Hako Otoko (2024)

(Pas) de tweede film die ik van deze Ishii zie is een verfilming van een onverfilmbaar geacht boek waar Ishii naar het schrijnt meer dan een kwart eeuw aan werkte. Het is vooral een filosofische verfilming van een experimentele Japanse roman. De film gaat vooral over of je identiteit is hoe anderen je zien of hoe je je zelf ziet of dat er achter al die dingen nog een diepere "echte" identiteit schuilgaat. Soms is het duidelijk aan de film te zien dat Ishii ook wel films zag van experimentele regisseurs uit de jaren '60. Onder andere Japanse.

Issue met de film is vooral de lengte. Begin en einde vond ik sterk, maar in het middelste uur sleept de film zich nogal voort. Maar in het eerste half uur (als de situatie geschetst wordt) en in het laatste als de puntjes op de i gezet worden is de film behoorlijk op niveau. Visueel was ik wat minder overtuigd dan bij de enige andere Ishii die ik zag.

Fijne nieuwe Ishii.

De marketing van de film is wel wat opgeblazen, het is voor de liefhebber vooral een interessante mix van vorige stijlen en invloeden. Dat het project al zo'n dertig jaar leeft zal wel, maar da's dan pure doorlooptijd. 't Is vooral een maf uitgangspunt, gecombineerd met Ishii's mix van punk en drama. Beetje als Vital.

Leuk dat Nagase en Asano weer een keertje tegenover elkaar staan. Verder ook genoeg om over na te kaarten. Het lastige aan deze film is vooral dat het een mix is van arthouse en cult/genre, wat de film beperkt toch een kleiner publiek. Maar fans van Ishii zullen hun gading wel vinden hier.

4.5* en een uitgebreide review

Taaie bedoening, deze maffe japanse film over sombere mannen die in kartonnen dozen leven en de nietsvermoedende kijker vervelen met oeverloos intellectueel gezever. Met de komst van een mooie dame lijkt alles alsnog draaglijk te worden, maar helaas, de film sleept zich vervolgens nog een uur voort naar het weinig opzienbarende einde. Ik zal de boodschap wel gemist hebben!