Strange Cargo (1940)

Deze film heeft last van een identiteitscrisis daar het zowel een avonturenfilm wil zijn als een film die een spirituele boodschap uitdraagt. Dit laatste zit vervat in het personage ‘Cambreau’ die op sommige momenten misplaatst en ietwat lachwekkend oogt. Het einde wordt daardoor ook een les over de zondaar die verlicht wordt en uit eigen beweging tot boetedoening overgaat. Het personage van Clark Gable lijkt nochtans in den beginne tot alles in staat om zijn gevangenschap achter zich te laten maar op het einde lijkt dit alles slechts een gezondheidswandeling, van een vreemd contrast gesproken. Altijd leuk om Peter Lorre te zien in een film maar zijn rol was toch echt tot een minimum beperkt. Desalniettemin slaagt hij er toch steeds in om je met een ongemakkelijk gevoel op te zadelen, hoe kort z’n optreden ook moge zijn. 3*

Een facinerende film over een groep zware criminelen en een prosituee die proberen te vluchten van een strafkamp op een eiland.

Het wordt een gruwelijke tocht door de jungle en een bootreis die bijna nog erger is.

Een van de de mannen is de mysterieuze Cambreau,die een gezant van god,of mischien wel god zelf is en die een voor een de mannen weet te bekeren.

Een film met een religieuze boodschap dus.

Of dit een succes is,daar zijn de meningen van de filmliefhebbers over verdeeld.

Ikzelf vond het een goede vondst en heb genoten van deze goedgeacteerde film.

Deze film betekende een ommekeer in de carriere van Joan Crawford,die eindelijk kon laten zien dat ze echt kon acteren.

Speelde ze in de jaren 30 nog vrijwel altijd chique-geklede society dames,nu loopt ze vrijwel de gehele film door de modderige jungle in een gescheurde jurk en zonder make-up op.

Tijdens de film boterde het minder goed tussen Gable en Crawford.

Ondanks het feit dat ze getrouwd waren met andere partners,hadden Gable en Crawford een jarenlange verhouding,die eindigde vlak voor de opname's van deze film,toen Gable trouwde met de actrice Carole Lombard en trouw aan haar bleef.

Na Lombard's plotselinge dood in 1942,werd de relatie tussen Crawford & Gable weer voortgezet en duurde deze tot Gable's dood in 1960.

Trouwen deden ze niet met elkaar,wel met anderen.

Opvallend is ook dat deze film door de filmkeuring kwam in 1940.

Twee mannelijke vluchtelingen hebben heel overduidelijk een homosexuele relatie,als de een sterft is de ander zo kapot van verdriet dat hij zelfmoord pleegt.

Cambreau,die dus eigenlijk god is,keurt deze relatie niet af...Zeer modern voor een film uit 1940.

Goed en leuk om te zien!

In het begin van de film zien we Crawford met een andere dame,Yvonne,lopen door de haven van het strafeiland.

De (kleine)rol van Yvonne wordt gespeeld de actrice Betty Compson,een grote ster van de stomme film,die eind jaren 30 begin jaren 40 alleen nog kleine rolletjes kreeg aangeboden.

Nou ik vond het maar een weinig verheffend niemendalletje. Had wel op iets meer avontuur gehoopt.

Zonde van de goede acteurs.