Sex (2024)

Nadat zijn afdelingsleider [Thorbjørn Harr] een droom over David Bowie heeft gedeeld, vertelt een schoorsteenveger [Jan Gunnar Røise] dat hij seks heeft gehad met een mannelijke klant en dat hij dat direct aan zijn vrouw [Helle Vaagland] heeft verteld. Na dit statisch gefilmde gesprek volgt een aaneenschakeling van statisch gefilmde gesprekken binnen het eigen gezin over de implicaties van wat er is gebeurd. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat volwassenen zo open met elkaar praten (en vooral luisteren), maar je kunt je ook ergeren aan het feit dat je 2 uur lang naar gefilmd toneel/pratende hoofden zit te kijken. De nietszeggende intermezzo’s zijn in ieder geval voorzien van muziek die niet zou misstaan in een zichzelf iets te serieus nemende softpornofilm.

Lastig hoor, hier een stem aan geven. Het heeft veel weg van een documentaire, maar dan moet je wel maar net de mensen vinden die exact zo over dit onderwerp denken en die discussies vastleggen. Is film het juiste medium om dit soort discussies te voeren? Een speelfilm nog wel?

Dat gezegd hebbende zijn de perspectieven uitdagend genoeg om te boeien en het idee dat je iets hebt opgestoken zodra je de zaal verlaat. Het pratendehoofdenargument – hm, mooi Scrabble-woord – van mrklm is absoluut geldig en relevant, maar de inhoud vind ik alsnog prijzenswaardig.

De rest van mijn mening heb ik hier uiteengezet.

Dit is zo een van de uitzonderlijke films die ik niet volledig bekijk. En dan ook geen punten geef.

Bijna een uur anders kunnen spenderen.