El Llanto (2024)

El Llanto is het debuut van regisseur en schrijver Pedro Martin-Calero. In een interview laat hij weten dat hij gefascineerd is door de thema’s leven en dood en het immer aanwezige leed dat de mens treft. Het zijn deze elementen die zijn verhalen, zijn personages en zijn beelden kleuren. Dat gelezen hebbende was het totaal geen verrassing dat genoemde elementen ruimhartig in El Llanto zijn terug te vinden. De film is een mengeling van mystery en horror en doet met zijn basisidee denken aan de film It Follows (2014). En daarmee houdt de vergelijking ook meteen op.

In El Llanto staan drie vrouwelijke personages centraal wier verhalen zich weliswaar in verschillende tijdvakken afspelen maar die door de gedeelde bedreiging die zij ervaren toch onderling zijn verbonden. Drie vrouwen die zich op een kantelpunt in hun leven bevinden en bezig zijn hun identiteit opnieuw te bepalen. De sociale en familiale structuren om hen heen zijn afgebrokkeld. Ze bevinden zich in een soort psychologisch niemandsland waarin ze vatbaar zijn voor invloeden van buitenaf. Aangezien El Llanto het horrorlabel draagt, zijn die invloeden bepaald niet lieftallig van aard.

Behalve aan de personages besteedt Martin-Calero veel aandacht aan de ruimtelijke werking van een setting. In beginsel zijn de universiteit, de bibliotheek of de straten en huizen in de stad gewoon ruimtes waarin de personages vertoeven. Als de bedreiging zich in elk van die ruimten manifesteert, bekijk je zo’n ruimte meteen anders. Van die doodgewone ruimte gaat opeens een continue vervreemdende werking uit. Elke setting bezit plotsklaps een onheilspellende atmosfeer. Martin-Calero kiest er voor om de dreiging vaag te houden. Zijn hoedanigheid is schimmig. Niet tastbaar. Ook dat facet versterkt de onheilspellende atmosfeer.

De film weet een fantastisch sfeerbeeld neer te zetten. De personages sluiten daar met hun gedrag goed bij aan. Ze zijn merkwaardig en moeilijk te peilen maar desondanks intrigerend. Goed passend bij de donkere sfeer. De verhalen maken echter minder indruk. Er is sfeer. Er zijn intrigerende personages. Vervolgens gebeurt er vanuit die basis niet erg veel. Het verhaal is ingebed in een grauwe sluier en vibreert daar amper. Een reeks wazige handelingen en vreemde acties en reacties van de personages markeren losstaande accenten die niet bijdragen aan een mooi lopend verhaal en amper opwekkende momenten genereren. Iets minder passiviteit en wat fleurige accenten in de vorm van een begrijpelijke actie, een splijtende dialoog of desnoods een kleine jumpscare of een opzienbarend speciaal effectje had de film af en toe even prettig uit zijn comfortabele donkere sfeer getrokken. Ik miste dat.

Interessant, maar een en ander komt niet zo goed uit de verf en je zit met meer vragen als antwoorden uiteindelijk. Maar de film boeit zeker van a tot z en dat is meer dan de meeste andere horrorfilms doen