad) naar een andere man kan best interessant zijn (bv. Bridges of Madison County), maar om dat te laten werken moet ik ergens de aantrekkingskracht herkennen of voelen, maar met Nicole Kidman en deze suflul heb ik dat totaal niet.

Nicole Kidman heb ik sowieso nooit echt veel aan gevonden qua uiterlijk, maar tegenwoordig is ze zo gebotoxt dat het gewoon storend is als ze acteert.

Als personage had ik wel iets meer een CEO-karakter verwacht, ik snap dat ze twijfelt aan zichzelf en van binnen een seksbeluste cougar is, maar van buiten leek ze soms ook een onzeker meisje zonder de harde schil waarmee een vrouw als zij naar de top kan vechten. Een vleugje meer Meryl Streep in "The Devil Wears Prada" had Nicoles personage goed gedaan.

De montage is soms wat van de hak op de tak en hoewel Halina Reijn de focus bewust legt op Nicoles gedachten en veel met werkt met close-ups, vond ik het een gemis dat er weinig natuurlijke dialoog in de film zit; de relatie tussen Romy en Jacob (Banderas) speelt zich voornamelijk af in bed, Romy en Samuel hebben genoeg aan wat domme blikken naar elkaar, de seks is uitsluitend master-slave gedoe, een beetje zoals men in Hollywood vindt dat een kinky affaire eruit hoort te zien. Het is een beetje Fifty Shades cliché's, maar dan met een cougar.

Enige pluspunt is dat Halina soms wel creatieve cinematografie laat zien. Kadrering van bepaalde shots is wel leuk gedaan af en toe. Maar als geheel vond ik het niet heel veel aan.

2,5*

Sterke film. Het verhaal is best origineel. De uitwerking is erg sterk. De kracht van de film zit 'm in de spanningsopbouw met fraaie rakende dialogen die de toon zetten. Ook de tegenstrijdige verhoudingen in relatie van Kidman en Dickinson op het werk en privé worden prima weergegeven. Het krachtige acteerwerk van Kidman helpt de film nog eens naar een nog hoger niveau. Ook Dickinson zet een goede rol neer. Visueel ook fraai gemaakt met wel een aantal ongemakkelijke scenes. Aanrader. 4.0/4.5

Onderhoudend maar uiteindelijk nogal stuurloos drama over machtsverhoudingen binnen relaties en (vooral) het bedrijfsleven. Het is verfrissend om Nicole Kidman weer eens in een wat meer uitdagende en complexe rol te zien en zij levert uitstekend spel, maar haar personage blijft kil en afstandelijk. Ook de rol van Harris Dickinson is nogal ongrijpbaar. De regie van Halina Reijn is degelijk genoeg en de film beschikt over een aantal sterke, ongemakkelijke en onvoorspelbare momenten, maar uiteindelijk laat het script haar en de kijker een beetje in de steek.

Clichéfilm met weinig verrassingen. De film ziet er wel sfeervol gefilmd uit en het is toch een film die je gezien wil hebben, maar het stelt allemaal bar weinig voor. Veel lust maar weinig opwindende scènes.
Kidman is te lang doorgegaan met botox, het is geen gezicht. Onaangename rol van Harris Dickinson.
Zwakke rol van Banderas, maar dit komt ook deels door het script, zijn rol heeft erg weinig psychologische diepgang waardoor het een b-film personage is.
Bitcherig, respectloos en denigrerend hoe Kidman tegen haar man doet over de seksproblemen. Je kunt dat toch als volwassenen bespreken.
Die man die op het einde vervelend tegen haar doet op haar kantoor dat is heel naar hoe mannen neergezet worden als bloedzuigers.

Ik dacht: als er veel over gezegd en geschreven wordt, dan wil ik wel eens zien waarover men het heeft.

Nicole Kidman speelt al jaren de sterren van de hemel. Van ‘To die for’ , tot Cold Mountain en ‘Eyes Wide shut’ ( …) Stuk voor stuk top presteren!

Deze film deed mij regelmatig denken aan aan de sm-klassieker: Secretary maar ook aan de Lyne-classic: Unfaithful (met o.a. Diane Lane).

Goede soundtrack✅

Goede acteurs✅

Interessante scènes✅

…

Al bij al niet verkeerd. Prima filmpje!

Ga zeker eens kijken.

Veel geblaat en geen wol.

Reijn krijgt het op zich wel voor elkaar om een ietwat broeierige sfeer neer te zetten, maar inhoudelijk drijft dat nergens op - het wordt nergens ook maar in de verte voelbaar waar de Romy van Kidman dan zo opgewonden van wordt. En evenmin van de andere kant, we moeten kennelijk maar gewoon geloven dat Dickinson/Samuel uit masochisme liever zijn tijd aan het gezanik van Romy besteedt dan aan de niet uitgewerkte maar op het oog toch echt véél leukere Esme.

Visueel klopt het allemaal dan wel weer redelijk, afgezien van een enkele lelijke edit die er in geslopen lijkt. De botox-scene is ook wel grappig gezien de naam die Kidman op dat gebied heeft. Daartegenover maakt de soundtrack een paar stevige miskleunen met INXS en George Michael - gemakzuchtig en storend.

Leuk dat Reijn het voor elkaar heeft om een serieuze film met een paar A-lijst acteurs te maken. Wellicht dat dat haar de ruimte geeft om de volgende ook goed te laten zijn - want dat kan ik deze gewoon niet vinden, daar is het teveel een lege doos voor.

Babygirl is een film die in de media groter is gemaakt dan wat het publiek er zelf van vindt. Ook ik deel deze mening. Het is zeker geen slechte film. Het verhaal is onderhoudend genoeg om de film te blijven uitkijken. Als je dan gaat kijken naar de casting en de puurheid van het verhaal dan vind ik dat toch zeker minder goed. Niet slecht niet goed.

Goeie film over een ceo van een groot bedrijf die iets krijgt met een jongere stagiar. De psychologische spelletjes tussen de twee hoofdrolspelers zijn boeiend uitgewerkt en die scenes vormen dan ook de beste momenten van de film. Soms een tikkeltje eentonig, maar wel een fijne soundtrack. Ook een mooie, intieme rol van Nicole Kidman.

Deze eens geprobeerd en het was niet mis. De cast deed het goed en de film zag er ook prima uit. De meer sensuele scènes zijn niet te expliciet, maar toch ietsje meer dan in een traditionele film. Het verhaal zelf was wel oké en de langere speelduur verveelde ook niet.

Toch eens het bekijken waard.

Nicole Kidman marathon 59#

Vreselijke onsamenhangende film door een regisseuse die geobsedeerd is met seks en niet weet hoe de realiteit in elkaar steekt.

De film is te braaf. Het is echt vlees noch vis. De affaire komt wel aan bod, maar van ruige, aparte of shockerende seks is geen sprake. Ook het domineren of onderdanige snapte ik niet helemaal. De ene keer had Kidman de leiding en de andere keer Dickinson. Romy vond ik ook nergens een vrouw die zich heel makkelijk wil laten vertellen wat ze moet doen. Ze wil juist graag de controle vermoedde ik. Al kon je je in de hele film nergens verplaatsen in haar, omdat je gewoon geen goed beeld van haar hebt. Wie is ze nu eigenlijk? Wat denkt ze? Wat voelt ze? Wat is haar karakter? Wat wilde ze nu eigenlijk?

Je voelt nergens de aantrekkingskracht tussen de twee personages. Waarom vallen ze voor elkaar? Nergens is me dat duidelijk geworden. Ineens heel random verteld Samuel dat hij wel even weet wat Romy wil en dat ze dus met elkaar naar bed moeten, maar waaruit maakt hij dit op dan? Nergens wordt duidelijk waarom Romy dit zou willen, wat Romy in hem zou zien. Er is geen seksuele aantrekkingskracht, geen blikken, geen spanning. Het is zo willekeurig om de film in een bepaalde kant te sturen. Dit gebeurt in het dagelijks leven niet. En het strakgetrokken gezicht van Kidman helpt hier ook niet mee (sinds deze film is het echt nog nooit zo erg geweest).

Absoluut een tenenkrommende film die nergens op slaat. Dat deze film helemaal opgehemeld wordt is echt een raadsel. Gelukkig denkt het ''normale'' volk daar grotendeels anders over.

Prima erotische thriller drama met een uitstekende Nicole Kidman en Antonio Banderas in een rol die je niet van hem zou verwachten. En ondanks zijn rol niet al te groot is vond ik zijn conversatie met Romy het sterkste in de film na zo'n 1.30 minuten. De film heeft een sfeertje van eind jaren tachtig negentig in de lijn van Basic Instinct, Internal affairs of Sliver. Ook qua muziek past dit prima in dit rijtje. Ik vind 'm nergens saai en best onderhoudend, omdat elk huwelijk misschien wel een bepaalde boost nodig heeft en dit ook nog eens in een andere sex drive gebeurd. Haar tegenspeler doet het goed en was verder ook nog onder de indruk van de acteerprestaties van haar lesbische dochter gespeeld door Esther-Rose McGregor. In mijn optiek is Babygirl zeker wel een geslaagde film geworden van Halina Reijn.

Film 4,0 (English subtitles)

Beeld 4K 4,0

Geluid 4,5

Ik vond het maar een matige film. Niet spannend. Geen synergie tussen de hoofdrol spelers.

Ook de hoeveelheid bloot is zeer beperkt. Dit had ik niet verwacht van een film van Halina.

In veel bed scenes wordt de nachtjapon/ badjas aangehouden. Ook hier is de algemene verpreutsing die al langer aan de gang is doorgeslagen. De scene dat ze haar slipje uit doet en ze haar benen uit elkaar doet , ziet er amateuristisch en ongeloofwaardig uit.

Ik vond het allemaal niet zo bijster interessant. Machtige zakenvrouw wil graag gedomineerd worden door een man die haar niet op een voetstuk plaatst zoals de rest van de wereld. Hiervoor zoekt ze haar toevlucht tot een jonge stagiair.

Zelfs in tijden van (meer) gelijkheid worden vrouwen vanuit hun eeuwenoud instinct nog steeds geil van dominante mannen. What else is new? Denkt Reijn met die premisse alleen echt opzien te baren?

Het verhaal mist richting en als filmliefhebber bleef ik op mijn honger zitten. Een deel van het brede publiek zal hier wel van smullen, op een Fifty Shades-achtige manier. Maar echt intrigerend wil het allemaal niet worden.

Als erotische thriller is het ook allemaal nogal braafjes, ga dan meteen all the way. En als pulp werkt het naar mijn gevoel ook niet, daarvoor neemt Babygirl zichzelf wat te serieus.

Halina Reijn slaagt er naar mijn gevoel ook niet in om de aantrekking tussen de 2 protagonisten tot leven te laten komen. De dynamiek tussen de lijzige Kidman en de uitstraling missende Dickinson is weinig geloofwaardig.

Nu ook geen totale mislukking wat mij betreft. Een paar scènes werken wel, maar naar het einde toe zakte mijn interesse steeds verder weg.