Lousy Carter (2023)

Lousy Carter is een lusteloze professor Amerikaanse literatuur. Zijn leven is weinig opwindend. Af en toe gaat hij met de vrouw van zijn emotieloze vriend naar bed. Af en toe spreekt hij zijn ex-vrouw. Af en toe heeft hij een afspraak met zijn Jungiaanse psychiater. Af en toe bezoekt hij zijn moeder in het bejaardenhuis. Cater’s leven verloopt routineus. Het is dan ook na afloop van een routineonderzoek dat hem terloops door de arts wordt medegedeeld dat hij nog slechts zes maanden heeft te leven.

Davis Krumholtz speelt Carter en hij doet dat grandioos. De hoofdrol tezamen met het genadeloze cynisme waarmee de film is doordrenkt maken van Lousy Carter een genoeglijk tijdverdrijf. Omdat hij toch ter dood is veroordeeld, hoeft Carter zich niet meer te verantwoorden. Dus permitteert hij zich een vermetele houding die hij normaliter niet zou aannemen. Zo is het doodsvonnis een goede reden om zijn doodgebloede project om een geanimeerde versie van Nabokov’s roman ‘Een lach in het donker’ nieuw leven in te blazen.

Meteen een goede reden om de mooie studente Gail bij het project te betrekken en haar enthousiast te maken om met hem de koffer in te duiken. Aangezien het in het boek gaat om een oudere man die verliefd wordt op een jonge vrouw lijkt dit een gemakkelijke opgave. Gail is echter evenals de andere vrouwelijke karakters in de film een volwassen vrouw. Carter daarentegen is eigenlijk nooit volwassen geworden. Volwassen vrouwen hebben dat meteen door. Ze lijkt dan ook niet bijster geïnteresseerd. De onhandige pogingen tekenen het personage Lousy Carter die in alle opzichten en in alle situaties een mislukkeling is. En dat feit is prettig, want het levert heerlijke tragikomische taferelen op.

Hoewel de film slechts 80 minuten duurt, heb je het na een uurtje wel gehad met het cynisme. Gelukkig is de cynische humor gedurende het grootste deel van de film wel fris en leuk. Het wordt na een uurtje film gewoon wat vermoeiend. Om dat gevoel effectief te bestrijden is zelfs de grappige manier waarop Krumholtz zijn personage invult (met beheerste sluwheid en met een grandioos gevoel voor timing) net niet grappig genoeg om de vermoeidheid te bestrijden.