Babygirl (2024)

Geen touw aan vast te knopen.

Probeer het nog eens.

Een film waar ik naar uitkeek. Spannende erotiek zie je weinig meer. Om je uit de droom te helpen, in deze film ook niet. Botox mevrouw wordt overspelig en het verhaal kabbelt wat voort. Een pittige zelfstandige vrouw de seksueel tekort komt gaat aan de haal met een jonge minnaar die wel erg bijdehand doet. De film is nergens spannend of opwindend. Veel te braaf en niet voldoende balancerend ‘ on the edge’. Kidman misschien niet goed gecast. Er zijn sensuelere actrices vermoed ik.

Vooral de film gekeken na alle ophef en verheerlijking van Halina Reijn.

Uit pure nieuwsgierigheid dus.

Ach, de film is niet eens zo bar slecht maar kon me ook niet echt overtuigen.

Opwindend of shockerend vond ik het ook allemaal niet.

Misschien vooral omdat ik Nicole Kidman niet interessant vond overkomen.

Al helemaal niet sexy. Ze zag er vooral afgetrokken uit.

Had liever Demi Moore gezien in de zelfde rol.

Moore heeft WEL het charisma terwijl ze van dezelfde leeftijdscategorie is als Kidman.

Beetje overhypt deze film, vooral door de nederlandse media.

3*

Veel geblaat en geen wol.

Reijn krijgt het op zich wel voor elkaar om een ietwat broeierige sfeer neer te zetten, maar inhoudelijk drijft dat nergens op - het wordt nergens ook maar in de verte voelbaar waar de Romy van Kidman dan zo opgewonden van wordt. En evenmin van de andere kant, we moeten kennelijk maar gewoon geloven dat Dickinson/Samuel uit masochisme liever zijn tijd aan het gezanik van Romy besteedt dan aan de niet uitgewerkte maar op het oog toch echt véél leukere Esme.

Visueel klopt het allemaal dan wel weer redelijk, afgezien van een enkele lelijke edit die er in geslopen lijkt. De botox-scene is ook wel grappig gezien de naam die Kidman op dat gebied heeft. Daartegenover maakt de soundtrack een paar stevige miskleunen met INXS en George Michael - gemakzuchtig en storend.

Leuk dat Reijn het voor elkaar heeft om een serieuze film met een paar A-lijst acteurs te maken. Wellicht dat dat haar de ruimte geeft om de volgende ook goed te laten zijn - want dat kan ik deze gewoon niet vinden, daar is het teveel een lege doos voor.

Babygirl is een film die in de media groter is gemaakt dan wat het publiek er zelf van vindt. Ook ik deel deze mening. Het is zeker geen slechte film. Het verhaal is onderhoudend genoeg om de film te blijven uitkijken. Als je dan gaat kijken naar de casting en de puurheid van het verhaal dan vind ik dat toch zeker minder goed. Niet slecht niet goed.

Irritante gekunstelde film vol ongeloofwaardige personages.

Na Bodies Bodies Bodies vind ik ook dit weer interessant werk van Halina Reijn. Deze film is een stuk ambitieuzer dan je misschien van een erotische thriller zou verwachten. Voor een vrij oldschool genre (ik associeer het persoonlijk sterk met de jaren tachtig en negentig) is het een vrij moderne film qua looks en score, en vooral ook wat betreft de totaal andere manier waarop het onderwerp benaderd wordt.

Er is een duidelijke feministische inslag die op momenten wat al te aangedikt overkomt maar over zijn algemeen goed werkt. De film is ook best onvoorspelbaar, niet eens zozeer in plot maar meer in stijl en toon. Regelmatig is er zelfs wat humor, wat je normaal ook niet zo snel over een erotische thriller zou zeggen. De keuze om Antonio Banderas als een echtgenoot die matig in bed is te casten alleen al is amusant. Ik vond hem overigens wel heel matig spelen. Kidman is wel zeer indrukwekkend weer. Dickinson is ook echt leuk.

Ieuw, niet mijn film dit. Openingsscene heel tof, daarna ging het me minder en minder en minder boeien - ik had dan toch meer met het lollige Bodies Bodies Bodies. Sfeervol camerawerk absoluut en een soundtrack die ik zeker nog wel op Spotify ga draaien, ik had simpelweg niks met de personages en wat en waarom wel niet ze met elkaar uitspookten en dan wordt het toch een hele lange zit. Een kleine 2,0*, veel minder dan wat ik had gehoopt.

Een 7 minuut durende ovatie op het filmfestival van Venetië, dan ben je toch ook niet helemaal goed in je bovenkamer als je voor zoiets 7 minuten in je handen gaat staan klappen. Voor welke film dan ook, overigens. Kidman begint me steeds meer tegen te staan, nooit echt heel veel aan gevonden trouwens, maar ze straalt tegenwoordig zo'n nepperige blijheid uit waar ik niet goed van word en dan met name op de rode loper (Halina fluistert iets in haar oor en Kidman werpt schaterlachend haar hoofd achterover) Zo grappig is die Reijn toch niet? Maar ook in films lijkt dat steeds erger te worden bij haar; steeds dat glimlachen, terwijl er weinig te lachen valt.

Dat achterlijke dansen ook, nou ja dansen, eerder gewoon op en neer springen. De scène in de discotheek, ook weer zo onorigineel en cliché. Een discotheekscène met stampende muziek en dansende mensen is zo ongeveer het eenvoudigste wat je als regisseur kan doen. Je film of serie volplempen met oude SkyRadio hits begint ook echt vervelend te worden.

De scène waarin ze elkaar in de haren vliegen is zo raar ge-edit: hij slaat hem op z'n smoel en een seconde later zitten ze alweer jankend op de bank. Dan komt zij tot overmaat van ramp aanzetten met twee zakken ijs, als een moeder de vrouw uit 1958 die voor haar mannen zorgt, de keuken is haar domein. Wat haaks staat op de belerende feministische boodschappen die ze er metersdik bovenop legt. Een wereld van verschil met Catherine Tramell die met een priem in een blok ijs stond te hakken.

Het ergste is nog dat ik nergens spanning voelde, de seksscènes zijn suf en waardeloos, ongemakkelijk zelfs, ik voel geen enkele chemie tussen die twee.

Dat applaus in Venetië was zeker omdat de film eindelijk was afgelopen.

Goeie film over een ceo van een groot bedrijf die iets krijgt met een jongere stagiar. De psychologische spelletjes tussen de twee hoofdrolspelers zijn boeiend uitgewerkt en die scenes vormen dan ook de beste momenten van de film. Soms een tikkeltje eentonig, maar wel een fijne soundtrack. Ook een mooie, intieme rol van Nicole Kidman.

Op zich een originele invalshoek, want nu zijn de rollen eens omgedraaid, vrouwelijke ceo gaat vreemd met stagiair.

Een gedurfde rol van Kidman, want ze geeft zich letterlijk bloot, dat moet je maar durven.

Het overtuigt echter niet echt, omdat Kidman altijd dezelfde emotieloze uitdrukking heeft.

Ik heb me prima vermaakt met deze hete thriller, ik vond het een hete film helaas tegen het einde werd het wat saai en was de lol er van af.

Deze eens geprobeerd en het was niet mis. De cast deed het goed en de film zag er ook prima uit. De meer sensuele scènes zijn niet te expliciet, maar toch ietsje meer dan in een traditionele film. Het verhaal zelf was wel oké en de langere speelduur verveelde ook niet.

Toch eens het bekijken waard.

Nicole Kidman marathon 59#

Vreselijke onsamenhangende film door een regisseuse die geobsedeerd is met seks en niet weet hoe de realiteit in elkaar steekt.

De film is te braaf. Het is echt vlees noch vis. De affaire komt wel aan bod, maar van ruige, aparte of shockerende seks is geen sprake. Ook het domineren of onderdanige snapte ik niet helemaal. De ene keer had Kidman de leiding en de andere keer Dickinson. Romy vond ik ook nergens een vrouw die zich heel makkelijk wil laten vertellen wat ze moet doen. Ze wil juist graag de controle vermoedde ik. Al kon je je in de hele film nergens verplaatsen in haar, omdat je gewoon geen goed beeld van haar hebt. Wie is ze nu eigenlijk? Wat denkt ze? Wat voelt ze? Wat is haar karakter? Wat wilde ze nu eigenlijk?

Je voelt nergens de aantrekkingskracht tussen de twee personages. Waarom vallen ze voor elkaar? Nergens is me dat duidelijk geworden. Ineens heel random verteld Samuel dat hij wel even weet wat Romy wil en dat ze dus met elkaar naar bed moeten, maar waaruit maakt hij dit op dan? Nergens wordt duidelijk waarom Romy dit zou willen, wat Romy in hem zou zien. Er is geen seksuele aantrekkingskracht, geen blikken, geen spanning. Het is zo willekeurig om de film in een bepaalde kant te sturen. Dit gebeurt in het dagelijks leven niet. En het strakgetrokken gezicht van Kidman helpt hier ook niet mee (sinds deze film is het echt nog nooit zo erg geweest).

Absoluut een tenenkrommende film die nergens op slaat. Dat deze film helemaal opgehemeld wordt is echt een raadsel. Gelukkig denkt het ''normale'' volk daar grotendeels anders over.

Weet het niet hoor, was blij dat hij afgelopen was. 2x tussentijds gekeken hoe lang hij nog duurde. Maar toch afgekeken. Wat dat zegt? Weet het nog steeds niet. Waarschijnlijk het wachten op iets dat nog zou komen, maar dus niet kwam. En dat is geen erotisch bedoelde dubbele betekenis. Duidelijk weer eens een film, die door de Nederlandse gevestigde ons-kent-ons media de hemel in geprezen werd alsof Nederland zojuist heel Hollywood op zijn grondvesten heeft doen schudden. Nou niets van dat alles.... Volstrekt onzinnige niet realistische karakters. Dichter dan dat is Halina niet bij Hollywood gekomen.

Prima erotische thriller drama met een uitstekende Nicole Kidman en Antonio Banderas in een rol die je niet van hem zou verwachten. En ondanks zijn rol niet al te groot is vond ik zijn conversatie met Romy het sterkste in de film na zo'n 1.30 minuten. De film heeft een sfeertje van eind jaren tachtig negentig in de lijn van Basic Instinct, Internal affairs of Sliver. Ook qua muziek past dit prima in dit rijtje. Ik vind 'm nergens saai en best onderhoudend, omdat elk huwelijk misschien wel een bepaalde boost nodig heeft en dit ook nog eens in een andere sex drive gebeurd. Haar tegenspeler doet het goed en was verder ook nog onder de indruk van de acteerprestaties van haar lesbische dochter gespeeld door Esther-Rose McGregor. In mijn optiek is Babygirl zeker wel een geslaagde film geworden van Halina Reijn.

Film 4,0 (English subtitles)

Beeld 4K 4,0

Geluid 4,5

Ik vond het maar een matige film. Niet spannend. Geen synergie tussen de hoofdrol spelers.

Ook de hoeveelheid bloot is zeer beperkt. Dit had ik niet verwacht van een film van Halina.

In veel bed scenes wordt de nachtjapon/ badjas aangehouden. Ook hier is de algemene verpreutsing die al langer aan de gang is doorgeslagen. De scene dat ze haar slipje uit doet en ze haar benen uit elkaar doet , ziet er amateuristisch en ongeloofwaardig uit.

Ik vond het allemaal niet zo bijster interessant. Machtige zakenvrouw wil graag gedomineerd worden door een man die haar niet op een voetstuk plaatst zoals de rest van de wereld. Hiervoor zoekt ze haar toevlucht tot een jonge stagiair.

Zelfs in tijden van (meer) gelijkheid worden vrouwen vanuit hun eeuwenoud instinct nog steeds geil van dominante mannen. What else is new? Denkt Reijn met die premisse alleen echt opzien te baren?

Het verhaal mist richting en als filmliefhebber bleef ik op mijn honger zitten. Een deel van het brede publiek zal hier wel van smullen, op een Fifty Shades-achtige manier. Maar echt intrigerend wil het allemaal niet worden.

Als erotische thriller is het ook allemaal nogal braafjes, ga dan meteen all the way. En als pulp werkt het naar mijn gevoel ook niet, daarvoor neemt Babygirl zichzelf wat te serieus.

Halina Reijn slaagt er naar mijn gevoel ook niet in om de aantrekking tussen de 2 protagonisten tot leven te laten komen. De dynamiek tussen de lijzige Kidman en de uitstraling missende Dickinson is weinig geloofwaardig.

Nu ook geen totale mislukking wat mij betreft. Een paar scènes werken wel, maar naar het einde toe zakte mijn interesse steeds verder weg.